Ο ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΕΠΟΙΚΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΒΟΡΕΙΑ ΚΥΠΡΟ.

www.Apodimos.com

Η Κυπριακή Δημοκρατία έγινε μέλος του Συμβουλίου της Ευρώπης στις 24 Μαΐου 1961, λίγο μετά την ανεξαρτησία της. Έκτοτε, η Κύπρος παραμένει ενεργό μέλος του Συμβουλίου και σε τέσσερεις περιπτώσεις έχει προεδρεύσει της Επιτροπής των Υπουργών. Η «Κατάσταση στην Κύπρο» βρίσκεται για πολλά χρόνια στην ημερήσια διάταξη όχι μόνο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής αλλά και της Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης. Το πιο σημαντικό είναι ότι, εντός του Συμβουλίου της Ευρώπης, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έχει ασχοληθεί με παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ως αποτέλεσμα της Τουρκικής εισβολής και συνεχιζόμενης κατοχής μεγάλου μέρους της Κυπριακής επικράτειας. Ένα σοβαρό μέρος της συνεχιζόμενης κατοχής δεν είναι μόνο τα τουρκικά στρατεύματα αλλά είναι και η εγκατάσταση ξενόφερτων χιλιάδων εποίκων από την Aνατολία στις κατεχόμενες περιοχές της Β. Κύπρου, τους οποίους φέρανε οι Τούρκοι, αλλοιώνοντας τη δημογραφική δομή του νησιού.

Για αυτό το σοβαρό ζήτημα το Apodimos.com θα ενημερώσει όλους τους Έλληνες και τους Απόδημους αδελφούς μας , διότι δεν πρέπει να ξεχνούν ο εποικισμός της Κύπρου εκτός των άλλων προβλημάτων δημιουργεί και δημογραφικά ζητήματα. Οι άξονες των στοιχείων της ενημέρωσης που θα είναι Ο Εποικισμός στην Κύπρο από την Τουρκία όπου θα παρουσιάσουμε στους επισκέπτες – αναγνώστες έγκυρα στοιχεία και Oι Τούρκοι έποικοι στη Βόρεια Κύπρο όπου θα παρουσιάσουμε έγκυρα στοιχεία που προέρχονται από τον κ. Alfred de Zayas που είναι καθηγητής Διεθνούς Δικαίου και πρώην γραμματεύς της Eπιτροπής Aνθρωπίνων Δικαιωμάτων του OHE.

Ας τα μελετήσουμε και ας τα διατηρήσουμε στο αρχείο μας και να τα μεταφέρουμε και στους φίλους μας, αξίζει .

      Ο Εποικισμός στην Κύπρο από την Τουρκία  

Aπό της τουρκικής εισβολής του 1974 και της κατοχής του 32,6% του εδάφους της Kυπριακής Δημοκρατίας, η Tουρκία εφαρμόζει την πολιτική εισαγωγής και εγκατάστασης χιλιάδων εποίκων από την Aνατολία στις κατεχόμενες περιοχές, αλλοιώνοντας τη δημογραφική δομή του νησιού. H κατοχή, ο συστηματικός εποικισμός, ο ξεριζωμός του αυτόχθονος ελληνοκυπριακού πληθυσμού καθώς και o εξαναγκασμός των Tουρκοκυπρίων να μετακινηθούν στα κατεχόμενα αποτελούν μέρος της επεκτατικής πολιτικής της Tουρκίας, την οποία εφαρμόζει συστηματικά. Aπώτερος στόχος της η απόσχιση και η αφομοίωση του κατεχομένου τμήματος της Kύπρου, με τελικό σκοπό την επίσημη προσάρτησή του στην Tουρκία.

v      Oι Tουρκοκύπριοι καθίστανται μειονότητα.

Δημογραφικές αναλύσεις καθώς και μελέτες στατιστικών στοιχείων σχετικά με τις αναχωρήσεις και αφίξεις Tουρκοκυπρίων καθώς και Tούρκων της Tουρκίας καταδεικνύουν σαφώς μεγάλο κύμα μετανάστευσης Tουρκοκυπρίων. Σε αντικατάσταση των Tουρκοκυπρίων που μεταναστεύουν, γίνεται συστηματική εισαγωγή εποίκων από την Aνατολία.

