ΠΑΡΟΣ !!! ΤΟ ΝΗΣΙ ΜΕ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ
ΙΣΤΟΡΙΑ και ΑΞΙΟΠΡΟΣΕΚΤΟ ΤΟΥΡΙΣΜΟ.
Της Κικής Μπένου ρεπόρτερ του
www.Apodimos.com
Το να ρωτήσει κάποιος εάν υπάρχει ελληνικό νησί
χωρίς ιστορία ή τουρισμό ; Η απάντηση είναι απλή
διότι όλα έχουν και τα δυό. Όμως η Πάρος
ξεχωρίζει διότι παρέχει και τα δυο σε υπέρτατο βαθμό
και θα πρέπει να πιστοποιήσουμε σε όλους τους
πολυπληθείς επισκέπτες – αναγνώστες του Online
Magazine του
Apodimos.com
για αυτό. Ενημερώνουμε όλους τους Έλληνες
που ήδη έχουν επισκεφθεί το νησί Πάρου, τους
Ομογενείς μας και τους Απόδημους αδελφούς μας οι
οποίοι θα ήθελαν τα νησιά των Κυκλάδων ότι η
Πάρος είναι το νησί που παρέχει όλα κάτι που θα
το αναγνωρίσουν από το ρεπορτάζ που θα τους
παρουσιάσουμε . Σαν αρχή του λέμε ότι η Η
Πάρος είναι νησί των Κυκλάδων, δυτικά της
Νάξου από την οποία τη χωρίζει στενός δίαυλος
πλάτους 3 περίπου μιλίων. Έχει έκταση 195
τετραγωνικά χιλιόμετρα και το μήκος των ακτών της
είναι 111 χιλιόμετρα. Ο πληθυσμός του νησιού,
κατά την απογραφή του 2001, είναι 12.853 κάτοικοι.
Ενώ θα πρέπει να τους γνωρίσουμε ότι Οι Κυκλάδες
είναι νησιωτικό σύμπλεγμα στο Αιγαίο πέλαγος
που κείται γενικά μεταξύ των 36ου και 38ου Βόρειων
παραλλήλων και μεταξύ των 24ου και 26ου Ανατολικών
μεσημβρινών.
Η διάταξη των νησιών των Κυκλάδων είναι σε δύο
παράλληλες ευθείες σε συνέχεια του Σουνίου και της
Ευβοίας προσδίδοντας την επιμέρους διάκριση
σε Δυτικές και Ανατολικές Κυκλάδες, οι οποίες
αποτελούν τον ομώνυμο νομό Κυκλάδων. Στις
Κυκλάδες ανήκουν τα παρακάτω νησιά, τα οποία
κατά σειρά μεγέθους είναι: Νάξος, Άνδρος, Πάρος,
Τήνος, Μήλος, Κέα, Αμοργός, Ίος, Κύθνος, Μύκονος,
Σύρος, Θήρα ή Σαντορίνη, Σέριφος, Σίφνος, Σίκινος,
Ανάφη, Κίμωλος, Αντίπαρος, Φολέγανδρος, Μακρόνησος,
Ηράκλεια, Γυάρος, Πολύαιγος, Κέρος, Ρήνεια, Δονούσα,
Θηρασία, Σχοινούσα, Κουφονήσια, Δήλος. Επίσης η
συστάδα Αντιπάρου και οι νησίδες Μακάρες
πλησίον και ανατολικά στη Νάξο. Το όνομα δε
Κυκλάδες δόθηκε από τους αρχαίους γεωγράφους
εξαιτίας της κυκλικής διάταξης γύρω απ' την ιερή
νήσο Δήλο (γενέτειρα της θεάς Άρτεμης και του
Απόλλωνα) σε αντιδιαστολή των υπολοίπων νήσων του
Αιγαίου που τις αποκαλούσαν Σποράδες.
Ας γνωρίσουμε στους Ομογενείς και τους Απόδημους
αδελφούς μας ορισμένες πρωταρχικές πληροφορίες
για την ΠΑΡΟ μια φωτογραφία αξίζει για 1000
λέξεις.
Η Ιστορία της Πάρου
Η Πάρος κατοικήθηκε από τα προϊστορικά χρόνια.
Όπως και οι άλλες Κυκλάδες υπήρξε ένα από τα
κέντρα του Κυκλαδικού πολιτισμού. Πολύ νωρίς
απέκτησε στενές σχέσεις με την Κρήτη, γι'
αυτό και ένα από τα ονόματα που της αποδίδεται είναι
Μινωίς ή Μινώα. Άλλα ονόματα που αναφέρονται
για το νησί είναι Καβαρνίς, Υρία, Παναιτία
κ.ά. Το σημερινό της όνομα οφείλεται στον Πάρο
αρχηγό των Αρκάδων που εγκαταστάθηκαν στο νησί.
Τον 8ο αι. π.Χ. αποικίστηκε από Ίωνες και
γνώρισε περίοδο μεγάλης οικονομικής και
καλλιτεχνικής ακμής, που με μικρά ενδιάμεσα
διαστήματα ύφεσης κράτησε μέχρι τα Ελληνιστικά
Χρόνια. Μεγάλο μέρος της ακμής της οφείλεται στα
γνωστά και ονομαστά αποθέματα μαρμάρου, από το
οποίο φτιάχτηκαν πολλά περίφημα γλυπτά της
αρχαιότητας και οι σημαντικότεροι ναοί. Από το
νησί κατάγονταν ορισμένοι από τους μεγαλύτερους
αρχαίους γλύπτες, ανάμεσα στους οποίους ο Σκόπας, ο
Θρασυμήδης και ο Αγοράκριτος. Αλλά και
ονομαστοί ζωγράφοι, πλάστες, ποιητές και φιλόσοφοι
γεννήθηκαν και δημιούργησαν στο νησί. Ανάμεσά
τους ο σημαντικότερος από τους αρχαίους
ιαμβογράφους ποιητές, ο Αρχίλοχος.
