ΤΟ ΣΟΒΑΡΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΥΠΟΓΕΝΝΗΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΤΟΥ.

Του εκδότου του www.Apodimos.com Ξενοφώντα Φαφούτη .

Μας προβληματίζει το σοβαρό ελληνικό πρόβλημα όσον αφορά την Υπογεννητικότητα όπου τα πράγματα είναι ιδιαίτερα απογοητευτικά. Έχουμε 10 εκατομμύρια πληθυσμό από τα οποία το 1 εκατομμύριο είναι οι μετανάστες, και το ερώτημα μας απασχολεί είναι αν πραγματικά είμαστε ένα έθνος φθίνων, μια και η Ελλάδα π.χ. έχει 100.000 γεννήσεις τον χρόνο και η Τουρκία δίπλα μας έχει 1.600.000 γεννήσεις το ίδιο διάστημα.

Επίσης στα Βαλκάνια όλος πληθυσμός από την  γειτονική Αλβανία όπου ο και μαζί με το Κοσυφοπέδιο και τα Σκόπια σήμερα αγγίζει τα 6 εκατομμύρια ενώ με τις προβλέψεις της επόμενης 20ετίας θα υπερτερεί αριθμητικά από τον πληθυσμό της χώρας μας φθάνοντας τα 20 εκατομμύρια κατοίκους.

Όμως με τα στοιχεία που θα σας παρουσιάσουμε πιστοποιείται ότι ο ελληνικός πληθυσμός γηράσκει, ενώ στα Βαλκάνια στις γειτονικές χώρες θα περιλαμβάνει πολύ νεότερο πληθυσμό η όλη κοινωνική διαστρωμάτωση απ΄ ότι στην χώρα μας.  Έτσι στην Ελλάδα οι συνταξιούχοι θα είναι το 26%, το βιοτικό επίπεδο των συνταξιούχων θα πέσει για τη χώρα μας στο 60%. Και αυτό διότι Ελλάδα έχει την πρωτιά της υπογεννητικότητας, με δείκτη 1,2 (ο φυσιολογικός δείκτης είναι 2,2), έρχεται πρώτη στην Ευρώπη, και δεύτερη στον κόσμο. Tο φαινόμενο αυτό στη χώρα μας παρουσιάζεται μετά το B΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και οφείλεται στην αστικοποίηση, την απότομη άνοδο του βιοτικού επιπέδου και το κυνήγι των καταναλωτικών αγαθών. Tο 2010, στη χώρα μας, στους 100 πολίτες οι 25 θα είναι ηλικιωμένοι, δηλαδή άνεργοι και ανενεργοί πολίτες.

Έχουμε λοιπόν να κάνουμε με μια έκρηξη πληθυσμιακή που δεν μπορούμε να μην την δούμε θέλοντας να εθελοτυφλούμε. Δείκτες γεννητικότητας, δείκτες γήρανσης του πληθυσμού αναδεικνύουν το μεγάλο πρόβλημα που υπάρχει στις αναπτυσσόμενες χώρες και το μεγάλο πρόβλημα που υπάρχει με την υπογεννητικότητα στις αναπτυγμένες χώρες του δυτικού κόσμου.

Το πρόβλημα της υπογεννητικότητας δεν είναι πλέον μόνο οικονομικό άλλα κυρίως κοινωνικό. Μπορεί να αναρωτηθεί κάποιος γιατί είναι οι υψηλές και μεσαίες εισοδηματικές τάξεις (κυρίως αστικές) αυτές που γεννούν λιγότερο; Οι πολύτεκνες οικογένειες είναι ως επι το πλείστον αγροτικές και με χαμηλό εισόδημα.

Γεννάται λοιπόν το ερώτημα πόσοι επιθυμούν να κάνουν παραπάνω από δύο παιδιά; Τα πρότυπα της σύχρονης ελληνικής κοινωνίας είναι κυρίως καταναλωτικά. Αν κάποιος διαθέτει χρήματα πιθανόν δεν θα σκεφθεί να κάνει μεγάλη οικογένεια αλλά να τα ξοδέψει για την καλοπέραση του και να αποφύγει οικογενειακές ευθύνες.