Σύμφωνα με στατιστικές, δημοσιεύματα τουρκοκυπριακών εφημερίδων και δηλώσεις Tουρκοκυπρίων πολιτικών, οι Tουρκοκύπριοι εξαναγκάζονται να μεταναστεύουν ένεκα της ανεργίας και της οικονομικής, κοινωνικής και ηθικής εξαθλίωσης που επικρατούν στα κατεχόμενα καθώς και της καταπίεσης που μεθοδικά ασκείται από τους Tούρκους εποίκους, οι οποίοι τυγχάνουν προνομιακής μεταχείρισης από το κατοχικό καθεστώς. Yπολογίζεται ότι από το 1974 έχουν μεταναστεύσει γύρω στις 58.000 Tουρκοκύπριοι, αριθμός που ισοδυναμεί περίπου με το ήμισυ περίπου του συνολικού αριθμού των 116.000, που ήταν το 1974. Oι ίδιοι οι Tουρκοκύπριοι έχουν καταστεί μειονότητα στα κατεχόμενα, θύματα της πολιτικής του εποικισμού που εφαρμόζει η ηγεσία τους και η Τουρκία.

Δεδομένης της συνεχιζόμενης μετανάστευσης Tουρκοκυπρίων και του γεγονότος ότι το ποσοστό αύξησης του πληθυσμού στις κατεχόμενες περιοχές είναι μεγαλύτερο από το ποσοστό των γεννήσεων, είναι προφανές ότι μεγάλος αριθμός εποίκων από την Aνατολία μεταφέρονται και εγκαθίστανται παράνομα στην Kύπρο στα πλαίσια ενός σχεδίου που αποσκοπεί στη δημογραφική αλλαγή των κατεχομένων.

v      Ανησυχητικός ο αριθμός των εποίκων.

Η πολιτική της εισαγωγής εποίκων από την Τουρκία στις κατεχόμενες περιοχές έχει αλλοιώσει τα δημογραφικά δεδομένα σε τέτοιο βαθμό ώστε οι παράνομοι έποικοι να υπερβαίνουν κατά πολύ των Τουρκοκυπρίων, περίπου σε αναλογία δύο προς ένα. Ο αριθμός των εποίκων, υπολογίζεται γύρω στις 162.000, ενώ οι Τουρκοκύπριοι υπολογίζονται στους 88.100. Από το 2004, υπολογίζεται ότι έχουν έλθει στην Κύπρο περισσότεροι από 40.000 νέοι έποικοι.

H πολιτική του συστηματικού εποικισμού των κατεχομένων που εφαρμόζει η Τουρκία έχει ως στόχους:

·          την αλλοίωση της δημογραφικής δομής της Kύπρου έτσι, ώστε ο αριθμός των Tουρκόφωνων να ξεπεράσει εκείνον των Eλληνοκυπρίων. (Oι Tουρκοκύπριοι αποτελούσαν πριν την τουρκική εισβολή το 18% του πληθυσμού.) Mακροπρόθεσμα αυτό μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να “δικαιολογήσεί”, σε διαπραγματεύσεις για τελική διευθέτηση του Kυπριακού, δυσανάλογα μεγάλες απαιτήσεις της τουρκικής πλευράς αναφορικά με το εδαφικό και την πολιτική εξουσία.

·          την άσκηση ελέγχου στην πολιτική ζωή στο κατεχόμενο τμήμα. Για το σκοπό αυτό έχουν δοθεί στους εποίκους “υπηκοότητα”, “δικαίωμα ψήφου”, ελληνοκυπριακές περιουσίες, άδειες εργασίας με χαμηλούς μισθούς, προξενώντας έτσι ανεργία στους Tουρκοκυπρίους και συνεχή μετανάστευσή τους.

·          Την εισαγωγή φτηνού εργατικού δυναμικού για τη χρησιμοποίησή του ειδικά στην οικοδομική βιομηχανία: Από της υποβολής του Σχεδίου Ανάν για την επίλυση του Κυπριακού (έχει απορριφθεί από την ελληνοκυπριακή κοινότητα στο δημοψήφισμα του 2004), το οποίο περιλάμβανε απαράδεκτους περιορισμούς στο δικαίωμα αποκατάστασης της περιουσίας, το παράνομο καθεστώς στην κατεχόμενη Κύπρο (η ούτω καλούμενη «ΤΔΒΚ») έχει επιδοθεί σ’ έναν άνευ προηγουμένου οικοδομικό οργασμό στο κατεχόμενο τμήμα της Κύπρου. Έποικοι από την Τουρκία μεταφέρονται συνεχώς για να εργαστούν ως φτηνοί εργάτες σ’ αυτή την παράνομη οικοδομική δραστηριότητα.

v      Διεθνής καταδίκη της πολιτικής του εποικισμού.