Στη διάρκεια των Περσικών Πολέμων οι Πάριοι
υποχρεώθηκαν αρχικά να «μηδίσουν», γεγονός που
χρησιμοποίησε ο Μιλτιάδης για να επιχειρήσει την
αποτυχημένη εκστρατεία εναντίον του νησιού που
κατέληξε σε βάρος του. Ο ίδιος τραυματίστηκε και
καταδικάστηκε από τους Αθηναίους να πληρώσει
μεγάλο πρόστιμο. Μετά το τέλος των πολέμων η
Πάρος έγινε μέλος της Αθηναϊκής Συμμαχίας,
ενώ στη διάρκεια του Πελοποννησιακού Πολέμου
κατόρθωσε να διατηρήσει την ουδετερότητά της.
Από το 378 π.Χ. έγινε μέλος της Β’ Αθηναϊκής
Συμμαχίας και έκτοτε ακολούθησε την τύχη των
άλλων Κυκλάδων. Περιήλθε στους Μακεδόνες,
στους Πτολεμαίους και τέλος στους Ρωμαίους.
Στη διάρκεια των Βυζαντινών Χρόνων έπεσε σε
αφάνεια, μαστιζόμενη από πειρατικές επιδρομές.
Το 13ο αι. πέρασε στους Βενετούς, ανήκε στο
Δουκάτο της Νάξου και κυβερνήθηκε από
βενετσιάνικες οικογένειες. Το 1537 λεηλατήθηκε
από τον Μπαρμπαρόσα και υπέστη μια από τις
μεγαλύτερες καταστροφές στην ιστορία της. Λίγο
αργότερα υποτάχθηκε στους Τούρκους. Στα 1770
οι Ρώσοι άρχισαν να οχυρώνουν το νησί και να
κατασκευάζουν ναύσταθμο με σκοπό να το
χρησιμοποιήσουν στην άμυνα κατά των Τούρκων. Τα
έργα όμως δεν τέλειωσαν ποτέ. Στην Επανάσταση του
1821 η Πάρος πήρε ενεργό μέρος και εδώ έδρασε η
ηρωίδα του Αγώνα Μαντώ Μαυρογένους.
Αυτά σαν πρόγευση σας παρουσιάζουμε ένα ταξίδι μας
για την Πάρο
Ένα ταξίδι για την Πάρο
Βρισκόμενοι σε μια παρέα που συμμετείχαν ορισμένα
άτομα από την ΕΡΤ , τρεις απόδημοι φίλοι μας και ο
πρόεδρος του Ομογενειακού Πρακτορείου Ειδήσεων πριν
9 μήνες αποφασίσαμε να πάμε για ένα διήμερο στις
Κυκλάδες , όμως ο κύβος ρίφθηκε . Αποφασίσαμε να
ακολουθήσουμε την άποψη ενός φίλου μας από την ΕΡΤ
που γνώριζε την Πάρο και όπως θα αναγνωρίσουν όλοι
Έλληνες , οι Ομογενείς και οι Απόδημοι αδελφοί μας
που θα διαβάσουν αυτά που είδαμε, θα αναγνωρίσουν
ότι άξιζε αυτό το ταξίδι μας στην Πάρο.
Πήραμε το ταχύτερο πλοίο της γραμμής , σε σύντομο
χρόνο φθάσαμε δίπλα στους γνωστούς βράχους Πόρτες
και θαυμάζαμε την διαδρομή που εξελισσόταν
μπροστά μας, ενώ στην παρέα μας είχε προστεθεί
και ο γνωστός φωτογράφος της Πάρου κ Νιφλής
Σταύρος ο οποίος τράβηξε αρκετές φωτογραφίες για
χάρη μας τις
οποίες θα τις παρουσιάσουμε στην παρουσίαση του
αφιερώματος μας .
Συνεχίζουμε να μπαίνουμε στο λιμάνι βλέπουμε
το πανέμορφο
Αιγαιοπελαγίτικο νησί την Πάρο, που είναι ένας
από τους δημοφιλέστερους τουριστικούς προορισμούς.
Σας ενημερώνουμε δε ότι διαθέτει αμέτρητες
φυσικές ομορφιές, ενώ εντυπωσιάζει με τη
γραφικότητα των οικισμών της με το έντονο
παραδοσιακό τους χρώμα και τις απαράμιλλες
φυσικές καλλονές του καθώς τη παραδοσιακή
κυκλαδίτικη ομορφιά των οικισμών του όπως μας
βεβαίωσαν στην παρέα μας. Ο βασικός σκοπός του
ταξιδού μας είναι να ενημερώσουμε όλους τους
πολυπληθείς επισκέπτες – αναγνώστες
του
Apodimos.com
ότι η Πάρος έχει Ιστορία και πλέον έχει
παράδοση και στο τουρισμό. Ενώ οι
κάτοικοι της Πάρου με
την πλούσια πολιτιστική κληρονομιά του νησιού
έχουν μετατρέψει το νησί τους σ’ ένα
κοσμοπολίτικο θέρετρο που προσφέρει παροχές υψηλών
προδιαγραφών στους επισκέπτες του. Όπως μάθαμε
στο νησί υπάρχουν πολυτελή ξενοδοχειακά
συγκροτήματα και ενοικιαζόμενα διαμερίσματα,
που απευθύνονται στις απαιτήσεις διαμονής κάθε
ταξιδιώτη.
Μόλις φτάνουμε στο λιμάνι αντικρίζουμε έναν
κάτασπρο ανεμόμυλο, ενώ από την αγορά μέχρι το
λόφο με τα ερείπια του βενετσιάνικου κάστρου
εκτείνεται η παλιά πόλη με κάτασπρα κυκλαδίτικα
σπίτια. Καθίσαμε πήραμε
ένα καφέ στο λιμάνι στην πρωτεύουσα του νησιού
είναι η Παροικιά, που βρίσκεται στο κέντρο της
δυτικής Ακτής του νησιού όπου βλέπουμε ότι η Πάρος
είναι μια γοητευτική πόλη διατηρεί την
παραδοσιακή της ταυτότητα ενώ παρέχει στους
επισκέπτες της όλες τις ανέσεις μιας σύγχρονης
πολιτείας. Περπατήσαμε γύρω από το λιμάνι για
να θαυμάσουμε το λιμάνι της Παροικιάς από μια άλλη
οπτική γωνία και σας το παρουσιάζουμε.
