ΔΥΟ ΟΜΙΛΙΕΣ, του μακαριστού ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ, για τους ΑΠΟΔΗΜΟΥΣ και ΚΥΠΡΙΟΥΣ.

www.Apodimos.com

Ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κυρός Χριστόδουλος όδευσε τον δρόμο της Αιωνιότητας και οι πράξεις στην γη θα κριθούν από το Δίκαιο Κριτή την στιγμή της μεγάλης κρίσεως όλων μας, όμως σε όλους τους Έλληνες, Κυπρίους και Απόδημους Έλληνες άφησε αξιοπρόσεκτο πνευματικό έργο και σκεπτόμενοι αυτά που είπε ο μακαριστός Χριστόδουλος στην ομιλία του την Τετάρτη 25 Απριλίου 2007, στην εσπερίδα για την επέτειο των 180 χρόνων από τον ηρωικό θάνατο του Γ. Καραϊσκάκη, στην Αίθουσα Παλ. Βουλής όπου με απλά λόγια μίλησε λέγοντας «Χωρίς αμφιβολία η Επανάσταση τοῦ 1821 είναι το πιο σημαντικό εθνικό, πολιτικό και ηθικό γεγονός της Νεοελληνικής μας Ιστορίας καί από τα αξιολογώτερα συμβάντα της νεώτερης Ευρωπαϊκής Ιστορίας. Εξεκίνησεν ως απονενοημένο διάβημα μερικών ξυπόλητων αγνών  πατριωτών των οποίων όμως τα στήθη εφλόγιζε το πυρ της πίστεως στό Θεό και της αγάπης στην ελευθερία. Είναι χαρακτηριστικά τα λόγια του  Θ. Κολοκοτρώνη. « Όταν αποφασίσαμε να κάνουμε την Επανάσταση δεν εσυλλογισθήκαμε, ούτε πόσοι είμεθα, ούτε πώς δέν έχομεν άρματα, ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τά κάστρα και τάς πόλεις, ούτε κανένας φρόνιμος μας είπε  που πάτε εδώ  να πολεμήσετε με  ‘’σιταροκάραβα βατσέλα’’ αλλά ως  μια βροχή έπεσε εις όλους μας η επιθυμία της ελευθερίας μας και όλοι και οι κληρικοί και οι προεστοί και οι Καπεταναίοι και οι πεπαιδευμένοι και οι έμποροι μικροί και μεγάλοι όλοι εσυμφωνήσαμεν εις αυτό τον σκοπό και εκάμαμε την Επανάσταση...» (Θ. Κολοκοτρώνη Ἅπαντα τ. Α’ σ. 210). Τα δύο βασικά στοιχεία πού συνέβαλαν στην ολοκλήρωση των προϋποθέσεων για την ........»

και αυτά που είπε την 9 Δεκεμβρίου 2001, ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος στο Συμβούλιο Αποδήμου Ελληνισμού στην Θεσσαλονίκη όπου ομίλησε με ζέσει στους Αποδήμους λέγοντας «Σας συγχαίρω για το θέμα της Ημερίδας σας « Ορθοδοξία και Απόδημος Ελληνισμός », αφού η Ορθοδοξία  είναι αναπόσπαστο κομμάτι όχι μόνο του Αποδήμου αλλά ολοκλήρου του Ελληνισμού . Γνωρίζετε ότι οι Έλληνες της Μικράς Ασίας και του Πόντου διωκόμενοι από τις  Πατρογονικές Εστίες τους ένα ατίμητο θησαυρό  θέλησαν να πάρουν μαζί τους, την Πίστη τους. Προτίμησαν να εγκαταλείψουν το βιός τους , για να μην αφήσουν πίσω την Ιερά εικόνα και τα Ιερά Λείψανα των Αγίων τους» και συνέχισε λέγοντας «Έχουμε το παράδειγμα του ιερού ναού του Αγίου Νικολάου στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης που κατεστράφη ολοσχερώς από τα δολοφονικά χέρια αδίστακτων τρομοκρατών  Μόλις σχεδόν που πάτησαν το πόδι τους στο Νέο Κόσμο οι μετανάστες Έλληνες το πρώτο που κοίταξαν ήταν στο μέρος περίπου που αποβιβάσθηκαν να δημιουργήσουν ενορία προς τιμή του Αγίου των ναυτικών, του Αγίου Νικολάου.»  ........