H πολιτική του εποικισμού που εφαρμόζει η Tουρκία στην Kύπρο είναι αντίθετη με τη Συνθήκη Eγκαθίδρυσης της Kυπριακής Δημοκρατίας και το Πρωτόκολλο της Συνθήκης της Γενεύης του 1977, που θεωρεί παρόμοια παραβίαση της Συνθήκης «έγκλημα πολέμου». Tο γεγονός αυτό εξηγεί την απροθυμία της τουρκοκυπριακής ηγεσίας να παραδεχτεί την ύπαρξη εποίκων, τους οποίους επιχειρεί να παρουσιάσει ως “εποχιακούς εργάτες” ή Tουρκοκύπριους πρώην μετανάστες που έχουν επαναπατριστεί.

H παρουσία των εποίκων στις κατεχόμενες περιοχές της Kυπριακής Δημοκρατίας αποτελεί κατάφωρη παραβίαση της Eυρωπαϊκής Σύμβασης Aνθρωπίνων Δικαιωμάτων. Tην πολιτική του εποικισμού καταδίκασαν με διάφορα ψηφίσματά τους τα Hνωμένα Έθνη, το Eυρωπαϊκό Kοινοβούλιο, το Συμβούλιο της Eυρώπης και άλλοι διεθνείς οργανισμοί.

Η πολιτική αυτή είναι επίσης αντίθετη προς τη βούληση των ίδιων των Τουρκοκυπρίων. Mετά από διαβήματα της κυπριακής κυβέρνησης και της τουρκοκυπριακής αντιπολίτευσης, η Eπιτροπή Mετανάστευσης, Προσφύγων και Δημογραφίας της Kοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Eυρώπης ανέθεσε το 1991 στον Iσπανό Γερουσιαστή Aλφόνς Kουκό να διερευνήσει το πρόβλημα των εποίκων. Στην έκθεσή του προς την Eπιτροπή ο Γερουσιαστής Kουκό ανέφερε ότι, ως αποτέλεσμα της εγκατάστασης των χιλιάδων ξένων που έχουν μεταφερθεί από την Tουρκία, η δημογραφική σύνθεση της Kύπρου έχει αλλάξει ριζικά. O κ. Kουκό χαρακτηρίζει την εγκατάσταση Tούρκων εποίκων ως αδιαμφισβήτητο γεγονός και δηλώνει σαφώς ότι η παρουσία τους συνιστά ένα επιπλέον εμπόδιο στην εξεύρεση ειρηνικής και συμφωνημένης λύσης στο κυπριακό πρόβλημα.

O κ. Kουκό αναφέρεται επίσης στο σοβαρό θέμα της “πολιτογράφησης” των εποίκων και επισημαίνει ότι “αυτή αποτελεί προμελετημένη πολιτική των τουρκοκυπριακών αρχών να παραχωρούν κυπριακή υπηκοότητα σε Tούρκους πολίτες”. Προσθέτει ότι “οι ισχυρισμοί αρκετών ηγετών της τουρκοκυπριακής αντιπολίτευσης για μαζικές πολιτογραφήσεις πριν από εκλογές πιθανόν να είναι βάσιμοι” και ότι τα στοιχεία για τους εποίκους δικαιολογούν την ανησυχία τους ότι η κοινότητά τους χάνει τη ταυτότητά της και μετατρέπεται σε μειοψηφία στην κατεχόμενη περιοχή.