Επιστρέψαμε πάλι προς το λιμάνι από όπου βγήκαμε και
με τα λίγα πράγματα που κουβαλούσαμε επήγαμε να
ανάψουμε ένα κερί στην
Παναγία Εκατονταπυλιανή
για την Ιστορία της θα αναφερθούμε . Κατά την
περιήγησή μας στη πόλη μαγευτήκαμε από την
κυκλαδίτικη ατμόσφαιρα. Άσπρα σπίτια με μπλε
παραθύρια, μικρές πλατείες και πολλές εκκλησιές
αποκαλύπτουν τη λιτή ομορφιά της πόλης.
Περπατώντας κανείς ανάμεσα στα καλντερίμια του
οικισμού θα συναντήσει και μερικά από τα
σημαντικά αξιοθέατα της Πάρου.
Ανεβήκαμε πιο ψηλά για να θαυμάσουμε την θεα
και πίστεψε μας ότι ήταν μαγευτική
μπροστά μας αναπτύσσετε η θάλασσα και στα δεξιά
μας εκτεινόταν η παραλία και μάθαμε ότι λεγόταν
«Κριός» και η απόσταση της
παραλίας από το λιμάνι της Παροικιάς ήταν 15
λεπτά με τα πόδια και 4 λεπτά με το αυτοκίνητο .
Κατεβείκαμε καθίσαμε και ήπιαμε ούζο και ψητό στα
κάρβουνα χταπόδι και η παρέα μας αποφάσισε να
πάμε στον «Κριό» με
τα πόδια μια και ήταν κοντά. Ο ήλιος είχε αρχίσει να
γέρνει και η πλαζ με την μεγάλη αμμουδιά
αναπτυσσόταν μπροστά μας
μπήκαμε σε ένα
Hotel
με ενοικιαζόμενα δωμάτια καθίσαμε στην βεράντα του
«Αιγόκερος» Νοικιαζόμενα Διαμερίσματα
που μας φιλοξένησε ανέξοδα ο ιδιόκτητης του κ.
Σχίζας και θαυμάσαμε το ηλιοβασίλεμα στον
«Κριό» πλέον
κουρασμένοι κοιμηθήκαμε με σκοπό το πρωί να
γευθούμε το πρωινό μας και το μπάνιο μας στην
καθαρή παραλία του.
Όμως η απέναντι ακρογιαλιά και τα καραβάκια που την
επισκεφθούν μας έβαλαν στον πειρασμό το
απογευματινό μπάνιο να το χαρούμε εκεί και το
πραγματοποιήσαμε στα γαλανά νερά του κόλπου της
Πάρου.
Μετά περπατήσαμε προς τον Άγιο Φωκά ενώ δυο φίλοι
μας που τους άρεσε το υποβρύχιο ψάρεμα τον
παράκαμψαν και άρχισαν να ψαρεύουν, ενώ εμείς
τους παρακολουθούσαμε ενώ βλέπαμε απέναντι την
Σάμο ακούγοντας τα τραγούδια του Πάριου που
μιλούσαν στην ψυχή μας, όχι μόνο διότι ο στίχος
και η ερωτική μουσική του μας έκανε να νοιώθουμε
μεγάλη ηρεμία αλλά όταν άρχισαν να μας
ψυχαγωγούν τα παραδοσιακά τραγούδια της Πάρου
χορεύαμε πάνω στους βράχους του αγίου Φωκά .
Μετά γυρίσαμε κουρασμένοι αλλά δεν μείναμε άπρακτοι
πήραμε ένα ταξί και σε δυο λεπτά φθάσαμε στην
Παροικιά και περπατήσαμε προς την Αγία Άννα όπου
θαυμάζαμε την παραλία και ώ του θαύματος !!!
βρεθήκαμε μπροστά σε ένα παραδοσιακό χορευτικό
συγκρότημα της Πάρου, όπου ακούγαμε τα ίδια
τραγούδια σαν αυτά που ακούγαμε το απόγευμα να τα
παίζουν παριώτες μουσικοί ενώ όλοι μαζί ακολουθήσαμε
το χορευτικό συγκρότημα χορεύοντας μαζί τους.
Είχε νυχτώσει όταν επιστρέψαμε από την Αγία Άννα
αφού μάθαμε ότι
στα Νότια του λόφου της Αγίας Άννας υπάρχουν τα
ερείπια του Ασκληπιείου, κοντά στο οποίο
βρισκόταν και το Πύθιο (ιερό του Πύθιου
Απόλλωνα) και
καθίσαμε στα μαγαζιά που βρισκόντουσαν δίπλα στην
θάλασσα και φάγαμε φρεκοψαρεμένα ψάρια
από την τράτα που είχε φθάσει νωρίτερα ενώ δίπλα μας
θρόιζε ο ήχος από της θάλασσας που έσπαγε στα
βότσαλα . Λίγο ζαλισμένοι φθάσαμε στον «Κριό»
όπου το πρωί θα πηγαίναμε προς την
Νάουσα και τις Κολυμπήθρες .
Ξεκινήσαμε πρωί πρωί για να περπατήσουμε λίγο,
περπατώντας βρεθήκαμε μπροστά στο Αρχαίο
Νεκροταφείο το οποίο ήρθε στο φως κατά τις
πρόσφατες ανασκαφές (1983), που είναι ένα σπουδαίο
νεκροταφείο που χρονολογείται από το τέλος του 8ου
π.Χ. μέχρι τον 3ο μ.Χ. αιώνα. Το νεκροταφείο
βρέθηκε κοντά στο λιμάνι, επάνω σχεδόν
στον παραλιακό δρόμο. Περιλαμβάνει τάφους
διαφόρων τύπων, από διάφορες εποχές. Το
σημαντικότερο εύρημα είναι ένα πολυάνδριο
(ομαδικός τάφος), μοναδικός στον χώρο του Αιγαίου
που χρονολογείται στο τέλος της γεωμετρικής περιόδου
(8ος π.Χ. αι.). Μπροστά στο πολυάνδριο υπάρχει
μία πελώρια επιτύμβια στήλη. Σήμερα ο χώρος
λειτουργεί σαν αρχαιολογικό πάρκο. Στο εκθετήριο που
λειτουργεί δίπλα στο νεκροταφείο, όπου θαυμάσαμε τα
ενδιαφέροντα ευρήματα καθώς και φωτογραφίες από
παλαιότερες και πρόσφατες ανασκαφές.