Για αυτό τον λόγο το Apodimos.com θα παρουσιάσει δυο ομιλίες του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αθηνών κυρού Χριστοδούλου που αγάπησε την Ελλάδα και ολόκληρο Απόδημο Ελληνισμό ,

που αφορούν 13/12/2003 την Ομιλία στη Συνέλευση του ΣΑΕ και εκείνη της 3/5/2001 που αφορούσε την Αγωνία των Κυπρίων αδελφών μας, αυτά που έλεγε ο μακαριστός αξίζει να μελετηθούν. Για αυτό τον λόγο σας τις παρουσιάζουμε:  

Ομιλία στη Συνέλευση του ΣΑΕ

«Δεν μπορώ να κρύψω τη χαρά μου που βρίσκομαι ανάμεσα σε τόσους προικισμένους και προκομμένους Έλληνες. Καλώς ήλθατε αδελφοί, καλώς ήλθατε στην αγαπημένη όλων μας Θεσσαλονίκη, τη μητέρα πόλη του διεθνικού Ελληνισμού από τα χρόνια του Αλεξάνδρου! Καλώς ήλθατε για να συμμετάσχετε στις εργασίες του ΣΑΕ, του ύπατου αυτού οργάνου της ελληνικής ομογένειας.

Ο Κύριος εργάζεται για εμάς τα παιδιά του, κι έτσι, εσείς που οι πατέρες σας έφυγαν από την Ελλάδα ως μετανάστες, μας επισκέπτεσθε σήμερα ως καταξιωμένα μέλη του οικονομικού, του κοινωνικού, αλλά και του ακαδημαϊκού περιβάλλοντος των νέων σας πατρίδων. Ο Κύριος εργάζεται και μέσα στις δύσκολες ώρες, και για τούτο η διαδρομή που έχει γίνει από τη μετανάστευση στη σημερινή συγκέντρωση, είναι διαδρομή που άρχισε με πόνο και αβεβαιότητα, αλλά έχει ήδη οδηγήσει σε υπερηφάνεια και χαρά.

Σε αυτή σας τη διαδρομή, είχατε ως πρώτη μέριμνα τη δημιουργία ιερών ναών, ώστε να μπορείτε να εκκλησιάζεστε και να συνεργείτε υπό την σκέπη της Εκκλησίας. Ευλογημένη η κίνησή σας εκείνη, και απέδωσε καρπούς. Διότι η Εκκλησία, σας συγκέντρωσε στην αγκαλιά της, και φρόντισε για την πνευματική ενίσχυση και στήριξή σας στη νέα σας πατρίδα. Ευχόμεθα όλοι, εν μιά καρδία, στον Οικουμενικό Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο, να έχει την ευλογία του Κυρίου, ώστε να στηρίζει με όλες του τις δυνάμεις τις ελπίδες και τους αγώνες σας, και ασκώντας τον οικουμενικό και εθναρχικό του ρόλο, να συνεχίζει και στους δύσκολους καιρούς μας να συντονίζει τους κτύπους των καρδιών μας.

Βεβαίως, τιμούμε ιδιαιτέρως όλους τους κληρικούς και τους Ιεράρχες της ομογένειας. Και πιστεύω πως όχι μόνο δεν θα θιγούν, αλλά όλοι θα χαρούν, αν μας δουν να κάνουμε αυτό που πρέπει, δηλαδή να εκφράσουμε όλοι μαζί έναν ευχαριστήριο χαιρετισμό στον Αρχιεπίσκοπο πρώην Αμερικής κ. Ιάκωβο, αυτό το πρότυπο Ιεράρχου ομογενείας.

Χαίρω διότι είναι τόσον ζωντανή ανάμεσά μας η παρουσία της ομογένειας από την Αφρική, τη μαύρη και βασανισμένη από τους ρατσιστές ήπειρο. Αγάπη και ευχαριστίες οφείλουμε στον Πάπα και Πατριάρχη Αλεξανδρείας κ. Πέτρο, διότι ανύστακτα εργάζεται για την ειρήνη της εκεί Εκκλησίας και την προκοπή σας. Αναγνωρίζοντας αυτή τη μεγάλη προσπάθεια του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας, η Εκκλησία της Ελλάδος συμπαρίσταται ηθικά και υλικά σε πολλά προγράμματά του.

Αλλά το πρεσβύτερον όλων Πατριαρχείο Ιεροσολύμων φέρει σήμερα στους ώμους του βαρύ σταυρόν. Ανεβαίνει το Γολγοθά του χωρίς να μιλά, όλοι όμως νιώθουμε τους στεναγμούς του. Μέσα στην κόλαση του πολέμου και του τρόμου, πορεύεται με την ελπίδα του εις Κύριον και την πεποίθηση πως όλοι το σκεπτόμαστε. Από του βήματος αυτού απευθύνω έκκληση στην κυβέρνηση του Ισραήλ να αφήσει το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων ελεύθερο, να πάψει να κρατά τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων δεσμώτη. Ελπίζω και εύχομαι όλα τα Ορθόδοξα Πατριαρχεία, όλοι οι χριστιανοί θρησκευτικοί ηγέτες, να στηρίξουν με το ενδιαφέρον τους και με έντονες παρεμβάσεις στην ισραηλινή κυβέρνηση τον διωκόμενο Πατριάρχη. Προς τον ίδιον δε τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων κ. Ειρηναίο, χαιρετίζοντάς τον, του λέμε: «κράτει Πατριάρχη μας, γνωρίζεις πολύ καλά ότι δεν υπάρχει λαμπρότερος στέφανος από τον μαρτυρικό. Ασπαζόμεθα το χέρι σου!»