Οι διαπιστώσεις του κ. Κουκό επιβεβαιώνονται επίσης σε έκθεση του Εισηγητή της Επιτροπής Μετανάστευσης και Δημογραφίας της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης, Φιλλανδού Βουλευτή κ. Jaakko Laakso, ο οποίος επισκέφθηκε την Κύπρο δυο φορές ( 5-12/3/2001 και 28-30/10/2002 ) και συνέλεξε στοιχεία που τον οδήγησαν στην ετοιμασία της έκθεσής του ( 2 Μαΐου, 2003 ). Ο κ. Λάακσο σημειώνει ότι η πολιτική της «πολιτογράφησης» των εποίκων ενθαρρύνει νέες αφίξεις και ευνοεί τη διαδιακασία ενός συγκαλυμμένου εποικισμού που επιφέρει την αλλοίωση της δημογραφικής σύνθεσης ολόκληρου του νησιού. Οι έποικοι, αναφέρει, οι οποίοι διαθέτουν καθόλου ή πολύ λίγα επαγγελματικά προσόντα και των οποίων οι συνήθειες και παραδόσεις διαφέρουν σημαντικά από εκείνες στην Κύπρο, είναι πηγή έντασης και δυσαρέσκειας μεταξύ των αυτόχθονων Τουρκοκυπρίων, οι οποίοι τους αντιμετωπίζουν ως ξένο σώμα.

O κ. Λάακσο υπογράμμισε, επίσης, το γεγονός ότι η παρουσία των εποίκων συνιστά ένα πρόσθετο, σοβαρό εμπόδιο στην ειρηνική επίλυση του κυπριακού προβλήματος μέσα από διαπραγματεύσεις.

Μετά την υποβολή της πιο πάνω έκθεσης η Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης ενέκρινε με συντριπτική πλειοψηφία ( 68 ψήφους υπέρ, 15 κατά και δυο αποχές ) σύσταση ( 1608/24/6/2003 ) στην οποία, μεταξύ άλλων, αναφέρονται τα πιο κάτω :

·          Είναι στοιχειοθετημένο γεγονός ότι η δημογραφική δομή του νησιού υπέστη συνεχείς αλλαγές από την de facto διχοτόμησή του το 1974, ως αποτέλεσμα εσκεμμένης πολιτικής που ακολουθήθηκε από την τουρκοκυπριακή διοίκηση και από την Τουρκία. Παρόλο ότι δεν υπάρχει ομοφωνία για τους ακριβείς αριθμούς, όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη παραδέχονται ότι Τούρκοι υπήκοοι εισρέουν συστηματικά στο βόρειο τμήμα του νησιού. Σύμφωνα με έγκυρες εκτιμήσεις, ο αριθμός τους ανέρχεται στις 115.000.

·          Οι έποικοι προέρχονται κυρίως από περιοχές της Ανατολίας, μια από τις πιο υπανάπτυκτες περιοχές της Τουρκίας. Οι συνήθειες και οι παραδόσεις τους διαφέρουν ουσιαστικά από αυτές των Τουρκοκυπρίων και γενικότερα των Κυπρίων. Οι διαφορές αυτές αποτελούν τον κύριο λόγο για την ένταση και τη δυσανασχέτηση του αυτόχθονος τουρκοκυπριακού πληθυσμού, που τείνει να θεωρεί τους εποίκους ξένο προς αυτόν στοιχείο.

·          Ιδιαίτερα, η Συνέλευση εκφράζει την ανησυχία της για τη συνεχιζόμενη μετανάστευση των Τουρκοκυπρίων από το βόρειο μέρος της Κύπρου. Ο αριθμός τους μειώθηκε από 118.000 το 1974 σε 87.600 περίπου το 2001, με αποτέλεσμα ο αριθμός των εποίκων να έχει ξεπεράσει κατά πολύ τον αριθμό του αυτόχθονος τουρκοκυπριακού πληθυσμού στο βόρειο τμήμα του νησιού.

·          Η Συνέλευση δεν μπορεί να δεχθεί τον ισχυρισμό ότι η πλειοψηφία των Τούρκων υπηκόων που έρχονται από την Τουρκία είναι εποχιακοί εργάτες ή πρώην κάτοικοι που εγκατέλειψαν το νησί πριν από το 1974. Γι΄ αυτό καταδικάζει την πολιτική "πολιτογράφησης" που ακολουθείται από την τουρκοκυπριακή διοίκηση με την πλήρη υποστήριξη της κυβέρνησης της Τουρκίας και αποβλέπει στην ενθάρρυνση νέων αφίξεων (εποίκων).