Επιπλέον το πρότυπο για τις σύγχρονες γυναίκες είναι η επιδίωξη καριέρας και η επαγγελματική καταξίωση που δεν τους δίνει χρόνο για μία εγκυμοσύνη, πόσο μάλλον για τρεις (προσθέσετε επιπλέον και τα αισθητικά πρότυπα για τη διατήρηση ενός καλλίγραμου σώματος). Επιπλέον δεν έχει εκλείψει ακόμη το «στίγμα» της ανύπαντρης ακόμη και αυτό της χωρισμένης μητέρας που με δεδομένο ότι οι μοντέρνοι Έλληνες είναι διστακτικοί να έρθουν «εις γάμου κοινωνία» και χωρίζουν εύκολα, επιβαρύνει ακόμη περισσότερο την κατάσταση.

Εδώ θα πρέπει να σας ενημερώσουμε ότι ιστορικά ο πληθυσμός της γης σύμφωνα με τα στοιχεία που υπάρχουν το 1310 αριθμούσε 300 εκατομμύρια κατοίκους στο 1000 μ.Χ. είχε φθάσει στα 310 εκατομ. μόνο πως 700 χρόνια μετά είχε ανέλθει στα 600 εκατομμύρια κατοίκους και χρειάσθηκε το 1804 να φθάσει το 1 δισεκατομμύριο, το 1927 τα δύο δισεκατομμύρια, το 1960 σε τρία δις ανθρώπους, το 1974 σε 4 δις ανθρώπους, το 1987 σε 5 δις ανθρώπους και στις 12 Οκτωβρίου 1999 σε έξι δισεκατομμύρια ανθρώπους . Αυτά μόνο για την ιστορία και τις επιπτώσεις της αύξησης πληθυσμού στον κόσμο για την ανέχεια που μαστίζει τις φτωχές χώρες που υπάρχει αυτή αύξηση γεννήσεων  . 

Αυτά για να σας επισημάνουμε για την υπογεννητικότητα στην χώρα μας και τα συγκριτικά στοιχεία που δίνει για τις γειτονικές χώρες και περιγράφει αρκετά μελανά την διεθνή πραγματικότητα εντοπίζοντας ως πρώτες απειλές την εκρηκτική αύξηση του πληθυσμού στις τρίτες χώρες και ότι αυτό συνεπάγεται, τον ισλαμικό φονταμενταλισμό που αναπτύσσεται αλλά και την απουσία νερού, του πιο ζωτικού στοιχείου της φύσης.

Το Apodimos.com υποστηρίζει ότι ουσιαστικός συντελεστής στην υπογεννητικότητα είναι η εσωτερική και η εξωτερική μετανάστευση. Με ιδιαίτερες επιπτώσεις εμφανίζεται η ενδοευρωπαική μετανάστευση. Η πτωτική επίδρασή της είναι άμεση και έμμεση. Υπάρχει και η επίδραση της μετανάστευσης στην γονιμότητα, γιατί οι μετακινούμενοι προς τις βιομηχανικές χώρες και τις μεγάλες πόλεις, υιοθετούν σύντομα τον κυρίαρχο τρόπο ζωής, το πρότυπο της ολιγομελούς οικογένειας.

Πλέον η ανάληψη μέτρων για την υπογεννητικότητα είναι αναγκαία διότι εάν και εφ’ όσον δεν ληφθούν μέτρα η Ελλάδα θα αντιμετωπίσει σοβαρό πρόβλημα. Άμεση, γιατί οι εγκαταλείποντες την ύπαιθρο ανήκουν στην πιο αναπαραγωγική δημογραφική ηλικία. Κατά την δεκαετία του 1960, το 80% των μεταναστών ήταν ηλικίας 15-39 ετών. Η εσωτερική και εξωτερική μετανάστευση δεν αποσπούν από την επαρχία μόνο αναπαραγωγικές κλάσεις, αλλά πολύ συχνά περισσότερες γυναίκες, δημιουργώντας σοβαρή ανισορροπία των φύλων και ανωμαλία στους γάμους και στη γονιμότητα.

Κάτι παρόμοιο συνέβη και με την μαζική εσωτερική μετανάστευση των κατοίκων της υπαίθρου και ιδιαίτερα των κωμοπόλεων και των χωριών που κατευθύνονται πάντοτε κατά προτίμηση στα δύο μεγάλα αστικά κέντρα (Αθήνα-Θεσσαλονίκη), αυξάνοντας με ταχύ ρυθμό τον πληθυσμό τους στο μισό περίπου του συνολικού πληθυσμού της χώρας και συμβάλλοντας στην καθοδική εξέλιξη των γεννήσεων και στην ερήμωση της υπαίθρου που δυσχεραίνει την οικονομική και κοινωνική περιφερειακή ανάπτυξη.