Εκφράζω την χαρά μου και ευχαριστώ τον Κύριο, διότι η Κύπρος μας αναγνωρίσθηκε ως χώρα μέλος της Ενωμένης Ευρώπης. Συγχαίρω τις κυβερνήσεις της Ελλάδος και της Κύπρου που εργάσθηκαν με τόση επιτυχία για το έργο αυτό. Ελπίζουμε όλοι ότι στο νέο της περιβάλλον η αγαπημένη Κύπρος, θα κατορθώσει να αποτινάξει την τουρκική κατοχή και να ακολουθήσουν ώρες ευλογίας και για τις δύο εκεί κοινότητες.

Ελπίζουμε ότι δεν θα αργήσει η ώρα όπου στην Ευρωπαϊκή Ένωση θα μετέχουν και οι άλλοι Ορθόδοξοι λαοί, οι λαοί των Βαλκανίων και της Ανατολής του ευρωπαϊκού κόσμου. Η Εκκλησία της Ελλάδος προσεύχεται ώστε η ενότητα της Ευρώπης να εξασφαλισθεί με βάση τον πολιτισμό.

Καθώς έλεγε και ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος το 1994 μιλώντας στους Ευρωβουλευτές, «Διακονούμεν παράδοσιν δέκα και επτά αιώνων μεριμνών και αγώνων διά την σωτηρίαν και ενότητα του πολιτισμού της Ευρώπης. [...] η πολιτική ενότης, χωριζομένου του πολιτισμού, δηλαδή του θεμελίου νοήματος των ανθρωπίνων σχέσεων, είναι αδύνατον να οδηγήσει εις το κατόρθωμα της ενιαίας Ευρώπης.» Και προσέθεσε με έμφαση: «Η σκοπουμένη ενότης των λαών της Ευρώπης δεν δύναται να συντελεσθεί παρά μόνον ως ενότης εν τη κοινωνία κοινού νοήματος του βίου, ενοειδούς στόχου των ανθρωπίνων σχέσεων».

Αυτήν ακριβώς την διδαχή του Οικουμενικού Πατριάρχου, αυτό ακριβώς το δίδαγμα της ιστορίας, μεταφέρει και η Εκκλησία μας δια του προσώπου μου στην Ευρώπη: Μιλώντας σε Ευρωβουλευτές, τόνισα ότι «Το ζητούμενο για την Εκκλησία είναι να παραμείνει η Ένωση ευρωπαϊκή, έκφραση του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Εδώ και πολλούς αιώνες, οι Ευρωπαίοι συμφωνούμε ότι Ευρώπη δεν είναι ένας γεωγραφικός όρος. Η Ευρώπη είναι πολιτιστικό μόρφωμα, και από αυτό αποκτά τη γεωπολιτική σημασία της. Εάν δεν σεβαστούμε αυτό το γεγονός, δεν οικοδομούμε την Ευρώπη αλλά μια νέα οντότητα, ξένη, και πιθανώς εχθρική, προς την Ευρώπη και τον πολιτισμό της.»

Ευχόμαστε να προχωρήσει και να ολοκληρωθεί η ένωση της Ευρώπης, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι περιμένουμε μιαν ανέφελη εποχή. Η Εκκλησία της Ελλάδος έχει πλήρη συνείδηση των προβλημάτων που δημιουργούνται. Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι: πως θα μπορέσουμε να διατηρήσουμε, όχι σαν ανάμνηση αλλά ζωντανή, την ελληνικότητά μας. Κι αυτό το ερώτημα το έχουμε τόσο για όσους φεύγουν από την Ελλάδα και εγκαθίστανται σε άλλη χώρα μόνιμα ή για αρκετά χρόνια, όσο και για όσους μένουν στην πατρίδα ζώντας τις αλλαγές του βίου σε αυτήν.

Όπως γνωρίζετε, όλο και περισσότεροι Έλληνες εγκαθίστανται σε άλλες χώρες της Ευρώπης. Δεν είναι πια κοντά τους η εκκλησιά και το σχολείο. Το ερώτημά μας λοιπόν είναι: πως θα διατηρήσουν οι Έλληνες αυτοί, και κυρίως τα παιδιά τους, την ψυχή τους ελληνική;

Κατ΄αρχήν, άς δούμε το πρόβλημα στις αληθινές του διαστάσεις: δεν μπορούμε να μένουμε Έλληνες υπό τον όρον ότι είμαστε μόνοι μας, κλεισμένοι στα νησιά και τα βουνά μας. Αυτό, άλλωστε, έχει πάψει πλέον να είναι πραγματικότητα.

