ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΑΣ.
Του Μακ. Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Χριστοδούλου

www.Apodimos.com

Τρεμοσβήνει σαν φυτίλι σε κανδήλι που τελειώνει το λάδι και λιώνει σαν το κερί ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος ημέρα με την ημέρα σύμφωνα με τους γιατρούς και τους οικείους του. Όλοι αναμένουν πλέον την αναγγελία του μοιραίου. Άλλοι στέκουν ενώπιον του δράματος αυτού βιαστικοί. Αν μπορούσαν μάλιστα θα φύσαγαν να σβήσει μία ώρα αρχύτερα η τρεμάμενη φλόγα που τον διατηρεί στη ζωή, είτε από οίκτο είτε από υπέρμετρη φιλοδοξία!!! Άλλοι πάλι μένουν άφωνοι, στέκουν συγκλονισμένοι ενώπιον του φρικτού αυτού θεάματος και συλλογιούνται τη ματαιότητα της επίγειας ζωής. Συγκρίνουν, επικρίνουν, εξετάζουν με μία εσωτερική ψυχική διεργασία το εφήμερο με το αιώνιο. Και αναλόγως με την πίστη τους τοποθετούνται σαν τον Αδάμ έναντι του Τριαδικού Θεού και του Παραδείσου.

Η πιο πάνω κατάσταση που ζει ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος μας κάνει να νοιώσουμε τις λέξεις και τις έννοιες που ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος συνεχώς χρησιμοποιούσε και αυτές ήταν η Οικογένεια, ο Τριαδικός Θεός και ο Παράδεισος μια και μέσα αυτές συνυπάρχουν όλες οι προεκτάσεις της ζωής που διαβιώνει ο καθένας μας. Για εμάς λοιπόν τους Χριστιανούς το νήμα της ζωής ταυτίζεται με την εν Χριστώ ζωή, μέσω της οποίας η επίγεια πορεία αποκτά νόημα, σημασία και φθάνει στη λύτρωση και στην ανακάλυψη του θησαυρού που όλοι συνηθίζουν να ονομάζουν απλά Παράδεισο. Εμείς σαν Apodimos.com δεν θα θεολογήσουμε διότι ο Προκαθήμενος της Εκκλησίας της Ελλάδος με τον απέριττο επικοινωνιακό τρόπο του έχει αγκαλιάσει από τους νέους που φορούν σκουλαρίκια και τα μικρά παιδιά που ήθελαν να θέλανε ακούν ανέκδοτα του, τα οποία έφερνε πιο κοντά στην εκκλησία με ένα άλλο τρόπο κατήχησης, μέχρι τους γέρους, ενδεείς, ασθενείς, φυλακισμένους, ναρκομανείς που ήταν η μεγάλη οικογένεια του πάντα Δοξάζοντας τον Τριαδικό Θεό.

Όμως ποτέ δεν ξέχασε τον Απόδημο Ελληνισμό διαχρονικά αρχίζοντας από το Καλοσώρισμα στο ΣΑΕ την πρωτοχρονιά του 2001 όπου στην Προσφώνηση του Αρχιεπισκόπου κ. Χριστοδούλου κατά την Δ΄ Παγκόσμια Συνέλευση του Συμβουλίου Αποδήμου Ελληνισμού άρχισε λέγοντας ότι «Η Εκκλησία της Ελλάδος, από τα σπλάχνα της οποίας, ως από πνευματικής μήτρας, προέρχεται ο Ελληνισμός της Αποδημίας και της Διασποράς, χαιρετίζει την Δ΄ Παγκόσμια Συνέλευση του Συμβουλίου Αποδήμου Ελληνισμού και εύχεται καλή επιτυχία στις εργασίες της…...» . Καθώς και στην Ομιλία στη Συνέλευση του ΣΑΕ της 13/12/2003 όπου ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος άρχισε λέγοντας ότι «Δεν μπορώ να κρύψω τη χαρά μου που βρίσκομαι ανάμεσα σε τόσους προικισμένους και προκομμένους Έλληνες. Καλώς ήλθατε αδελφοί, καλώς ήλθατε στην αγαπημένη όλων μας Θεσσαλονίκη, τη μητέρα πόλη του διεθνικού Ελληνισμού από τα χρόνια του Αλεξάνδρου! Καλώς ήλθατε για να συμμετάσχετε στις εργασίες του ΣΑΕ, του ύπατου αυτού οργάνου της ελληνικής ομογένειας. Ο Κύριος εργάζεται για εμάς τα παιδιά του, κι έτσι, εσείς που οι πατέρες σας έφυγαν από την Ελλάδα ως μετανάστες, μας επισκέπτεσθε σήμερα ως καταξιωμένα μέλη του οικονομικού, του κοινωνικού, αλλά και του ακαδημαϊκού περιβάλλοντος των νέων σας πατρίδων. Ο Κύριος εργάζεται και μέσα στις δύσκολες ώρες, και για τούτο η διαδρομή που έχει γίνει από τη μετανάστευση στη σημερινή συγκέντρωση, είναι διαδρομή που άρχισε με πόνο και αβεβαιότητα, αλλά έχει ήδη οδηγήσει σε υπερηφάνεια και χαρά…….»