Μετά συμφωνία όλων μας σταματήσαμε λίγο για
περπατήσουμε για να επισκεφτούμε το Κάστρο.
Το Κάστρο
αναμφισβήτητα είναι η πιο όμορφη περιοχή της
πόλης. Ο λόφος του μεσαιωνικού Κάστρου
αποτελεί τον πυρήνα της πολιτείας από την εποχή της
πρώτης εγκατάστασης (4η χιλιετία π.Χ.) μέχρι
σήμερα. Το Κάστρο έκτισε ο ενετός δούκας της
Νάξου Σανούδος (13ο αιώνα) με αρχιτεκτονικά μέλη
αρχαίων ιερών. Οι αρχαιολόγοι έχουν ανακαλύψει
ότι στο Κάστρο βρίσκονται εντοιχισμένα τα μέλη από
τρεις αρχαϊκούς και δύο ναούς κλασικής εποχής της
αρχαίας πόλης. Από αυτούς σώζεται μόνο ένα
μικρό τμήμα του αρχαϊκού ναού της Αθηνάς (6ου
π.Χ. αιώνα) στην κορυφή του λόφου. Δίπλα στα θεμέλια
του ναού αποκαλύφθηκε τμήμα του πρωτοκυκλαδικού
οικισμού. Στη βόλτα μας στο Κάστρο
συναντήσαμε μικρά εκκλησάκια, πολλά από αυτά
ενσωματωμένα στα τείχη, όπως η Παναγία του
Σταυρού (1514), η Αγία Άννα, ο Άγιος
Μάρκος, ο Άγιος Στυλιανός και ο
εκπληκτικός σε αρχιτεκτονική ναός του Αγίου
Κωνσταντίνου με στεγασμένο προαύλιο και
καταπληκτική θέα προς την θάλασσα, ένας από τους
ωραιότερους στο Αιγαίο.
Μετά επήγαμε στην Παναγία την Καταπολιανή,
που είχαμε επισκεφθεί χθες διότι ένα από τα
σπουδαιότερα βυζαντινά μνημεία της Ελλάδας.
Βρίσκεται στην ανατολική άκρη της παλιάς πόλης και
σύμφωνα με μια παράδοση πήρε το όνομά της επειδή
βρισκόταν έξω από την πόλη (Κατάπολα), ενώ με
άλλη επειδή είχε «εκατό πύλες». Η εκκλησία
αναστηλώθηκε το 1962 από τον καθηγητή Αναστ. Ορλάνδο
και γιορτάζει με μεγάλο πανηγύρι στις 15 Αυγούστου.
Η εκκλησία λέγεται ότι ιδρύθηκε από την Αγία
Ελένη, όταν κατευθυνόταν στους Αγίους Τόπους
(326) για την αναζήτηση του Τίμιου Σταυρού, είτε
από το Μ. Κωνσταντίνο σε εκτέλεση τάματος της
μητέρας του. Βέβαιο είναι πως στον 4ο αι.
υπήρχε στη θέση της σημερινής εκκλησίας ένα
παρεκκλήσι (σήμερα του Αγίου Νικολάου) χτισμένο
στη θέση αρχαίου ελληνικού οικοδομήματος
(γυμνασίου ή ναού). Σ’ αυτό το αρχικό οικοδόμημα
έγιναν προσθήκες, ενώ τη μνημειακή της μορφή
απέκτησε η εκκλησία την εποχή του αυτοκράτορα
Ιουστινιανού (6ος αι.). Στο εσωτερικό του ναού,
με το ωραίο μαρμάρινο τέμπλο και την εικόνα της
Κοίμησης, αξίζει να προσέξουμε την εικόνα της
Παναγίας, αριστερά από την είσοδο, που θεωρείται
έργο του Ευαγγελιστή Λουκά, τον τάφο της Όσιας
Θεοκτίστης, η οποία αγίασε στο νησί, το
σύνθρονο πίσω από την Αγία Τράπεζα και το
πρωτοχριστιανικό βαπτιστήριο.
Η Παναγία η Καταπολιανή
Αριστερά και δεξιά
από τον κυρίως ναό υπάρχουν παρεκκλήσια, ενώ στο
προαύλιο θα δούμε κομμάτια γλυπτών από
προηγούμενες οικοδομικές φάσεις. Σε ένα από τα
κελιά, που υπάρχουν γύρω από την αυλή, είναι
συγκεντρωμένα εκκλησιαστικά κειμήλια, αρχιερατικά
άμφια, δεσποτικές μίτρες κ.ά.
Συναντήσαμε δυο οδηγούς ταξί που γνωρίσαμε χθες και
παρέα με τα δυο ταξί αρχίσαμε να ανηφορίσουμε για να
φθάσουμε στον κόλπο της Νάουσας , η θεα που
βλέπαμε ήταν καταπληκτική έμοιαζε σαν ζωγραφικός
πίνακας
Λίγο έξω από την πόλη, στο δρόμο που οδηγεί στη
Νάουσα, αξιόλογα είναι τα ερείπια τριών
εκκλησιών, που χτίστηκαν στη θέση
παλαιοχριστιανικής βασιλικής. Λίγα χλμ Νότια (3,5
χλμ περίπου) βρίσκεται το ανδρικό μοναστήρι της
Λογγοβάρδας, αφιερωμένο στη Ζωοδόχο Πηγή.
Ιδρύθηκε στα μέσα περίπου του 17ου αι. (1638) από το
Ναουσαίο μοναχό Παλαιολόγο, έχει επιβλητική
αρχιτεκτονική, αξιόλογη βιβλιοθήκη και στο καθολικό
τοιχογραφίες και εικόνες εξαιρετικής τέχνης. Στο
μοναστήρι υπάρχει ξενώνας και λειτουργεί εργαστήριο
χειροτεχνίας. Η είσοδος στις γυναίκες δεν
επιτρέπεται. Συνεχίσαμε να πηγαίνουμε προς την
Νάουσα η θεα είναι πάλι μαγευτική
Κατηφορίσαμε βρεθήκαμε στην Νάουσα και σας την
παρουσιάζουμε στον χάρτη για να δείτε που βρίσκετε.