Η Ελλάδα η ίδια, βαθμιαία και σταθερά μεταβάλλεται. Όταν φύγατε από την Ελλάδα, οι πρεσβύτες από σας και οι γονείς σας, αφήσατε πίσω σας μια χώρα ομοιογενή από άποψη εθνοφυλετική αλλά και θρησκευτική. Αυτή η εικόνα αλλάζει συνεχώς. Η Ελλάδα είναι ήδη καταφύγιο εκατοντάδων χιλιάδων προσφύγων και μεταναστών, οι οποίοι δεν είναι Ορθόδοξοι, και οι περισσότεροι ούτε καν χριστιανοί. Η ομοιογένεια της Ελλάδος αποτελεί παρελθόν. Συμμαθητές του ελληνόπουλου σήμερα, δεν είναι μόνο άλλα ελληνόπουλα. Τα κοινά πολιτιστικά χαρακτηριστικά και οι κοινοί τρόποι, δεν είναι πια κάτι αυτονόητο.

Όλοι θα πρέπει πια να συνειδητοποιήσουμε ότι η εθνική μας ταυτότητα δεν απειλείται διότι κάποιοι ξένοι θέλουν να μας την καταργήσουν. Απειλείται από εμάς τους ίδιους. Απειλείται κάθε φορά που χρησιμοποιούμε βάναυσα τη γλώσσα μας, κάθε φορά που λησμονούμε την ιστορία μας, κάθε φορά που περιφρονούμε τον χώρο μας, την κοινωνία μας, την ανθρωπιά μας.

Η εθνική ταυτότητα δεν είναι μια κατάθεση στην τράπεζα· είναι ένα συνεχώς δημιουργούμενο νόημα βίου. Όσο σεβόμαστε τη γλώσσα μας χρησιμοποιώντας τη σωστά και μαθαίνοντας τα λογοτεχνικά μνημεία, η ταυτότητά μας ενισχύεται. Όσο μαθαίνουμε την ιστορία μας και διδασκόμεθα από αυτήν, η ταυτότητά μας γίνεται δύναμη δημιουργική. Όσο μεριμνούμε για το περιβάλλον μας, τη λειτουργική και την αισθητική του, όσο αρνούμαστε την ατομικότητα και τη μοναξιά και ζούμε την κοινότητα και την εκκλησία, όσο καταλαβαίνουμε ότι δεν είμαστε άνθρωποι παρά μόνο στο βαθμό που δεν μας νοιάζει μόνον ο εαυτός μας, τότε η εθνική μας ταυτότητα γίνεται πλούτος και χορηγός ζωής.

Η Εκκλησία της Ελλάδος οργανώνεται να δώσει μεθοδικά τον αγώνα της.

Πρώτος μας στόχος είναι η συμπαράταξη με όσες δυνάμεις στην Ευρώπη επιθυμούν τον σεβασμό των εθνικών ταυτοτήτων των λαών μας. Έχουμε την υποχρέωση και την ευθύνη να προτείνουμε ρεαλιστικά μέτρα, με τα οποία η Ενωμένη Ευρώπη θα μπορέσει να βαθύνει την ενότητά της, και ταυτόχρονα να διασώσει τις ιδιαιτερότητες των λαών της. Το melting pot δεν είναι μονόδρομος. Η διατήρηση του ευρωπαϊκού πλούτου, δηλαδή της εθνικής ταυτότητας και των γλωσσών της Ευρώπης, είναι δυνατή. Η πολυμορφία δεν αντιβαίνει στην ενότητα.

Η Εκκλησία μας έχει ως αφετηρία τη διαπίστωση ότι η ελληνική γλώσσα και η εθνική ταυτότητά μας, είναι ανεκτίμητη περιουσία των Ελλήνων όπου γης, και όχι προνόμιο των Ελλήνων της Ελλάδος. Γι αυτό ακριβώς, φρονεί ότι δεν υπάρχει εθνικό έργο τόσης σημασίας όσο το να βοηθήσει τους Έλληνες σε όλο τον κόσμο να κρατήσουν ζωντανή τη γλώσσα και την όλη ταυτότητά τους.

Αυτό, δεν σημαίνει ότι μόνον η δική μας εθνική ταυτότητα έχει αξία. Κάθε λαός έχει την περιουσία του, που του δίνει η ταυτότητά του. Έτσι, ζητήσαμε και έχουμε ήδη τη συμπαράσταση της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε ένα πρώτο πρόγραμμα, που θα μας επιτρέψει να μιλήσουμε σε όλους τους Έλληνες και τους Ευρωπαίους, για τη σημασία της επιβίωσης και ενίσχυσης της εθνικής κληρονομιάς κάθε λαού. Θα συνεχίσουμε προτείνοντας μέτρα που θα μπορέσουν να υλοποιήσουν τον άξονά μας: προχωρούμε στην ενότητα ενισχύοντας την ταυτότητα.