Για αυτό θα σας παρουσιάσουμε σε όλους τους Έλληνες και τους Απόδημους αδελφούς μας ορισμένες διαχρονικές ομιλίες του διότι δεν ήταν μόνο άνθρωπος που δημιούργησε το «Πρόβλημα των Ταυτοτήτων» που συντάραξε την πολιτική σκηνή της Ελλάδος. Αρχίζοντας από τον «Χαιρετισμός του για την Διεθνή Ημέρα Οικογένειας» διότι οικογένεια του είναι ολόκληρη η Ελλάδα και ο Ελληνισμός και «Το μυστήριο της Αγίας Τριάδος» στην οποία πάντα έχει σαν σκέπη του. Και στην πιο δύσκολη στιγμή της ζωής του προσέτρεξε στον χώρο των Αποδήμων και την χρησιμοποίηση των επαγγελματικών γνώσεων τους για την ίαση του, πάντα με την βοήθεια του Τριαδικού Θεού.

      Χαιρετισμός για την Διεθνή Ημέρα Οικογένειας

Ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Χριστόδουλος την 15/5/2007 χαιρετίζοντας την Διεθνή Ημέρα Οικογένειας λέγοντας σε όλους τους

παραβρισκόμενους τα πιο κάτω. «Σήμερα θ' ακουστούν λόγια για κρίση στην οικογένεια, για διάλυση του θεσμού, για ελεύθερες συμβιώσεις. Δεν εθελοτυφλούμε και δεν λέμε ότι δεν υφίστανται οι δοκιμασίες αυτές. Όμως, θα πρέπει να υπογραμμίσουμε ότι στον αγρό της ανθρώπινης κοινωνίας δεν φυτρώνουν μοναχά τα αγκάθια. Ανθούν και ρόδα. Ὁ ιερός θεσμός της οικογένειας ευδοκιμεί και αποτελεί την «καλή ζύμη» της κοινωνίας. Γι' αυτό και πολλοί είναι οι νέοι άνθρωποι πού θέλουν και φτιάχνουν σωστές ευλογημένες οικογένειες. Καιρός να πούμε και πάλι : Σωστές οικογένειες κτίζουν γερές κοινωνίες.»

      Το μυστήριο της Αγίας Τριάδος

Ο Μακ. Αρχιεπισκόπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Χριστόδουλος ομίλησε για το Μυστήριο της Αγίας Τριάδος λέγοντας

«Πιστεύουμε σε ένα Θεό, πού είναι όμως ταυτόχρονα τρία πρόσωπα: Πατέρας, Υιός και Άγιον Πνεύμα. Ο Θεός μας δεν είναι μια ατομική ουσία. Είναι Τριάδα Υποστάσεων με μία Ουσία, μία Θέληση και μία Ενέργεια. Ένα Θεόν πιστεύουμε ή όπως λέγει ο ιερός Δαμασκηνός: «μίαν θεότητα εν τρισίν υποστάσεσιν ασυγχύτως ηνωμέναις και αδιαστάτως διαιρουμέναις». Η λογική κατεργασία του Μυστηρίου της Άγιας Τριάδος είναι αδύνατη. Ξεύρουμε γι' αυτό , ότι μας έχει αποκαλυφθεί. Και αυτό προσπαθούμε να αξιοποιήσουμε με το στοχασμό μας, τον αδύναμο και ασθενικό. Χρειάζεται μια ειδική μέθοδος για να προσεγγίσουμε αυτό το Μυστήριο. Και αυτή είναι η μετάνοια, δηλ. η αλλαγή του νου μας πού πρέπει από ανθρωποκεντρικός να γίνει θεανθρώπινος ακολουθώντας στα ίχνη του Κυρίου μας.