Η Νάουσα, το αλλοτινό ήσυχο ψαροχώρι της Πάρου,
βρίσκεται στη βόρεια πλευρά του νησιού και σε
απόσταση 10 χλμ. από τη πρωτεύουσα. Είναι
κτισμένη γύρω από ένα πανέμορφο, ασφαλές λιμανάκι.
Το γραφικό αυτό λιμάνι είναι ένα πραγματικό
στολίδι του νησιού και για πολλούς το ωραιότερο του
Αιγαίου. Η Νάουσα είναι ο πιο γραφικός
οικισμός της Πάρου. Διαθέτει είναι μικρό
λιμάνι όπου δένουν πολύχρωμα ψαροκάϊκα,
παραδοσιακά άσπρα σπίτια, καθώς και παραθαλάσσιες
καφετέριες, ψαροταβέρνες, μπαρ και κλαμπ στα στενά
καντούνια.
Παραθαλάσσιο χωριό, χτισμένο στον ομώνυμο όρμο,
10 χλμ. βορειανατολικά της Παροικιάς.
H
γραφικότητά του, οι εντυπωσιακές παραλίες, τα
αξιοθέατα και η φιλοξενία των κατοίκων του ανέδειξαν
το ψαράδικο λιμάνι των παλαιότερων χρόνων σε
τουριστικό κέντρο. Στην είσοδο του λιμανιού μας
υποδέχονται τα ερείπια του βενετσιάνικου κάστρου,
ενώ στην άκρη του χωριού οι νερόμυλοι δημιουργούν
μια μοναδική ατμόσφαιρα.
Η όμορφη κωμόπολη της Νάουσας χάρη στην αυθεντική
κυκλαδίτικη ταυτότητά της και τις φυσικές
ομορφιές της αποτελεί αγαπημένο προορισμό των
Ελλήνων αλλά και των αλλοδαπών επισκεπτών του
νησιού. Όλοι γοητεύονται από τη λάμψη της και
θέλουν να παρατείνουν την επίσκεψή τους σ’ αυτήν.
Έτσι, η Νάουσα εξελίχθηκε σε ένα πολυσύχναστο
τουριστικό θέρετρο. Εκεί φθάσαμε και εμείς και
ήπιαμε το μεσημεριανό ούζο μας δίπλα στο λιμανάκι
της και κάναμε μια βόλτα στον παραδοσιακό οικισμό
της Νάουσας είναι μια μοναδική εμπειρία.
Περπατώντας κανείς στα στενά πλακόστρωτα δρομάκια
και παρατηρώντας την ομοιομορφία στην αρχιτεκτονική
δόμηση των σπιτιών και των εκκλησιών που
συναντά, καταλαβαίνει τη μοναδικότητα της
κυκλαδίτικης ομορφιάς. Χαρακτηριστικές ήταν οι
παλιές αποθήκες των ψαράδων που βρίσκονται γύρω
από το λιμάνι και έχουν μετατραπεί σε μπαράκια,
ταβέρνες και εστιατόρια. Εκεί, το βράδυ χτυπά η
καρδιά της πόλης. Ντόπιοι και τουρίστες
διασκεδάζουν στα ίδια στέκια και σαν ανάψει το
κέφι γίνονται όλοι μια παρέα και χορεύουν και
τραγουδούν στους ρυθμούς της νησιώτικης μουσικής.
Από τη Νάουσα ο επισκέπτης μπορεί να προσεγγίσει
πολλές από τις δημοφιλέστερες παραλίες του νησιού.
Οι πιο κοντινές στο χωριό είναι η αμμουδιά των Αγίων
Αναργύρων και οι συνεχόμενες παραλίες Μικρό και
Μεγάλο Πιπέρι.
Όπως μάθαμε από τους οδηγούς των ταξί που είχαμε
στις αρχές του
Iουλίου
γίνεται η Γιορτή του κρασιού και του ψαριού
όπου προσφέρονται ψάρια και κρασί στους
παριστάμενους και γίνεται γλέντι μέχρι το πρωί,
με παραδοσιακά τραγούδια και χορό. Πανηγύρι με
χορό και φαγοπότι γίνεται την παραμονή του
Αϊ-Γιάννη, στις 29
Aυγούστου
ενώ μας είπαν εάν έλθουμε τον Αύγουστο να μην
χάσουμε στις 23
Aυγούστου
την
Kουρσάρικη
Nύχτα
– αναπαράσταση της επιδρομής των πειρατών και
παραδοσιακό γλέντι.
Στα νότια της Νάουσας
βρίσκεται η πιο διάσημη και πολυσύχναστη παραλία του
νησιού, οι Κολυμπήθρες της οποίας το όνομά της
το χρωστά στο ιδιόμορφο σχήμα της. Περιτριγυρισμένη
καθώς είναι από βράχια σχηματίζει μια φυσική
κολυμπήθρα. Είναι από τις πιο οργανωμένες
παραλίες του νησιού και αποφασίσαμε να την
επισκεφθούμε .
Πραγματικά οδηγηθήκαμε στο δυτικό τμήμα του κόλπου
της Νάουσας και είδαμε
τις Κολυμπήθρες,
με τεράστιους βράχους σε περίεργα σχήματα που
θυμίζουν γλυπτά. Η περιοχή συγκεντρώνει την
προτίμηση των παραθεριστών για τα ρηχά νερά της και
τις πολλές μικρές παραλίες. Από δω με βάρκα
μεταβαίνουμε στο νησάκι, που κυριαρχεί στον κόλπο
της Νάουσας,
Aγία
Καλή,
με το γραφικό εκκλησάκι της Ανάληψης. Πήραμε το
τελευταίο μπάνιο μας σε μια από τις «κολυμπήθρες» σε
μια
Όμορφη και ήσυχη αμμουδιά ενώ ιδιαίτερο
ενδιαφέρον παρουσίαζαν οι βράχοι από γρανίτη που
εξ αιτίας της αποσάθρωσης έχουν πάρει διάφορα
σχήματα και δημιουργούν φυσικές κοιλότητες που
γεμίζουν με θαλασσινό νερό και μοιάζουν με
κολυμπήθρες. Μετά φάγαμε σε ένα εστιατόριο και
βιαστικά φύγαμε για να προλάβουμε το τελευταίο
καράβι της γραμμής για να φέρει στην Αθήνα.