Σας ενημερώνω γι αυτά, διότι ξέρουμε πόσο υπερήφανοι είστε για την εθνική σας ταυτότητα, και σας συγχαίρουμε γι αυτό. Παραδειγματιζόμαστε από την πίστη και την εμμονή σας.

Είναι υποχρέωση της Εκκλησίας της Ελλάδος να μη λησμονεί τους αγώνες σας, είναι χρέος της να κάνει ό,τι της ζητηθεί και το μπορεί, για να επιτύχετε στα σχέδιά σας, για να είναι η ομογένεια φορέας πνεύματος ελληνικού. Και σας υπόσχομαι ότι θα κρατώ προσωπικώς ανοιχτή την πόρτα της Εκκλησίας μας, για να συμπαρασταθούμε στα όνειρα και τα προγράμματά σας, με τα οποία θέλετε να κρατήσετε γαλανόλευκη την καρδιά τη δική σας και των παιδιών σας.

Αγαπητοί μου ομογενείς, σε λίγες μέρες θα εορτάσουμε όλοι μας Χριστούγεννα. Εύχομαι όλοι να τα περάσετε με χαρά και αφθονία, με όλη σας την οικογένεια ενωμένη και προσευχόμενοι εις Κύριον. Αλλά σας παρακαλώ να θυμηθείτε όλοι κατά τις ώρες της εορτής, ότι την ίδια ώρα υπάρχουν πολλοί συνάνθρωποί μας που στενάζουν. Ο πόλεμος και η οργανωμένη βία βυθίζουν καθημερινά τον κόσμο στο αίμα. Παρακαλώ να θυμηθείτε τους πάσχοντες ανθρώπους, και τις ημέρες των Χριστουγένων να κάνετε κάτι γι αυτούς. Θυμηθείτε τους στην προσευχή σας. Θυμηθείτε τους στο εορταστικό τραπέζι σας. Μάθετε και τα παιδιά σας ότι κανείς δεν είναι αληθινά ευλογημένος, αν δεν μεριμνά για τους ανήμπορους. Ότι κανείς δεν είναι πλούσιος, αν δεν μπορεί να χαρίσει. Κι ότι κανείς δεν είναι αληθινά χαρούμενος, αν δεν θέλει να μοιραστεί με τους άλλους τη χαρά του.

Η Εκκλησία της Ελλάδος προσπαθεί να βρίσκεται στο πλευρό όσων υποφέρουν. Δεν υπάρχει λόγος και δεν έχω την πρόθεση να σας απασχολήσω με απολογισμό της κοινωνικής δράσης της. Αλλά πριν μόλις λίγες μέρες ήμουν στη Συρία, όπου με την ευλογία του Πατριάρχη Αντιοχείας αγαπητότατου και σεβαστού μου κ. Ιγνατίου θεμελίωσα ένα σχολείο, δωρεά της οργάνωσης της Εκκλησίας μας «Αλληλεγγύη». Και είδα στα μάτια των ανθρώπων, στα μάτια των παιδιών, την ευγνωμοσύνη γιατί τους χαρίζαμε όχι κάποιο κτίριο, αλλά την ελπίδα και την ταπεινωμένη τους ανθρωπιά. Γιατί ο πόλεμος και η βία, δεν είναι μόνο βόμβες, δεν είναι μόνο θάνατος και ακρωτηριασμοί και αίμα και πόνος και κλάμα ασταμάτητο, αλλά είναι και πείνα, και εγκατάλειψη και απόγνωση και εξουθένωση και ταπείνωση.

Αγαπητοί μου, δεν θέλω να υπερασπίσω μια πολιτική. Θέλω να υπερασπίσω όμως με όλες μου τις δυνάμεις την ειρήνη. Και πιστεύω ότι είστε όλοι μαζί μου σε αυτό. Θα ήθελα να τελειώσω την ομιλία μου παρακαλώντας σας να ανάψει στου καθενός σας την καρδιά ένα κεράκι για την ειρήνη στη Μέση Ανατολή, ένα κεράκι για να βλέπει το φως του Θεού κάθε παιδάκι.

Σας σφίγγω στην αγκαλιά μου.»