Επίσης σας γνωρίζουμε ότι η αστικοποίηση και η μετανάστευση της τελευταίας τριακονταετίας συνέβαλαν ουσιαστικά τόσο στη αλλαγή της δομής του πληθυσμού όσο και στις συνυφασμένες αλλαγές της φυσικής του κίνησης και κυοφόρησαν τις ισχυρές δημογραφικές εξελίξεις της επταετίας 1981-1987. Ο συντελεστής της ολικής γονιμότητας των αγροτικών περιοχών που ήταν 3,17 παιδιά ανά γυναίκα στην αρχή της περιόδου αυτής, μειώθηκε σε 2,15 παιδιά στο τέλος της τριακοντετίας και έφτασε στο 1,4 παιδί ανά γυναίκα το 1996.

Για ενημερώσουμε τους Έλληνες και τους Απόδημους αδελφούς μας το Portal του Apodimos.com πάλι ασχολείται με το σοβαρό θέμα (όπως έχει κάνει και σε άλλα του άρθρα ) που είναι η Υπογεννητικότητα στην Ελλάδα. Σας αναφέρουμε πάλι ότι είμαστε ένα φθίνων έθνος, όταν η Ελλάδα έχει 100.000 γεννήσεις τον χρόνο και η Τουρκία δίπλα μας έχει 1.600.000 γεννήσεις το ίδιο διάστημα και δυόμισι φορές περισσότερες γεννήσεις από μας η Αλβανία και η Βουλγαρία… Αυτό δε όταν πριν 20 χρόνια η οροφή του ελληνικού στρατού σύμφωνα με στοιχεία του ΓΕΣ ήταν 90.000, τώρα είναι 52.000 και το 2010 θα είναι λιγότερο… Έτσι βλέπουμε στο Κόσοβο, την Αλβανία και τα Σκόπια, πανεπιστήμια να διδάσκουν μόνο την επιθετική ισλαμική νοοτροπία και πρέπει να καταλάβουμε αρχικά γιατί γίνεται και που αποσκοπεί.

Τα πιο πάνω είναι ένας πρόλογος για να μπορέσουμε να αναπτύξουμε το κυρίως άρθρο μας, με το οποίο θα γνωρίσουμε πόσο πλήττει την Ελλάδα η υπογεννητικότητα παρουσιάζοντας τα πιο κάτω καθοριστικά στοιχεία, που είναι, η παρουσίαση της υπάρχουσας Δημογραφίας και Μετανάστευσης σε ό,τι αφορά στη χώρα μας, όπου το δημογραφικό ζήτημα και η μετανάστευση συνθέτουν τις δύο διαστάσεις, που καθορίζουν το πλαίσιο μιας πολύ σημαντικής αλλαγής των γεννήσεων καθώς και οι απόψεις μας στο θέμα υπογεννητικότητας .

1.     Η παρουσίαση της υπάρχουσας Δημογραφίας και Μετανάστευσης

Όμως για να εισέλθουμε πλέον στο κοιρίως θέμα που αφορά πλέον το δημογραφικό ζήτημα της Έλλάδος θα σας παρουσιάσουμε ένα μέρος από την ομιλία του  Υφυπουργού Αθανάσιου Νάκου ΕΣΔΑΑ. Η ομιλία αυτή του κ. Υφυπουργού έγινε στην εκδήλωση του ΚΠΕΕ τίτλο «Για έναν ισχυρό και συνεκτικό κοινωνικό ιστό».

Ο κ. Υφυπουργός έλεγε

1.      ότι σε ολόκληρη την Ευρώπη, και φυσικά στη χώρα μας, η σύνδεση μεταξύ, του διαγνωσμένου σε όλο του το εύρος, δημογραφικού ζητήματος και του μεγάλου μεταναστευτικού ρεύματος, που ξεκίνησε στα τέλη της προηγούμενης δεκαετίας από τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και της Μέσης Ανατολής, ακολουθεί σε μεγάλο βαθμό τον φυσικό νόμο των συγκοινωνούντων δοχείων.