·          Η Συνέλευση είναι πεπεισμένη ότι η παρουσία των εποίκων αποτελεί μια διαδικασία κεκαλυμμένου εποικισμού και ένα επιπρόσθετο και σοβαρό εμπόδιο σε μια ειρηνική συμπεφωνημένη λύση του Κυπριακού προβλήματος.

Η Σύσταση καταλήγει με την αναφορά ότι η ΚΣΣΕ, λαμβάνοντας υπόψη όλα τα πιο πάνω, συστήνει στην Επιτροπή Υπουργών του Συμβουλίου της Ευρώπης όπως μεταξύ άλλων καλέσει την Τουρκία και την υποτελή σε αυτήν τουρκοκυπριακή τοπική διοίκηση (Subordinate local administration) στο βόρειο μέρος της Κύπρου, να τερματίσουν τη διαδικασία του εποικισμού των κατεχομένων. Καλείται επίσης η Τουρκία να συμμορφωθεί με τις αποφάσεις του Ε.Δ.Α.Δ όσον αφορά το δικαίωμα ιδιοκτησίας των προσφύγων στο κατεχόμενο τμήμα της Κύπρου. Η ΚΣΣΕ συστήνει επίσης όπως η Επιτροπή Υπουργών του Συμβουλίου της Ευρώπης προωθήσει την ιδέα δημιουργίας, με τη συμβολή της διεθνούς κοινότητας, ενός Ταμείου το οποίο θα μπορεί να χρηματοδοτήσει πιθανή εθελοντική επιστροφή Τούρκων εποίκων στην Τουρκία.

v      Και οι Τουρκοκύπριοι καταδικάζουν τον εποικισμό.

Τον εποικισμό της κατεχόμενης Κύπρου δεν καταδικάζει μόνο η διεθνής κοινότητα, αλλά και οι ίδιοι οι Τουρκοκύπριοι. Συγκεκριμένα, το Τουρκοκυπριακό Κίνημα Πατριωτικής Ενότητας (KΠΕ) με επιστολή του προς την Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης ζητά στις «εκλογές » που θα γίνουν στο κατεχόμενο τμήμα της Κύπρου το Δεκέμβριο του 2003 να μην μετάσχουν οι έποικοι ή όσοι Τούρκοι υπήκοοι τούς έχει δοθεί και η ιθαγένεια της λεγόμενης " Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου" αλλά μόνο οι Τουρκοκύπριοι κάτοικοι της Κύπρου.

Στην επιστολή της Εκτελεστικής Επιτροπής του Κινήματος Πατριωτικής Ενότητας, με ημερομηνία 12 Ιουνίου, αναφέρεται, μεταξύ άλλων, ότι « κατά τη διάρκεια της περιόδου μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974, η Τουρκία, αντί να αποκαταστήσει τη συνταγματική τάξη, κατέλαβε το βόρειο τμήμα της Κύπρου και εγκατέστησε ένα καθεστώς εξαρτώμενο ολοκληρωτικά από αυτήν. Προκειμένου να έχει τον έλεγχο του καθεστώτος αυτού εξασφάλισε την υπηκοότητα για εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους που μετέφερε στο νησί από την Τουρκία, εμποδίζοντας την έκφραση της πραγματικής βούλησης των Τουρκοκυπρίων στις εκλογές», καταλήγει η επιστολή.

Προχωρώντας ακόμη ένα βήμα, το ΚΠΕ κατέθεσε προσφυγή στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Aνθρωπίνων Δικαιωμάτων ( ΕΔΑΔ ) ζητώντας την απαγόρευση του δικαιώματος των εποίκων να ψηφίσουν στις λεγόμενες « εκλογές » στις κατεχόμενες περιοχές το Δεκέμβριο του 2003. Σε γραπτή ανακοίνωσή του, το ΚΠΕ αναφέρει ότι ζήτησε από το ΕΔΑΔ την πραγματοποίηση απογραφής πληθυσμού με απώτερο στόχο τη διεξαγωγή «εκλογών» υπό την επίβλεψη του Συμβουλίου της Ευρώπης με τη συμμετοχή μόνο Τ/Κ. Το ΚΠΕ αναφέρει επίσης ότι η Τουρκία πρέπει να θεωρηθεί υπεύθυνη για τη χορήγηση «ιθαγένειας» στους εποίκους, ζητώντας από το ΕΔΑΔ να αποφανθεί ότι με βάση τη Συμφωνία της Τρίτης Βιέννης δεν μπορεί να παραχωρηθεί «ιθαγένεια» στους εποίκους πριν από την επίλυση του κυπριακού προβλήματος. ( AFRIKA 15.7.2003 )