****

Η Αγωνία των Κυπρίων αδελφών μας

Η Ὁμιλία τοῦ Ἀρχιεπισκόπου στήν Ἱερά Ἀγρυπνία τοῦ Ι.Ν. Ἁγίου Ἀνδρέα

 «Μία πολύ παρήγορη καί ἐλπιδοφόρα διαβεβαίωση ἀκούσαμε ἀπό τό στόμα τοῦ Κυρίου μας ἀπόψε, στήν ἀνάγνωση τῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς, ἡ ὁποία μόλις τώρα ἀνεγνώσθη. Σέ αὐτήν ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης μᾶς ὑπενθύμισε τό λόγο τοῦ Χριστοῦ πρός τούς Ἁγίους Μαθητές καί Ἀποστόλους καί βεβαίως καί πρός ὅλους ἐμᾶς, σύμφωνα μέ τόν ὁποῖο λόγο, ὅτι καί ἄν ζητήσουμε εἰς τό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, ἐκεῖνος θά μᾶς τό δώσει.

Καί εἶναι τόσο σπουδαία καί τόσο παρήγορη αὐτή ἡ διαβεβαίωση. Πρῶτον μέν γιατί προέρχεται ἀπό τό ἀψευδές στόμα τοῦ Κυρίου μας καί δεύτερον γιατί τό ἔχομε ἀνάγκη νά ξέρομε τή δύναμη τῆς προσευχῆς. Αὐτῆς ἡ ὁποία μπορεῖ πραγματικά νά ὁδηγεῖ τόν ἄνθρωπο καί τά αἰτήματά του, ἐπάνω εἰς τόν θρόνο τοῦ Θεοῦ μέ τήν βεβαιότητα τῆς ὑποστηρίξεως καί τῆς ἱκανοποιήσεως τῶν αἰτημάτων μας.

Βεβαίως ἡ Ἐκκλησίας μᾶς συμπληρώνει, ὅτι ὁ Θεός ἱκανοποιεῖ τά αἰτήματα τῆς ψυχῆς καί τῆς καρδιᾶς μας μόνον ὅταν αὐτά ἀποβλέπουνε εἰς τήν ψυχική μας σωτηρίαν καί εἰς τό πνευματικό μας συμφέρον. Γι’ αὐτό καί θά ἐνθυμῆστε ἀσφαλῶς ὅτι ἡ Ἐκκλησία μας, μᾶς διδάσκει νά ζητᾶμε ἀπό τόν Θεόν, πάντα τά πρός σωτηρίαν αἰτήματα.

Αὐτό σημαίνει ὅτι ὄχι κάθε αἴτημά μας, ἀλλά κάθε αἴτημα τό ὁποῖον ἀποβλέπει στή σωτηρία τῆς ψυχῆς μας, αὐτό πρέπει νά παρουσιάζουμε εἰς τόν Θεόν καί ἐν πάση περιπτώσει ὅτι ὁ Θεός ἱκανοποιεῖ μόνον τά πρός σωτηρίαν αἰτήματα καί ὄχι ἄλλα τά ὁποῖα ἔχουνε κίνητρα, τά ὁποῖα δέν εἶναι πνευματικά καί δέν εἶναι θεάρεστα.

Καί εἶπα ὅτι εἶναι παρήγορη καί ἐλπιδοφόρα αὐτή ἡ διαβεβαίωση τοῦ Κυρίου μας γιατί ἔχουμε προβλήματα πολλά στή ζωή μας. Προβλήματα καί δυσκολίες, ἐνώπιον τῶν ὁποίων πολλές φορές αἰσθανόμαστε τά γόνατά μας νά λυγίζουν. Οἱ ἄνθρωποι τῆς περισσότερες φορές δέν μποροῦν νά μᾶς βοηθήσουν καί εἴδατε τί λέγει ὁ ψαλμωδός. Μή πεποίθατε ἐπ’ ἄρχοντας ἐπ’ υἱούς ἀνθρώπων, οἷς οὐκ ἔστι σωτηρία.

Μήν ρίχνετε καί μήν στηρίζετε δηλαδή, ὅλη σας τήν ἐμπιστοσύνη καί ὅλες σας τίς δυνάμεις στούς ἀνθρώπους πού ἔχουνε ἐξουσία, γιατί αὐτοί οἱ ἄνθρωποι πολλές φορές δέν μποροῦν νά μᾶς βοηθήσουν ἤ ἐν πάσῃ περιπτώσει ἡ βοήθειά τους δέν εἶναι γιά τή σωτηρία μας, ἀλλά πολλές φορές ἡ βοήθειά τους ἀποβαίνει εἰς βάρος πνευματικῶν.

Καί ἐπειδή ἀπόψε τελοῦμαι τήν ὁλονύχτια αὐτή ἀγρυπνία, ἔχοντας μέσα μας καί μέσα στίς καρδιές μας τό πρόβλημα τῶν ἀγνοούμενων τῆς τουρκικῆς εἰσβολῆς εἰς τήν Κύπρο καί ἐπειδή ἐδῶ ὅσοι εἴμαστε παρόντες προσευχόμαστε ἀκριβῶς γι’ αὐτούς τούς ἀνθρώπους, τῶν ὁποίων ἀγνοοῦμε τήν τύχη καί δέν ξέρομε ἄν ζοῦν ἤ ἄν ἔχουν πεθάνει, γι’ αὐτό τά λόγια αὐτά τοῦ Κυρίου μᾶς νομίζω, ὅτι εἶναι σάν νά ἀπευθύνονται καί σέ ἐμᾶς καί σά νά ἀποτελοῦν ἕνα βάλσαμο παρηγορίας.