Σε ό,τι αφορά στη χώρα μας, το δημογραφικό ζήτημα και η μετανάστευση συνθέτουν τις δύο διαστάσεις, που καθορίζουν το πλαίσιο μιας πολύ σημαντικής αλλαγής. Η μια διάσταση είναι η συνεχής μείωση των γεννήσεων, με αποτέλεσμα την αύξηση της γήρανσης του πληθυσμού. Φαινόμενο που επηρεάζει όλα τα επίπεδα της οικονομικής και κοινωνικής ζωής. Είναι προφανές ότι πρόκειται για ένα εξαιρετικά σύνθετο φαινόμενο το οποίο αντικατοπτρίζει τη μεταβολή που επέφερε ο σύγχρονος τρόπος ζωής στα μέχρι πρότινος υφιστάμενα παραδοσιακά μοντέλα. Τόσο σε εκείνο της ελληνικής οικογένειας, όσο και γενικότερα σε όλα εκείνα που περιέγραψαν για πολλές δεκαετίες τις κοινωνικές σχέσεις.

Από τη σχέση των δύο φύλων, μέχρι τις εργασιακές σχέσεις.  Είναι αυτονόητες, νομίζω, οι συνέπειες που έχει η δημιουργία μιας «χώρας γερόντων», στην ποιότητα του εργατικού δυναμικού, στην υγιή λειτουργία του ασφαλιστικού συστήματος, στην ευρωστία των εσόδων του κράτους μέσα από το φορολογικό σύστημα. Και πολύ περισσότερο κατανοητές είναι οι επιπτώσεις από τη μείωση του πληθυσμού της χώρας, που ευθέως συνεπάγεται η υπογεννητικότητα.

Αυτή λοιπόν είναι η μια διάσταση, η οποία υπήρχε ως τέτοια και στις αρχές της δεκαετίας του 1990, όταν η χώρα μας άρχισε να μετατρέπεται με ραγδαίους ρυθμούς από χώρα αποστολής σε χώρα υποδοχής μεταναστών. Σε τέτοιο βαθμό μάλιστα, ώστε σήμερα η Ελλάδα να είναι ένα κράτος του οποίου ένα σεβαστό μέρος του πληθυσμού της είναι αλλοδαποί πολίτες. Η μετατροπή αυτή αποτελεί τη δεύτερη διάσταση της μεγάλης αλλαγής, που συντελείται στον κοινωνικό μας ιστό. Οι 400.000, περίπου, άνθρωποι, που ζούνε εδώ ως νόμιμοι μετανάστες, αποτελώντας ένα ενεργό και δυναμικό κομμάτι της κοινωνίας μας, ισορρόπησαν τις ελλείψεις στο εργατικό δυναμικό, ξαναζωντάνεψαν περιοχές και έδωσαν πνοή σε επαγγέλματα τα οποία είχαν αρχίσει να εκλείπουν.

Σε άλλο σημείο της ομιλίας του ο κ. Νάκος είπε

2.       Η σημερινή πραγματικότητα λοιπόν, περιέχει και τις δύο αυτές διαστάσεις. Και τη «γήρανση» του ελληνικού πληθυσμού και την ανανέωσή του από το μεταναστευτικό ρεύμα. Ίσως εκ πρώτης όψεως να φαντάζει ότι λειτουργεί αυτόματα το ισοζύγιο, που φαίνεται να δημιουργείται μέσα σ’ αυτό το νέο σχήμα. Σε αυτή τη νέα πραγματικότητα που βιώνει η χώρα μας. Δεν είναι έτσι. Απέχει πολύ από το να θεωρηθεί η μετανάστευση ως πανάκεια. Και ακόμη περισσότερο από το να μπορεί να αφεθεί στην τύχη της, στηριζόμενη σε αυτοματισμούς, που σχεδόν ενστικτωδώς ανέπτυξε η ελληνική κοινωνία, καθώς την προηγούμενη δεκαετία απουσίαζε μια συγκροτημένη και μακρόπνοη μεταναστευτική πολιτική.  Είναι απολύτως σαφής η ανάγκη μιας σοβαρής πολιτικής παρέμβασης, ώστε η σύνδεση μετανάστευσης και δημογραφικού να δημιουργήσει πραγματική ευκαιρία. Σε αυτή την κατεύθυνση άλλωστε κινείται και η ανακοίνωση που εξέδωσε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή τον περασμένο Οκτώβριο για το δημογραφικό, στην οποία μέσα στα πέντε προτεινόμενα μέτρα για την καταπολέμηση της υπογεννητικότητας είναι η νόμιμη μετανάστευση και η κοινωνική ένταξη των μεταναστών.