ü      Μαρτυρίες Από την Παλαιά Διαθήκη

Ο,τι γνωρίζουμε για την Άγια Τριάδα προέρχεται από την αποκάλυψη του Θεού. Ήδη στην Π. Διαθήκη έχουμε τις πρώτες γραπτές μαρτυρίες για την πολλαπλότητα του Θεού. Στη Γένεση ακόμη, η δημιουργία του ανθρώπου εκφράζεται ως βούληση περισσοτέρων προσώπων: «Ποιήσωμεν άνθρωπον κατ' εικόνα ημετέραν και καθ’ ομοίωσιν». Δεν είναι τώρα μόνος ο Θεός δημιουργός πού «είπε και εγενήθησαν» όλα τα της κτιστής πλάσεως. Τον άνθρωπο τον δημιουργούν αυτοί πού χρησιμοποιούν πληθυντικό αριθμό, πού δεν είναι βέβαια πληθυντικός της μεγαλοπρέπειας, άλλα της οντολογικής πραγματικότητας. Ούτε είναι χωρίς σημασία το ότι στα εβραϊκά το όνομα του Θεού είναι Ελωχίμ, διατυπωμένο σε πληθυντικό αριθμό. Τον ίδιο πληθυντικό χρησιμοποιεί η Γραφή και για την σύγχυση των γλωσσών στην Βαβέλ: «Δεύτε καταβάντες συγχέωμεν τας γλώσσας αυτών». Και όταν ο Αβραάμ συναντά στην δρυν του Μαβρή τους τρεις άνδρες, τους προσφωνεί σαν να ήσαν ένας. «Και προσέδραμεν εις συνάντησιν επί την γην, και είπε, ει άρα εύρον χάριν εναντίον σον...» (Γέν. 18, 3).

ü      Μαρτυρίες Από την Καινή Διαθήκη

·          Η σχέση μεταξύ των προσώπων της Αγίας Τριάδος

Αν όμως η βεβαιότητα μας για τα τρία πρόσωπα της θεότητας είναι απόλυτη και ακλόνητη, δεν συμβαίνει το ίδιο για τη σχέση πού υπάρχει ανάμεσα τους. Από ενωρίς εμφανίσθηκαν στον ιστορικό ορίζοντα της Εκκλησίας αιρετικοί πού αμφισβήτησαν την διδασκαλία της Εκκλησίας σχετικά και διετύπωσαν άλλες δόξες διαφορετικές, πράγμα πού ανάγκασε την Εκκλησία να συστηματοποιήσει την περί Τριάδος διδασκαλία της και να την διατυπώσει με σαφήνεια και καθαρότητα. Έτσι πιστεύουμε, μαζί με την Άγια Ορθόδοξη Εκκλησία μας, ότι ο Θεός είναι τρία μεν πρόσωπα ή τρεις υποστάσεις, άλλ’ ότι αυτό δεν σημαίνει πώς είναι τρεις θεοί χωριστοί, ανεξάρτητοι και αυτόνομοι, ούτε ότι έχουν τρεις ουσίες, τρεις θελήσεις και τρεις ενέργειες. Τα πρόσωπα της Άγιας Τριάδος είναι μεν χωριστά αλλά ταυτόχρονα είναι και ενωμένα μεταξύ τους. Δεν νοείται το ένα χωρίς το άλλο, έχουν μία δύναμη, μία ουσία, μία ενέργεια, μία θέληση, έχουν κοινωνία μεταξύ τους, πού είναι πρότυπο για τη δική μας κοινωνία, έχουν χωριστή οντότητα το καθένα και παρά ταύτα ενότητα και κοινότητα.