Πράγματι πολύ καλά σκεφθήκαμε νά κάνουμε αὐτή τήν ἀγρυπνία, πού σημαίνει νά κάνουμε μία προσευχή. Νά παρουσιάσουμε μέ ἄλλα λόγια ἐνώπιόν του Κυρίου μας, τό πρόβλημά μας. Καί αὐτό βέβαια δέν σημαίνει ὅτι δέν θά κάνουμε καί δέν ἐκάναμε καί δέν θά πρέπει νά ξανακάνουμε ὅλες ἐκεῖνες τίς ἐνέργειες πού πρέπει, προκειμένου διά τῆς διπλωματικῆς, τῆς πολιτικῆς καί τῆς ὁδοῦ τῆς νομικῆς, νά διαλευκανθεῖ αὐτό τό μυστήριο τό ὁποῖον καλύπτει τήν τύχη τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν, ἀλλά ὡστόσο ἡ τελευταία μας καταφυγή γιά νά μήν πῶ καί ἡ πρώτη καταφυγή, ἡ πρώτη καί ἡ τελευταία ἐν πάσῃ περιπτώσει καταφυγή μας, εἶναι ὁ Θεός.

Αὐτός μας εἶπε ὅτι ὅταν καί ἐάν τοῦ ζητήσομε ὁτιδήποτε ἐπάνω στή γῆ αὐτή εἰς τό ὄνομά Του, ἐκεῖνος θά μᾶς τό κάνει τό αἴτημά μας καί ἐπειδή τό αἴτημα τό ὁποῖο ἀπόψε προσφέρουμε ἐνώπιον τοῦ θρόνου τοῦ Κυρίου μας, εἶναι αἴτημα δίκαιο, εἶναι αἴτημα λογικό, εἶναι αἴτημα θεάρεστο. Γιατί προσευχόμαστε καί τί ζητᾶμε ἀπό τόν Χριστό μας;

Ζητᾶμε νά μᾶς διαλευκάνει τό μυστήριο τό ὁποῖο τυραννάει τίς ψυχές καί τίς καρδιές μας, τώρα τόσα χρόνια καί ὑπάρχουνε συγγενεῖς, ὑπάρχουνε μητέρες, ὑπάρχουνε σύζυγοι, ὑπάρχουνε παιδιά, τῶν ἀνθρώπων ἐκείνων πού χάθηκαν καί πού δέν ξέρει κανείς ποιά εἶναι ἡ τύχη τους. Καί εἶναι πολύ φυσικό, νά αἰσθάνονται αὐτό τό πρόβλημα σάν ἕνα μεγάλο βάρος μέσα στήν καρδιά του.

Γιατί στό κάτω κάτω της γραφῆς, ὅταν ξέρεις ὅτι ὁ ἄνθρωπός σου ἔχει πεθάνει, τουλάχιστον ἡσυχάζεις μέσα σου καί λές, ἔτσι ἤθελε ὁ Θεός θά κάνουμε καί ὅλα τά καθήκοντά μας ὡς πιστοί Χριστιανοί ἀπέναντι τῶν κεκοιμημένων ἀδελφῶν μας. Ἀλλά ὅταν μένεις μέ μία ἀμυδρή ἐλπίδα, ὅτι μία καί δέν ξέρεις τίποτε τό θετικό, οὔτε καί τό ἀρνητικό, γιά τόν ἄνθρωπό σου, μέσα στήν καρδιά σου εἶναι πολύ φυσικό νά διασώζεται ἡ ἐλπίδα, ὅτι μπορεῖ καί ὁ ἄνθρωπός μου νά ζεῖ. Μπορεῖ κάπου νά εἶναι πεταμένος. Μπορεῖ κάπου νά εἶναι πού νά μήν μπορεῖ νά κάνει γνωστή τήν παρουσία του, νά μοῦ γράψει ἤ νά μοῦ ἀπευθύνει ἕνα μήνυμα.