Και συνέχισε άλλο σημείο της ομιλίας τους λέγοντας για τις απαιτήσεις από την Ελληνική Πολιτεία να μπορεί να αναπτύξει εκείνα τα ανακλαστικά που χρειάζονται για τη ρύθμισή του. Με πολιτικές πρωτοβουλίες και αποφάσεις που θα καθορίσουν τα ποιοτικά χαρακτηριστικά της εξέλιξης αυτού του φαινομένου στο χρόνο, διαδραματίζοντας έτσι σημαντικό ρόλο στην εικόνα της Ελλάδας του 2020. Ειδάλλως, η ανεξέλεγκτη και χωρίς σχεδιασμό εισροή, εγκατάσταση και κίνηση μεταναστών και κυρίως λαθρομεταναστών στη χώρα μας μπορεί να οδηγήσει σε φαινόμενα παθογένειας. Σε φαινόμενα που μπορούν να πλήξουν βαθύτατα τις δημοκρατικές μας αξίες, τις ανθρωπιστικές μας παραδόσεις, τις κοινωνικές μας προδιαγραφές για την ασφάλεια και την ευημερία. Τα εθνικά μας συμφέροντα.

Ο Υφυπουργός κ. Αθανάσιος Νάκος του ΕΣΔΑΑ αναφέρθηκε και για την πρώτη ολοκληρωμένη μεταναστευτική πολιτική λέγοντας τα πιο κάτω :

3.       Αυτή την πολιτική σχεδιάσαμε, τους τελευταίους 35 μήνες στο Υπουργείο Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης, υπό την πολιτική καθοδήγηση του Υπουργού καθηγητή Προκόπη Παυλόπουλου. Την πρώτη ολοκληρωμένη μεταναστευτική πολιτική που διαπνέεται από τη φιλοσοφία που σας προανέφερα και έχει στον πυρήνα της τη διαμόρφωση συνθηκών πλήρους διασφάλισης και εγγύησης των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων όλων των ατόμων που ζουν και εργάζονται στην Ελλάδα του 2007. Στην Ελλάδα που φτιάχνει τους θεσμούς της, για να έχει τη θέση που της αναλογεί σήμερα, αλλά και είκοσι χρόνια μετά. Αυτή η πολιτική βούληση μεταφράστηκε στο θεσμικό πλαίσιο που θεμελιώθηκε με την ψήφιση του ν.3386/2005 για την «είσοδο, διαμονή και κοινωνική ένταξη υπηκόων τρίτων χωρών στην ελληνική επικράτεια», ο οποίος ήρθε να καλύψει κενά και παραλείψεις, τουλάχιστον μιας δεκαετίας. Ο πρώτος ουσιαστικά μεταναστευτικός νόμος. Η κεντρική κατεύθυνση αυτού του νόμου, ο οποίος τέθηκε σε πλήρη εφαρμογή από την 1.1.2006, είναι η θέσπιση ενός, κατά το δυνατόν, μη γραφειοκρατικού συστήματος, το οποίο διασφαλίζει τα ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα των μεταναστών. Είναι πολύ σημαντικό το γεγονός,- αυτή είναι και η μεγάλη καινοτομία του νέου πλαισίου, - ότι για πρώτη φορά λαμβάνεται πρόνοια για την κοινωνική τους ένταξη.

Πολύ συνοπτικά οι βασικοί στόχοι του νόμου είναι:

1.       Ο ορθολογικός προγραμματισμός της εισόδου των μεταναστών στην Ελληνική Επικράτεια και η θεσμοθέτηση των κατάλληλων εγγυήσεων για την αποτελεσματική εφαρμογή των κανόνων της ελληνικής έννομης τάξης, ώστε να αποφευχθούν τα φαινόμενα ανεξέλεγκτης εισόδου και εξόδου αλλοδαπών.

2.       Η αποφυγή περιστασιακών και ανεξέλεγκτων αλλαγών του καθεστώτος το οποίο διέπει τη νόμιμη εγκατάσταση των αλλοδαπών στη χώρα μας.

3.       Η διασφάλιση των όρων εργασίας των αλλοδαπών που έρχονται στην Ελλάδα, όπως αρμόζει σε ένα σύγχρονο κράτος δικαίου.