Προσέξατε αυτές τις αλήθειες στην Κ. Διαθήκη. Ο Κύριος έχει συνείδηση ότι είναι κάτι ξεχωριστό από τον Πατέρα του. Ήλθε στον κόσμο «εν τω ονόματι τον Πατρός», με σκοπό να «ποιήσει το θέλημα του Πατρός», να φανερώσει «το όνομα Του τοις ανθρώποις». Επί δε τού Σταυρού παραδίδει στα χέρια τού Πατέρα την ψυχή του. Και -όμως ο ίδιος Κύριος λέγει: «Εγώ και ο πατήρ εν εσμέν» και «πάντα -όσα έχει ο πατήρ εμά εστί». Και θέλω όλοι να είναι ένα «καθώς και ημείς εν εσμέν». Τα χάνει κανείς απ’ αυτή την εκ πρώτης όψεως αντινομία. Πώς είναι δυνατόν δύο οντολογικά ξεχωριστά πρόσωπα να είναι ταυτόχρονα και ενωμένα εις ένα; Με την ίδια σαφήνεια διαστέλλει ο Χριστός τον εαυτό του και από τον Παράκλητο, δηλ. το Άγιον Πνεύμα στον κόσμο, όταν ο ίδιος αναχωρήσει από τον κόσμον και όταν έλθει ο Παράκλητος αυτός θα οδηγήσει τους ανθρώπους στην αλήθεια.

Αυτά όμως πού στο χώρο της Π. Διαθήκης είναι απλές προτυπώσεις, σκιές και εικονίσματα, γίνονται στο χώρο της Κ. Διαθήκης σαφείς καταγραφές και εμφανίσεις, πού βεβαιώνουν όχι απλώς τη συλλογικότητα των προσώπων της Αγίας Τριάδος, αλλά και την τριαδικότητά των, ειδικά. Θα μνημονεύσωμε εδώ τα πιο χαρακτηριστικά χωρία πού πιστοποιούν την τριαδικότητά των προσώπων.

Στη Βάπτιση τού Κυρίου ακούεται η φωνή τού Πατέρα πού μαρτυρεί την υιότητα τού Χριστού: «Ούτος εστίν ο υιός μου ο αγαπητός». Και το Πνεύμα σαν περιστέρι εμφανίζεται κι αυτό. Στη Θεία Μεταμόρφωση έχουμε εκ νέου την εμφάνιση τού Θεού Πατέρα πού μιλάει για τον Υιό Του, όπως και στη Βάπτιση. Και στο τέλος της επίγειας ζωής του ο ίδιος ο Κύριος στέλλει τους Μαθητές Του να ευαγγελίσουν τον κόσμο «βαπτίζοντες αυτούς εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, διδάσκοντες αυτούς τηρείν πάντα» όσα εκείνος τους εδίδαξε. Ποιος μπορεί να αμφισβητήσει τη σαφή τούτη μαρτυρία περί των τριών προσώπων της θεότητος; Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης επιμαρτυρεί ότι «τρεις εισίν οι μαρτυρούντες εν τω ουρανώ» και ο Απ. Παύλος ευλογεί τους χριστιανούς τριαδολογικά: «Η χάρις του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και η αγάπη τού Θεού και Πατρός και η κοινωνία τού Αγίου Πνεύματος ει η μετά πάντων υμών».

Αλλά και πάλι αυτός ο Παράκλητος δεν θα μπορεί αφ’ εαυτού του να λέγει τίποτε, «ου λαλήσει αφ’ εαυτού» και «εκ τού εμού λήψεται και αναγγελεί υμίν».