Η εξέλιξη της Ιστορίας της Πάρου
§
Εποχή του λίθου.
Παρά την διαπιστωμένη ναυσιπλοΐα στο Αιγαίο ήδη από
την 9η χιλιετία π.Χ., μόνο κατά την νεολιθική εποχή
(6800 - 3200 π.Χ.) τα νησιά του Αιγαίου κατοικήθηκαν
συστηματικά. Πρώτα ίχνη κοινωνικής ζωής στην Πάρο
έχουμε στο νησάκι Σαλιαγκό, μεταξύ Πάρου και
Αντιπάρου, όπου εμφανίζεται ένας από τους
αρχαιότερους οικισμούς του προϊστορικού Αιγαίου( 5 -
4 χιλιετία π.Χ.).
§
Εποχή του Χαλκού (3200 - 1100 π.Χ.).
Την εποχή του χαλκού (3200 - 1100 π. Χ )
εμφανίζονται στον ελληνικό χώρο τρεις μεγάλοι
πολιτισμοί: ο Κυκλαδικός (3200 - 2000 π.Χ.), ο
Μινωικός (2000 - 1500 π.Χ.) και ο Μυκηναϊκός (1600 -
1100 π.Χ.). Στον λόφο του Κάστρου της Παροικιάς
εντοπίστηκαν λείψανα πρωτοκυκλαδικού οικισμού.
Αξιόλογοι οικισμοί της ίδιας περιόδου εντοπίστηκαν
σε διάφορα σημεία της Πάρου (Κάμπος, Δρυός,
Κουκουναριές, Πλαστήρας, Γλυφά, Φάραγκας). Την εποχή
της Μινωικής κυριαρχίας στο Αιγαίο, η Πάρος γίνεται
ένα μεγάλο στρατιωτικό και εμπορικό κέντρο του
Μινωικού κράτους και εποικίζεται από Κρήτες. Σύμφωνα
με την μυθολογία ο αρχηγός των Κρητών που εποίκισαν
το νησί είναι ο Αλκαίος που έκτισε την πρώτη πόλη
στη θέση της σημερινής Παροικιάς και της έδωσε το
τιμητικό όνομα Μινώα (βασιλική πόλη). Με την
σταδιακή αποδυνάμωση της Μινωικής Κρήτης, στην
ηπειρωτική Ελλάδα εμφανίζεται η δύναμη των Μυκηνών.
Στην Πάρο λείψανα του Μυκηναϊκού πολιτισμού
ανακαλύφθηκαν στο ύψωμα Κουκουναριές, κοντά στη
Νάουσα και στον λόφο του κάστρου της Παροικιάς.
§
Γεωμετρική εποχή (1100 - 700 π.Χ.).
Στο γύρισμα της χιλιετίας, μία ομάδα Αρκάδων με
αρχηγό τον Πάρο εγκαθίσταται στο νησί και του δίνει
το όνομα του αρχηγού της. Λίγο αργότερα φθάνουν
καινούργιοι άποικοι, οι Ίωνες. Η Πάρος εξελίσσεται
σε μεγάλη ναυτική δύναμη. Το εμπόριο του μαρμάρου
φέρνει πλούτη στο νησί. Αναπτύσσεται η γεωργία και η
κτηνοτροφία.
§
Αρχαϊκή εποχή (700 - 480 π.Χ.).
Παριανοί ιδρύουν το 680 π.Χ. αποικία στην Θάσο και
εκμεταλλεύονται τα κοιτάσματα χρυσού των θρακικών
παραλίων. Δημιουργούνται στην Πάρο φημισμένα
εργαστήρια γλυπτικής. Ιδιαίτερη άνθηση γνωρίζει τον
7ο π.Χ. αιώνα και η ποίηση με κύριο εκπρόσωπο τον
λυρικό ποιητή Αρχίλοχο που θεωρείται ισάξιος του
Ομήρου. Στην Ανατολή εμφανίζεται μία νέα δύναμη, οι
Πέρσες.
§
Κλασική εποχή (480 π.Χ. - 323 π.Χ.).
Η ολιγαρχική εξουσία της Πάρου, δέχεται στο νησί
τους Πέρσες και ένα μεγάλο τμήμα του στρατού της
ακολουθεί τον περσικό στόλο στις εκστρατείες
εναντίον της Ελλάδας. Μετά την ήττα των Περσών (480
π.Χ.), ο αθηναϊκός στόλος με επικεφαλής τον
Θεμιστοκλή φτάνει στο νησί και υποχρεώνει την Πάρο
να γίνει μέλος της αθηναϊκής συμμαχίας. Την εποχή
αυτή ζουν και δημιουργούν οι φημισμένοι Παριανοί
γλύπτες Αγοράκριτος και Σκόπας. Η πόλη της Πάρου
(στην θέση της σημερινής Παροικιάς) έχει την εποχή
αυτή 50.000 κατοίκους, θαυμάσια οικοδομήματα και
ναούς, θέατρο και στάδιο. Με το τέλος της κλασικής
περιόδου, η Πάρος γίνεται σύμμαχος των Μακεδόνων
μέχρι τον θάνατο του Μ. Αλεξάνδρου.
§
Ελληνιστική εποχή (323 π.Χ. - 167 π.Χ.) .
Η περίοδος που μεσολαβεί από τον θάνατο του Μεγάλου
Αλεξάνδρου μέχρι την υποταγή των διαδόχων του στους
Ρωμαίους είναι εποχή συγκρούσεων και ανακατατάξεων.
Νέα βασίλεια διεκδικούν την κυριαρχία στις Κυκλάδες.