4.       Η ουσιαστική ύπαρξη συνθηκών για την ακώλυτη άσκηση των κάθε είδους δικαιωμάτων των αλλοδαπών. Κυρίως εκείνων που αφορούν στην ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας, την ελεύθερη συμμετοχή στην οικονομική και κοινωνική ζωή της χώρας, μέσα σε καθεστώς κοινωνικής δικαιοσύνης και σεβασμού της διαφορετικότητάς τους. Πρωτίστως δε αυτών που απορρέουν από την καταγωγή τους.

Έχοντας πλέον την απόλυτη συνείδηση της δυναμικής του φαινομένου της μετανάστευσης, κινηθήκαμε άμεσα και γρήγορα, ώστε να προλάβουμε τις δικές του ταχύτητες. Πρόσφατα η Βουλή ψήφισε το νόμο 3536/07, ο οποίος στοχεύει στον εξοβελισμό και των τελευταίων γραφειοκρατικών αγκυλώσεων και θέτει προτεραιότητα τη μέγιστη δυνατή διευκόλυνση των αλλοδαπών, για την επίλυση προβλημάτων που δεν οφείλονται στη δική τους υπαιτιότητα. Στο πλαίσιο αυτό έγινε ένα εξαιρετικά σημαντικό βήμα, το οποίο σηματοδοτεί την πανεθνική σημασία που δίνει η Κυβέρνηση στο ζήτημα της κοινωνικής ένταξης των μεταναστών.

Αναφέρομαι στην σύσταση της Εθνικής Επιτροπής, με τη συμμετοχή των Γενικών Γραμματέων των συναρμόδιων Υπουργείων, του Ινστιτούτου Μεταναστευτικής Πολιτικής, όλων των κομμάτων της Βουλής και άλλων φορέων. Προσδοκούμε πολλά από την επιτυχημένη παρέμβασή της τόσο στα κοινωνικά δρώμενα, όσο και στα μέτρα και τους σχεδιασμούς ένταξης. Την ίδια στιγμή, - και αυτό είναι εξόχως σημαντικό-, φτάνει στον τελικό του σχεδιασμό το Ολοκληρωμένο Πρόγραμμα Δράσης για την Κοινωνική ένταξη, που οργανώνουμε στο Υπουργείο Εσωτερικών, σε συνεργασία με τα άλλα συναρμόδια Υπουργεία.

Κλείνοντας την ομιλία του ο κ. Υφυπουργός είπε :

4.       Στο σύνολο πρέπει να αντιμετωπίσουμε τις αλλαγές που φέρνει η μετανάστευση. Επιδεικνύοντας ένα σύγχρονο πρόσωπο άσκησης μεταναστευτικής πολιτικής.  Μιας πολιτικής που ενδυναμώνει ακόμη περισσότερο τη βαθιά δημοκρατική μας παράδοση, την ιστορική παράδοση του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, την ανοιχτή ματιά του πολιτισμού μας. Που αποδεικνύει την ωριμότητα της κοινωνίας μας, την ευρωπαϊκή της νοοτροπία, τη σύγχρονη δυνατότητά μας να σχεδιάζουμε ένα μέλλον που δεν αποκλείει κανέναν άνθρωπο που σέβεται την έννομη τάξη μας. Κανέναν άνθρωπο, που αν και γεννήθηκε κάπου αλλού στον κόσμο, επιθυμεί να προσθέσει τη δύναμή του, στην ανάπτυξη και την ευημερία της χώρας μας. Μια σύγχρονη μεταναστευτική πολιτική που διαπνέεται από τη φράση του συγγραφέα: «σήμερα είναι δυνατόν να έχει κάποιος ρίζες και φτερά, να σχετίζεται χωρίς να αρνείται την προέλευσή του».

2.     Οι απόψεις του Apodimos.com

Σύμφωνα με τα στοιχεία που υπάρχουν το 2010, στη χώρα μας, στους 100 πολίτες οι 25 θα είναι ηλικιωμένοι, δηλαδή άνεργοι και ανενεργοί πολίτες. Την ίδια εποχή στην EΕλλάδα οι συνταξιούχοι θα είναι το 26%, και το βιοτικό επίπεδο των συνταξιούχων θα πέσει για τη χώρα μας στο 60%. Όλοι γνωρίζουμε ότι την υπογεννηκότητα, οι σκανδιναβικές χώρες τη αντιμετώπισαν με επιτυχία πριν 25-30 χρόνια, με παροχές στη μητέρα και την οικογένεια γενικότερα.