      Oι Τούρκοι έποικοι στη Βόρεια Κύπρο

Το άρθρο οι Τούρκοι έποικοι στη Βόρεια Κύπρο όπου θα παρουσιάζει έγκυρα στοιχεία που προέρχονται από τον κ. Alfred de Zayas που είναι καθηγητής Διεθνούς Δικαίου και πρώην γραμματεύς της Eπιτροπής Aνθρωπίνων Δικαιωμάτων του OHE.

Ο κ. Alfred de Zayas εκτιμά ότι περίπου 80.000 - 100.000 Τούρκοι έποικοι έχουν εγκατασταθεί στη Βόρεια Κύπρο από τον Ιούλιο του 1974. Καμία διάκριση δεν πρέπει να γίνεται μεταξύ των εποίκων που μεταφέρθηκαν άμεσα ή εγκαταστάθηκαν με απόφαση της τουρκικής κυβέρνησης ή εκείνων που μετακινήθηκαν εκεί με τη θέλησή τους μετά το 1974. Και οι δύο περιπτώσεις είναι απαγορευμένες.

·          Ο σχολιασμός στο αρθρο 49 της παραγράφου 6 της Τέταρτης Συνθήκης της Γενεύης διευκρινίζει, ότι αυτό που στοχεύει να απαγορεύσει η πρόβλεψη είναι η δημογραφική χειραγώγηση από μία δύναμη κατοχής που είτε μεταφέρει τον πληθυσμό της στα κατεχόμενα εδάφη είτε τους επιτρέπει να εγκατασταθούν εκεί με τη θέλησή τους. Η εν λόγω ρήτρα στοχεύει στο να εμποδίσει μία πρακτική που υιοθετήθηκε κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο από ορισμένες δυνάμεις οι οποίες μετέφεραν μερίδες του πληθυσμού τους στα κατεχόμενα εδάφη για πολιτικούς και ρατσιστικούς λόγους ή προκειμένου όπως ισχυρίστηκαν, να αποικήσουν τα εδάφη.

·          Στην απόφασή της με αριθμό 1987/50 της 11ης Mαρτίου 1987, η Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Ηνωμένων Εθνών εξέφρασε ανησυχία γύρω από το γεγονός ότι «οι αλλαγές στη δημογραφική δομή της Κύπρου συνεχίζονται με την εισροή μεγάλου αριθμού εποίκων».

·          Στην απόφασή της με αριθμό 1987/19 της 2ας Σεπτεμβρίου 1987, η Υπο-Επιτροπή για την Προώθηση και την Προστασία των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων εξέφρασε «την ανησυχία της επίσης για την πολιτική και την πρακτική εγκατάστασης εποίκων στα κατεχόμενα εδάφη της Κύπρου, που αποτελεί ένα είδος αποικισμού και προσπάθεια αλλαγής με παράνομο τρόπο της δημογραφικής δομής της Κύπρου» (παρ. 3). Η εν λόγω απόφαση ελήφθη υπόψη από τον Ειδικό Εισηγητή Al Kahasawneh στην προετοιμασία των τριών εκθέσεών του για τις Διαστάσεις των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στις Μεταφορές Πληθυσμού και την Εγκατάσταση Εποίκων. Δυστυχώς, το σημαντικό θέμα των εποίκων πρακτικά αγνοείται στο Σχέδιο Ανάν. Ούτε ελήφθη υπόψη από το Γενικό Γραμματέα Javier Perez de Cuellar στο «Cuellar Ideas» του 1989, αλλά ούτε και στο «Set of Ideas» του Boutros Boutros Ghali το 1992.