Για πολλά χρόνια η Πάρος ανήκει στην κυριαρχία των
Πτολεμαίων.
§
Ρωμαϊκή εποχή (167 π.Χ. - 330 μ.Χ.).
Η Πάρος και οι υπόλοιπες Κυκλάδες μαζί με ένα μεγάλο
τμήμα της ηπειρωτικής Ελλάδας αποτελούν επαρχία της
ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Η ανάπτυξη ανακόπτεται. Το
νησί χρησιμοποιείται σαν τόπος εξορίας.
§
Βυζαντινή εποχή (330 - 1204).
Ο χριστιανισμός απλώθηκε στην Πάρο από τον 4ο αιώνα
όπως προκύπτει από τα κατάλοιπα των
παλαιοχριστιανικών εκκλησιών και μνημείων. Τότε
κτίστηκε και η πρώτη εκκλησία της Παναγίας της
Εκατονταπυλιανής, με εντολή της Αγίας Ελένης. Από
τον 10ο αιώνα η Πάρος βρίσκεται στο επίκεντρο
πειρατικών επιδρομών που προκαλούν εκτεταμένες
καταστροφές.
§
Ενετοκρατία (1204 - 1537).
Η Πάρος εντάσσεται στο Δουκάτο του Αιγαίου (1207)
και περιέρχεται διαδοχικά σε διάφορες βενετσιάνικες
οικογένειες. Οι κάτοικοι του νησιού δουλεύουν στα
χωράφια σαν δουλοπάροικοι χωρίς να ορίζουν την γη
ενώ εξακολουθούν να ταλαιπωρούνται από πειρατικές
επιδρομές και λεηλασίες. Η Νάουσα γίνεται βάση
πειρατών. Την περίοδο της ενετοκρατίας κτίζεται το
κάστρο της Παροικιάς, της Νάουσας και του Κέφαλου
(Μάρπησσα).
§
Τουρκοκρατία (1537 - 1821).
Με την κατάληψη του νησιού από τον φοβερό πειρατή
Μπαρμπαρόσα (1537) και την ερήμωση που ακολουθεί
κλίνει το κεφάλαιο της ενετοκρατίας για την Πάρο. Το
κατεστραμμένο πλέον νησί κυριεύεται από τους
Τούρκους (1560). Κατά την διάρκεια των ρωσοτουρκικών
πολέμων (1770 - 1777) ο ρώσικος στόλος χρησιμοποιεί
τον ασφαλή όρμο της Νάουσας σαν ορμητήριο για να
επικρατήσει στο Αιγαίο.
§
Νεώτερη ιστορία .
Η Πάρος παίρνει ενεργό μέρος στην ελληνική
επανάσταση (1821). Οι Κυκλάδες μαζί με την
Πελοπόννησο και την Στερεά Ελλάδα αποτελούν τον
πυρήνα του ελεύθερου ελληνικού κράτους. Ιδιαίτερα
δοκιμάστηκε η Πάρος την περίοδο της γερμανικής
κατοχής. Μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου οι
Παριανοί αναγκάζονται να μεταναστεύσουν αρχικά στον
Πειραιά και αργότερα στο εξωτερικό. Γύρω στο 1960
αρχίζει μία καινούργια περίοδος ανάπτυξης για την
Πάρο, που βασίζεται κυρίως στον τουρισμό.
Αξιοθέατα
της Πάρου
ü
Ασκληπιείο
Ο παραλιακός δρόμος (νότια κατεύθυνση) οδηγεί στον
λόφο της Αγίας Άννας όπου αποκαλύφθηκε χώρος
λατρείας του θεού της ιατρικής Ασκληπιού. Πρόκειται
για οικοδόμημα του 4ου π.Χ. αιώνα. Ο ναός ήταν
υπαίθριος, κτισμένος γύρω από μία πηγή. Στην ίδια
περιοχή, σώζονται κάποια ίχνη από αρχαίο ναό
αφιερωμένο στον Πύθιο Απόλλωνα.
ü
Παλαιοχριστιανική Βασιλική
Σε απόσταση ενός χιλιομέτρου Β.Α. της Παροικιάς,
δίπλα στον δρόμο Παροικιάς - Νάουσας συναντάμε την
παλαιοχριστιανική βασιλική των τριών εκκλησιών. Εδώ
υπήρχε βυζαντινός ναός του 525 - 550 μ.Χ. στα
ερείπια του οποίου κτίστηκαν αργότερα (17ο αι.)
τρεις άλλες εκκλησίες. Πολλά από τα μάρμαρα που
χρησιμοποιήθηκαν για τον πρωτοχριστιανικό αυτό ναό
(τρίκλιτη βασιλική) προέρχονταν από τα ερείπια
αρχαίων ναών και οικοδομημάτων.
ü
Λατομεία
Ο δρόμος που ενώνει την Παροικιά με τις Λεύκες
συναντάει στο 4ο χλμ το Μαράθι, έναν όμορφο,
καταπράσινο, γραφικό οικισμό, με άσπρα σπίτια και
τρεις μικρές εκκλησίες. Πολύ κοντά, στα ανατολικά
του οικισμού, συναντάμε τα αρχαία λατομεία μαρμάρου.
Από εδώ έβγαινε το περίφημο παριανό μάρμαρο, κύρια
πηγή πλούτου για το νησί σε όλες τις περιόδους της
ιστορίας, ξακουστό για την συμβολή του στην
αρχιτεκτονική και κυρίως την γλυπτική των κλασικών
χρόνων.
Κύριο χαρακτηριστικό του παριανού μαρμάρου είναι η
καθαρότητα και η διαύγειά του. Έχει μοναδική
διαφάνεια αφού επιτρέπει στο φως να φθάσει στο βάθος
των 3,5 εκατοστών (στο ξακουστό ιταλικό μάρμαρο της
Καράρας φθάνει στα 2,5 εκ. και στο μάρμαρο της
Πεντέλης στο 1,5 εκ.). Στο μάρμαρο της Πάρου έδωσαν
μορφή διάσημοι γλύπτες όπως ο Φειδίας, ο
Αγοράκριτος, ο Πραξιτέλης, ο Σκόπας. Από το
κατάλευκο αυτό μάρμαρο δημιουργήθηκαν τα
αριστουργήματα της αρχαιότητας: η Αφροδίτη της
Μήλου, ο Ερμής του Πραξιτέλη, οι Κόρες της
Ακρόπολης, η Νίκη της Δήλου, ο ναός του Απόλλωνα και
ο θησαυρός των Σίφνιων στους Δελφούς, ο ναός του Δία
στην Ολυμπία, ο ναός του Απόλλωνα στην Δήλο.