Επίσης γνωρίσουμε ότι η Ελλάδα έχει την πρωτιά της υπογεννητικότητας, με δείκτη 1,2 (ο φυσιολογικός δείκτης είναι 2,2), έρχεται πρώτη στην Ευρώπη, και δεύτερη στον κόσμο. Tο φαινόμενο αυτό στη χώρα μας παρουσιάζεται μετά το B*Παγκόσμιο Πόλεμο και οφείλεται στην αστικοποίηση, την απότομη άνοδο του βιοτικού επιπέδου και το κυνήγι των καταναλωτικών αγαθών.

Η αστικοποίηση και η μετανάστευση της τελευταίας τριακονταετίας συνέβαλαν ουσιαστικά τόσο στη αλλαγή της δομής του πληθυσμού όσο και στις συνυφασμένες αλλαγές της φυσικής του κίνησης και κυοφόρησαν τις ισχυρές δημογραφικές εξελίξεις της επταετίας 1981-1987. Ο συντελεστής της ολικής γονιμότητας των αγροτικών περιοχών που ήταν 3,17 παιδιά ανά γυναίκα στην αρχή της περιόδου αυτής, μειώθηκε σε 2,15 παιδιά στο τέλος της τριακοντετίας και έφτασε στο 1,4 παιδί ανά γυναίκα το 1996. Αυτό το πρόβλημα που είχε ξεκινήσει τριάντα χρόνια πριν και δυστυχώς είναι πλέον δύσκολο να αντιστραφεί.

Γνωρίζουμε τις δικαιολογίες και προφάσεις που οι σύγχρονες Ελληνίδες δεν θέλουν δεσμεύσεις και αποφεύγουν να τεκνοποιήσουν. Έχει επισημανθεί, ότι οι νεοέλληνες, από τριακονταετίας τουλάχιστον ακολουθούν την του γένους μας φθοροποιό αυτή τακτική. Το επισημαίνει εντόνως και μία μελέτη του καθηγητού κ. Δρεττάκη, που έχει δημοσιευθεί.

5.       Το πρόβλημα της υπογεννητικότητας δεν είναι πλέον μόνο οικονομικό άλλα κυρίως κοινωνικό. Έχει αναρωτηθεί κανείς γιατί είναι οι υψηλές και μεσαίες εισοδηματικές τάξεις (κυρίως αστικές) είναι αυτές που γεννούν λιγότερο;

6.       Οι πολύτεκνες οικογένειες είναι ως επί το πλείστον αγροτικές και με χαμηλό εισόδημα. Γεννάται λοιπόν το ερώτημα πόσοι επιθυμούν να κάνουν παραπάνω από δύο παιδιά ; .

Τα πρότυπα της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας είναι κυρίως καταναλωτικά. Αν κάποιος διαθέτει χρήματα πιθανόν δεν θα σκεφθεί να κάνει μεγάλη οικογένεια αλλά να τα ξοδέψει για την καλοπέραση του και να αποφύγει οικογενειακές ευθύνες. Επιπλέον το πρότυπο για τις σύγχρονες γυναίκες είναι η επιδίωξη καριέρας και η επαγγελματική καταξίωση που δεν τους δίνει χρόνο για μία εγκυμοσύνη και πόσο μάλλον για τρεις (προσθέσετε επιπλέον και τα αισθητικά πρότυπα για τη διατήρηση ενός καλλίγραμου σώματος).

Με παχιά λόγια και μικροδιευκολύνσεις δεν γίνεται τίποτα. Χρειάζονται δραστικά νομοθετικά μέτρα από την πολιτεία. Και νομίζουμε ότι αυτό το σοβαρό πρόβλημα δεν λύνετε με ασπιρίνες, ούτε μόνο με οικονομικές μικροενισχύσεις. Όλοι επισημαίνουν ότι πρέπει να πεισθούν οι νεαρές ελληνίδες για να τεκνοποιήσουν. Πώς όμως θα πεισθούν; Το Apodimos.com πιστεύει ότι κάπως έτσι πρέπει να δράσουμε και εμείς δίνοντας άμεσα κίνητρα σε όλους όσους σκέφτονται να κάνουν παιδία (3-4 ή ακόμη περισσότερα). Νομίζοντας ότι σε βάθος χρόνου τα κίνητρα αυτά θα είναι ανταποδοτικά στην εθνική μας οικονομία (αύξηση του πληθυσμού, κατανάλωσης, ΑΕΠ, βελτίωση του ασφαλιστικού και πολλά άλλα).