Τα τρία πρόσωπα της Άγιας Τριάδος είναι μεν τρία, αλλά δεν είναι ανεξάρτητα μεταξύ τους. Δεν υπάρχουν το καθένα για τον εαυτό του, έχουν ενότητα ζωής, θελήματος, ενέργειας. Και μια ιδιαίτερη σχέση συνδέει μεταξύ των τα τρία αυτά πρόσωπα. Έτσι, ο Πατήρ είναι αγέννητος, ο ίδιος γεννά όμως τον Υιόν αχρόνως. Ο Υιός γεννάται εκ τού Πατρός και το Άγιον Πνεύμα εκπορεύεται από τον Πατέρα διά τού Υιού. Και τα τρία πρόσωπα έχουν την θεότητα σε όλη της την έκταση. Γι' αυτό ομολογούμε στο «Σύμβολο της Πίστεως» ότι ο Υιός είναι ομοούσιος με τον Πατέρα, δηλ. ίσος, είναι Θεός όπως είναι ο Πατέρας. Το ίδιο είπαν οι Πατέρες και για το Άγιον Πνεύμα. Επομένως, με το να είναι πρόσωπα ο Πατέρας, ο Υιός και το Άγιον Πνεύμα σημαίνεται η ξεχωριστή υπαρκτική οντότητα τού καθενός και με το να είναι ομοούσια τα πρόσωπα αυτά σημαίνεται η ενότητα των. Δεν υπάρχει παρόμοιο πρότυπο αλλού. Όταν π.χ. έχουμε εμπρός μας τον Νίκο, τον Γιάννη και τον Αντώνη, και οι τρεις τους είναι της ίδιας ουσίας, δηλ. άνθρωποι, αλλά έχουν ξεχωριστή θέληση, ξεχωριστή σκέψη, ξεχωριστή ενέργεια. Είναι τρεις άνδρες και όχι ένας. Στην περίπτωση όμως των τριών προσώπων της Αγ. Τριάδος δεν συμβαίνει το ίδιο. Εκεί υπάρχουν τρία πρόσωπα, αλλά με μια ουσία και θέληση και ενέργεια. Κανείς από τους τρεις δεν ενεργεί ποτέ χωριστά, χωρίς τους άλλους δύο. Δεν είναι τρεις θεοί, αλλά ένας. Στη ζωή αυτή ένας πατέρας και ένας γυιός έχουν διαφορά στην ηλικία. Ο πατέρας είναι μεγαλύτερος στην ηλικία από το γυιό του. Δεν συμβαίνει το ίδιο με τον Θεό Πατέρα και το Χριστό. Για το Χριστό πιστεύουμε ότι «δεν υπήρξε χρόνος πού δεν υφίστατο». Το ίδιο ισχύει και για το Άγιον Πνεύμα. Και τα τρία πρόσωπα είναι το καθένα πλήρης και τέλειος Θεός. Κανείς δεν έχει περισσότερη θεότητα ή λιγότερη θεότητα από τον άλλο. Αυτή είναι η πρόκληση τού παραδόξου, για την οποία μιλάει ο θεολόγος Γρηγόριος. Στο θέμα αυτό η λογική υποχωρεί, γι' αυτό μιλάμε για το Μυστήριο. Κανείς δεν μπορεί να το εξηγήσει. Οι απόπειρες πού έκαναν οι Πατέρες διά της Εκκλησίας δεν ήταν να ερμηνεύσουν, αλλά να διατυπώσουν απλώς την αλήθεια τού τριαδικού δόγματος. Και έμειναν μέχρις εκεί.

·          Ο Θεός ως Πατέρας

Ο Θεός στον οποίο πιστεύω είναι ένας, όχι πολλοί. Ο Χριστιανισμός ανήκει στις μονοθεϊστικές θρησκείες. Η τριαδικότητα τού Θεού δεν θίγει την μονοθεΐα. Γιατί στην Αγία Τριάδα έχουμε τρία μεν πρόσωπα και υποστάσεις, αλλά ένα Θεόν. Ο Θεός αυτός είναι και Πατήρ. Αυτό σημαίνει ότι έχει μαζί μας κι έχουμε μαζί του συγγένεια. Είμαστε παιδιά Του, όχι φυσικά, αλλά κατά χάριν, δηλ. εξ υιοθεσίας. Ο Πατέρας μας Θεός λόγω αυτής του της ιδιότητος μάς προστατεύει, μάς συντηρεί, ενδιαφέρεται για μάς, ζούμε κάτω από το στοργικό βλέμμα Του, μάς κατευθύνει η αγαθή πρόνοιά Του. Δεν είναι ξένος ή απόμακρος. Είναι κοντά μας προστατευτικά. Ως Πατέρας ο Θεός αποκαλύπτεται και ως αγάπη και ως προστασία και ως ειρήνη. Η αίσθηση πού έχουμε οι άνθρωποι είναι ότι δεν είμαστε ξεχασμένοι πάνω στη γη, ότι έχουμε ισχυρή προστασία, ότι η κοινωνία μας με τον ουράνιο Πατέρα μας είναι πηγή δυνάμεως, ελπίδας, χαράς.

Πηγή : ecclesia.gr/greek/archbishop