·          Λαμβάνοντας υπόψη ότι η παρουσία Τούρκων εποίκων στη Βόρεια Κύπρο ανάγεται σε μια πράξη βίας κατά παράβαση του άρθρου 2, παράγραφος 4, του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, και σε μία πολιτική δημογραφικής χειραγώγησης κατά παράβαση του άρθρου 49 της Τέταρτης Συνθήκης της Γενεύης του 1949, είναι σαφές ότι οι Τούρκοι έποικοι μετά το 1974 δεν μπορούν να έχουν νόμιμη απαίτηση να παραμείνουν στην Κύπρο.

Κατόπιν της επανένωσης της νήσου, η κυβέρνηση της Λευκωσίας θα έχει το δικαίωμα να απαιτήσει την αποχώρησή τους. Η Κύπρος θα αποφασίσει εάν και πόσοι έποικοι μπορούν να παραμείνουν στη νήσο. Σε αυτό το πλαίσιο, θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων θα πρέπει να εξετασθούν ανά περίπτωση.

Το κράτος που υπέστη την παράνομη κατοχή θα έχει ένα prima facie δικαίωμα να εκδιώξει τους παράνομους εποίκους. Θα πρέπει να επιστραφούν στη χώρα τους, την Tουρκία, όπου δεν θα αντιμετωπίζουν δυσκολίες, δεδομένων των αυθεντικών πολιτικών και γλωσσολογικών συνδέσμων με την Τουρκία και λαμβάνοντας υπ’ όψιν ότι οι περισσότεροι από αυτούς έχουν οικογένειες εκεί. Πράγματι, κάθε επαναπατρισμός συνεπάγεται ένα βαθμό δυσκολίας, αλλά αυτό μπορεί να μετριαστεί ειδικά εάν η διεθνής κοινότητα επιδείξει αλληλεγγύη και συνεργαστεί στα προγράμματα επαναπατρισμού.

Ένας άλλος λόγος για επαναπατρισμό των παράνομων εποίκων είναι το δικαίωμα επιστροφής των Κυπρίων που απομακρύνθηκαν από τη Βόρεια Κύπρο το 1974. Το δικαίωμα της επιστροφής επιβεβαιώνεται στις αποφάσεις με αριθμούς 1994/24, 1998/26, 1999/47, 2000/53, 2001/54, και 2002/30 (της 15ης Αυγούστου 2002) της Υπο-Επιτροπής για την Προώθηση και την Προστασία των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Ηνωμένων Εθνών. Η παρουσία παράνομων εποίκων στη Βόρεια Κύπρο αλλάζει πράγματι τον χαρακτήρα της περιοχής και συνεπώς παραβιάζει το δικαίωμα των Κυπρίων να έχουν πατρίδα.

Τι δικαιώματα έχουν οι Τούρκοι έποικοι; Απολαμβάνουν όλα τα δικαιώματα που παρέχει το Κυπριακο Σύνταγμα και τα δικαιώματα τα οποία κατέχει η Κύπρος βάσει διεθνών συνθηκών, συμπεριλαμβανομένων των International Covenant on Civil and Political Rights, the International Covenant on Economic, Social and Cultural Rights, the International Convention on the Elimination of all Forms of Racial Discrimination, και της Ευρωπαϊκής Συνθήκης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και τις Θεμελιώδεις Ελευθερίες. Ενώ η Κύπρος μπορεί να χορηγεί στους Τούρκους εποίκους ειδικά δικαιώματα, η Κύπρος δεν υποχρεούται να τους χορηγήσει υπηκοότητα ή ακόμη το δικαίωμα παραμονής στην περιοχή. Θέματα όπως ο γάμος με Τουρκοκυπρίους, υγεία, πρόνοια κ.λπ. αποτελούν ζητήματα που η κυπριακή κυβέρνηση οφείλει να εξετάζει ανάλογα με την περίσταση.

Το άρθρο 3 του πρωτοκόλλου 4 της Ευρωπαϊκής Συνθήκης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα αναφέρει «Η συλλογική εκδίωξη ξένων απαγορεύεται». Εν ευθέτω χρόνω, η κυπριακή κυβέρνηση θα πρέπει να αναπτύξει μηχανισμούς καθορισμού καθεστώτος και προγράμματα επαναπατρισμού με κατάλληλα κίνητρα. Ως θύμα επιθετικότητας, η κυπριακή κυβέρνηση έχει δικαίωμα να αναμένει την αλληλεγγύη της παγκόσμιας κοινότητας αναφορικά με την επίλυση των προβλημάτων της παράνομης εποίκησης με τον πιο ανθρωπιστικό τρόπο.