Υπολογίζεται ότι το 70% των γλυπτών στις περιοχές
που βρέχονται από το Αιγαίο είναι από παριανό
μάρμαρο. Ονομαζόταν λυχνίτης γιατί εξορυσσόταν από
βαθιές στοές κάτω από το φως των λύχνων. Σώζονται
μέχρι τις μέρες μας οι διάδρομοι, οι στοές και οι
επιγραφές των αρχαίων καλλιτεχνών. Σήμερα είναι
δυνατή η επίσκεψη από δύο εισόδους. Η εξόρυξη του
μαρμάρου άρχισε ήδη από την πρωτοκυκλαδική εποχή
(3200 π.Χ. - 2000 π.Χ.). Η λειτουργία των λατομείων
σταμάτησε στα τέλη του 19ου αιώνα.
ü
Αρχαιολογικό Μουσείο Πάρου
Το 1960 κτίσθηκε, σε επαφή με το Γυμνάσιο, μία
μεγάλη αίθουσα για να στεγάσει τα αρχαία που μέχρι
τότε φυλάσσονταν στα κελιά της Καταπολιανής. Στα
τέλη της δεκαετίας του 1960 κτίσθηκε η δεύτερη
αίθουσα και το 1995 ξεκίνησε η κατασκευή της
επέκτασης του Μουσείου.
Συλλογές που περιλαμβάνει:
Αίθουσα Α:
Γλυπτά αρχαϊκών και κλασικών χρόνων Αίθουσα Β:
Ευρήματα (κεραμεική μικροτεχνία και γλυπτική)
Νεολιθικά, Πρωτοκυκλαδικά, Μυκηναϊκά, Γεωμετρικά,
Αρχαϊκά, Κλασικά, Ελληνιστικά, Ρωμαϊκά. Αίθριο:
Γλυπτά, αρχιτεκτονικά μέλη, τεφροδόχοι, ψηφιδωτό
δάπεδο ρωμαϊκών χρόνων.
Σημαντικότερα εκθέματα:
Μαρμάρινο άγαλμα Γοργούς,
ύψους 1.35 μ. Σώζεται σχεδόν ακέραιο. Αποτελούσε
κεντρικό ακρωτήριο ναού. Βρέθηκε το 1993 σε αρχαίο
δημόσιο οικοδόμημα στην Παροικιά. Μέσα 6ου αιώνα π
Χ. , Δύο μαρμάρινες ανάγλυφες πλάκες από το
Ηρώο του Αρχιλόχου. Στη μία εικονίζεται ο Αρχίλοχος
στη νεκρική κλίνη και στην άλλη λιοντάρι που
κατασπαράσσει ταύρο. Βρέθηκαν ενσωματωμένες στο
δάπεδο του αιθρίου της Καταπολιανής. Τέλη 6ου αιώνα
π.Χ. , Μαρμάρινο κολοσικό άγαλμα Αρτέμιδος
από το Δήλιο της Πάρου, ύψους -με την πλίνθο- 2.74
μ. Πρόκειται για το λατρευτικό άγαλμα του ιερού,
στον τύπο της αρχαϊκής κόρης με χιτώνα. 480-490 π.Χ.
, Μαρμάρινο άγαλμα Νίκης, ύψους 1.35 μ.
Λείπουν το κεφάλι, τα χέρια και τα φτερά. Βρέθηκε
στο Κάστρο της Παροικιάς Πάρου. 470 π.Χ. ,
Μαρμάρινο άγαλμα ένθρονης θεάς, ύψους 1.57 μ.
Λείπουν το κεφάλι και τα χέρια. Βρέθηκε στην
Αγκαιριά Πάρου το 1885 από τον
Loewy
, Μαρμάρινο ιωνικό κιονόκρανο του 6ου αιώνα π.Χ.
Επίστεψη αναθηματικού κίονα στο Ηρώο του Αρχιλόχου.
Σώζει επιγραφή που αναφέρεται στην ίδρυση του
μνημείου από το Δόκιμο (4ος αιώνας π.Χ.). ,
Νεολιθικό ειδώλιο γυναικείας μορφής σε θέση οκλαδόν
με τα χέρια κάτω από το στήθος. Σωζόμενο ύψος
0,055 μ. Βρέθηκε στο νησί Σάλιαγκος. Μαρμάρινο
άγαλμα κόρης με χιτώνα, σωζ. ύψους 0.86 μ.
Βρέθηκε στα Πρωτόρια Ναούσης. 6ος αιώνας π.Χ ,
Κάτω τμήμα από κορμό κούρου, σωζ. ύψος 0,81 μ.
Τρίτο τέταρτο του 6ου αιώνα π.Χ. , Πάριο χρονικό:
επιγραφή που περιέχει ιστορικά, θρησκευτικά,
φιλολογικά στοιχεία από τα προϊστορικά χρόνια ως το
264 π.Χ. Μία πλάκα έχει διασωθεί στο Μουσείο της
Πάρου, άλλες δύο βρίσκονται στην Οξφόρδη.
Μελετώντας τα πιο πάνω
οι πολυπληθείς επισκέπτες – αναγνώστες του Online
Magazine του
Apodimos.com
, όχι μόνο οι Έλληνες θα επισκεφθούν το
νησί της Πάρου, αλλά και Ομογενείς μας και οι
Απόδημοι αδελφοί μας οι οποίοι θα προωθήσουν αυτό
το ρεπορτάζ που τους παρουσιάσουμε σε όλους φίλους
του και θα αναγνωρίσουν την ανάγκη να το
επισκεφθούν.
Πηγές : Apodimos.com με πληροφορίες από τα paros.gr
– holiday.gr