Απόψεις του Apodimos.com για το πρόβλημα της υπογεννητικότητας για την υπογεννητικότητα πρέπει να καθοριστεί σαν Θέμα μείζονος προτεραιότητας για τα επόμενα χρόνια και θα πρέπει να ληφθούν υπ’ όψη τα πιο κάτω :

1.       Η συνταγματική ρύθμιση που θα στηρίζει οικονομικά και θεσμικά με πάγιες παροχές την καταπολέμηση της υπογεννητικότητας. Η χώρα μας κινδυνεύει. Και κινδυνεύει διότι το μείζων ζήτημα το αντιμετωπίζει με αστειότητες, ανέκαθεν, ενώ είναι η βάση και η λύση και για άλλα θέματα όπως ανάπτυξη της οικονομίας, ασφαλιστικό κλπ.

2.       Να κηρυχθεί το θέμα της υπογεννητικότητας, ως θέμα μεγίστης σημασίας, με καθορισμό στρατηγικής από ειδικό think tank σοφών και δημιουργία επικοινωνιακής προσέγγισης.

3.       Είναι βασικό για την αντιμετώπιση της υπογεννητικότητας,  η αντιμετώπιση της αστυφιλίας και η ενσωμάτωση των μεταναστών στην Ελληνική κοινωνία.

4.       Πρέπει τα ΜΜΕ να κάνουν την εικόνα της πολύτεκνης (τρίτεκνης σε πρώτη φάση) μητέρας ελκυστική στα νεαρά κορίτσια μέσω διαφόρων μεθόδων προβολής.

5.       Να δίνετε η δυνατότητα σε μια εργαζόμενη (αλλά και μη εργαζόμενη) μητέρα να μπορεί να αφήσει το παιδί της σε ολοήμερους παιδικούς σταθμούς που θα πρέπει να αυξηθούν δραματικά με μέριμνα του κράτους ενώ κάθε σοβαρή επιχείρηση θα πρέπει να συνεργάζεται ή να διαθέτει η ίδια (ανάλογα τον αριθμό των εργαζομένων) παιδικό σταθμό.

6.       Οι κοινωνικές και θρησκευτικές αντιδράσεις στα «εναλλακτικά οικογενειακά πρότυπα» (ανύπανδρα ζευγάρια, μονογονεϊκές οικογένειες, κλπ) θα πρέπει να χαλαρώσουν με κοινωνική ενημέρωση και απενεχοποίηση.

7.       Θα πρέπει να υπάρξουν κοινωνικές παροχές όπως δωρεάν εκπαίδευση (με πάταξη της παραπαιδείας), οικονομικές ενισχύσεις και φορολογικές ελαφρύνσεις, θέματα που θεωρούνται δεδομένα κοινωνικά μέτρα.

8.       Νομίζουμε ότι η οποιαδήποτε κυβέρνηση θα πρέπει άμεσα να βρει λύσεις. Πάνω απ' όλα όμως πρέπει οι ίδιοι οι πολίτες να αναλογιστούν των ευθυνών τους, Άλλωστε αν δεν θέλει κάποιος να κάνει παιδιά δύσκολα τον πείθει οποιαδήποτε κυβερνητική πολιτική.

Σκεπτόμενοι αυτά που σας περιγράψαμε πιο πάνω και το σοβαρό πρόβλημα της Υπογεννητικότητας που μαστίζει τον ελληνικό πληθυσμό, το Apodimos.com πιστεύει ότι εάν ληφθούν σοβαρά μέτρα για την μείωση της υπογεννητικότητας στην Ελλάδα, θα καταστρέψουμε την Ελλάδα. Οι ενέργειες της Ελληνικής Κυβερνήσεως και της Εκκλησίας της Ελλάδος και ορισμένων Μητροπολιτών, δεν φθάνουν να καλύψουν το καινό που αφήνει η υπογεννητικότητα (και οι προεκτάσεις της) στην Ελλάδα.

Πηγές :  kpee.gr – Apodimos.com