Ἔτσι, μές τήν καρδιά μᾶς παραμένει αὐτή ἡ ἐλπίδα. Καί αὐτή ἡ ἐλπίδα εἶναι ἐκείνη ἡ ὁποία κινεῖ αὐτή τή στιγμή τήν καρδιά μας καί τήν γλώσσα μας, νά προσευχηθοῦμε μέ θέρμη αὐτή τήν νυχτερινή ὥρα πού ἄλλοι ἄνθρωποι κραιπαλοῦν, ἄλλοι ἄνθρωποι ἀναπαύονται. Ἐμεῖς ὄρθιοι γονατιστοί προσευχόμαστε ὁ Θεός νά δώσει μίαν ἀπάντηση στό αἴτημά μας καί νά ἱκανοποιήσει αὐτό πού ἀποτελεῖ ἕνα τυραννισμένο θά ἔλεγε κανείς, ἐρώτημα στή ζωή μας.

Καί ἀδελφοί, μήν ἀμφιβάλλετε. Ὁ Θεός εἶναι μεγάλος. Καί πολλές φορές τά θαύματά του ἔρχονται νά διαψεύσουν τίς πραγματικότητες ἤ τίς μή πραγματικότητες τῆς λογικοκρατούμενης κοινωνίας μας. Ἡ Ἐκκλησία μας, μᾶς διδάσκει ὅτι ὁ Θεός εἶναι πάνω ἀπό τά ἀνθρώπινα. Πάνω ἀκόμα καί ἀπό τήν λογική τῶν πραγμάτων. Καί ἐκεῖνος γνωρίζει ἄν πρέπει καί πότε πρέπει καί πῶς πρέπει, νά ἱκανοποιήσει ἕνα αἴτημά μας καί νά μᾶς ἀποκαλύψει ἕνα μυστικό, τό ὁποῖο κανένας δέν μπόρεσε νά μᾶς τό διαφωτίσει.

Καί βεβαίως οἱ πολιτικοί ἔχουν καί αὐτοί τόν ρόλο τούς εἰς τήν ὑπόθεση αὐτήν καί ἐκεῖνα τά ὁποῖα ἔχουν μέχρι στιγμῆς εἰπεῖ, δέν εἶναι καί τόσο ἐλπιδοφόρα γιά ὅλους μας, πού ἐνδιαφερόμαστε γιά τή τύχη αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων.

Ὡστόσο, δέν πρέπει ποτέ νά μᾶς ἐγκαταλείπει ἡ ἐλπίδα. Γι’ αὐτό καί ἀπόψε ἐδῶ προσευχόμαστε καί ἑνώνουμε μάλιστα, ὅλοι μας τίς προσευχές μας, γιά νά ζητήσουμε αὐτό τό ὁποῖον ἀποτελεῖ ἕνα αἴτημα τῆς ζωῆς μας καί ἄς εὐχηθοῦμε ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ καί ἡ δύναμις τοῦ Θεοῦ, νά φέρει μπροστά μας τήν πραγματικότητα καί τήν ἀλήθεια πού ἔχει σχέση μέ τήν τύχη, μέ τήν ζωή ἤ μέ τόν θάνατο τῶν δικῶν μᾶς ἀνθρώπων, αὐτῶν πού λέγονται στή γλώσσα μας καί εἶναι γνωστοί, ὡς ἀγνοούμενοι τῆς μεγάλης δραματικῆς τραγωδίας τοῦ Κυπριακοῦ Ἑλληνισμοῦ.

Καί σέ αὐτές τίς εὐχές καί τίς προσευχές τῆς κοινότητός μας αὐτῆς, προσθέτω καί ἐγώ τίς προσωπικές μου προσευχές καί τίς προσωπικές μου εὐχές, νά δώσει ὁ Θεός, ὥστε νά διαλευκανθεῖ αὐτό τό μυστήριο καί νά ἠρεμήσουν οἱ ψυχές καί οἱ καρδιές καί τῶν συγγενῶν καί φίλων καί ὅλων ἠμῶν τῶν ἄλλων Ἑλλήνων, πού ἔχουμε διδαχθεῖ νά θεωροῦμε ἀδελφούς μας, ὅλους μέν τοῦ ἀνθρώπους, ὅλως ἰδιαιτέρως δέ ἐκείνους, πού εἶναι ὁμογενεῖς μας, πού εἶναι ὁμόφυλοί μας, πού πιστεύουμε στόν ἴδιο Θεό, πού λαλοῦμε τήν ἴδια γλώσσα καί πού ἔχομε συνενώσει καί τίς τύχες μας καί τίς ζωές μας σέ αὐτό τόν κόσμο.

Ἄς ἔχετε τήν εὐλογία καί τή δύναμη τοῦ Θεοῦ, πού παρακαλῶ τόν Θεόν ὅλους μας καί ὅλους σας νά μᾶς στηρίζει, νά σᾶς στηρίζει, νά σᾶς ἐνισχύει στήν προσπάθεια καί στόν ἀγώνα γιά τήν ἀνακάλυψη αὐτοῦ πού ὅλοι ἐπιθυμοῦμε καί ὅλοι ποθοῦμε. Ὁ Θεός νά εἶναι μαζί σας.

Ἀμήν.»