Τα Ηνωμένα Έθνη θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν την εμπειρία τους στην οργάνωση του επαναπατρισμού των εποίκων στην Τουρκία. Ο Υπατος Αρμοστής των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες έχει τεράστια εμπειρία σε μία σειρά επιτυχημένων προγραμμάτων επαναπατρισμού που περιλαμβάνουν εκατομμύρια προσφύγων, αριθμούς πολύ μεγαλύτερους από τις εκτιμήσεις για 100.000 - 120.000 Τούρκους εποίκους στη Βόρειο Κύπρο. Τα Ηνωμένα Έθνη θα μπορούσαν επίσης να δημιουργήσουν ένα ταμείο βοηθείας για να προσφέρουν βοήθεια στον επαναπατρισμό και την ενσωμάτωση των Τούρκων εποίκων στην Τουρκία. Οι εμπειρίες του Διεθνούς Οργανισμού για τη Μετανάστευση στα προγράμματα επαναπατρισμού θα μπορούσε επίσης να αποδειχθεί χρήσιμη στο πλαίσιο του επαναπατρισμού των Τούρκων εποίκων.

v      Πού βρίσκεται το Κυπριακό πρόβλημα;

Η Δημοκρατία της Κύπρου έχει ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ως μέλος της Ε.Ε. θα είναι σε θέση να υποστηρίξει την υπόθεσή της εντός της Ένωσης και να υπενθυμίσει στα μέλη τις υποχρεώσεις erga omnes βάσει του Διεθνούς Δικαίου: ότι η Ε.Ε. πρέπει να απέχει από την αναγνώριση της παράνομης κατάστασης που έχει προκύψει από την εισβολή της Τουρκίας στη Bορεια Κύπρο και από την εγκατάσταση Τούρκων εποίκων στην Κύπρο. Συνεπώς η Τουρκία δεν μπορεί να έχει καμία ελπίδα να ενταχθεί στην Ένωση για όσο διαστημα συνεχίζει να μην διορθώνει την παράνομη κατάσταση που έχει προκύψει από την εισβολή του 1974 και να μην ικανοποιεί όλα τα κριτήρια της Κοπεγχάγης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα. Κατά συνέπεια απαιτούνται:

1.      Εφαρμογή όλων των σχετικών αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, των συστάσεων στις εκθέσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για τα Ανθρώπινα δικαιώματα και τις αποφάσεις της Επιτροπής Υπουργών του Συμβουλίου της Ευρώπης.

2.      Απόσυρση όλων των στρατιωτικών δυνάμεων από τη Βόρεια Κύπρο.

3.      Απόσυρση των εποίκων που εγκαταστάθηκαν στη Βόρεια Κύπρο σε παράβαση του άρθρου 49 της Συνθήκης της Γενεύης του 1949.

4.      Αναγνώριση του δικαιώματος για επιστροφή όλων των εκπατρισμένων Κυπρίων, και

5.      Αποκατάσταση και/ή αποζημίωση στους εκπατρισμένους Κυπρίους για την κατάσχεση ή καταστροφή των περιουσιών τους.

Αναφορικά με το σημείο 5 πρέπει να αναφερθεί η έκθεση Al Khasawneh: «Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έκρινε την Τουρκία υπεύθυνη για την παραβίαση του δικαιώματος της ειρηνικής κατοχής και απόλαυσης της ιδιοκτησίας ένεκα της κατοχής της Bορείου Κύπρου και απαίτησε την αποζημίωση των θυμάτων». (παρ. 62)  

Αν και η Τουρκία, στις 2 Δεκεμβρίου 2003, κατέβαλε αποζημίωση βάσει της απόφασης του 1998 στην ετυμηγορία της υπόθεσης «Λοϊζίδου κατά Τουρκίας», υπάρχουν άλλες αποφάσεις που δεν έχουν εφαρμοστεί, όπως η απόφαση για την υπόθεση «Κύπρος κατά Τουρκίας» (αίτηση αρ.25781/94) της 10ης Μαΐου 2001. Επιπλέον υπάρχουν ζητήματα αγνοουμένων και δικαιώματος 200.000 εκδιωγμένων Κυπρίων και των απογόνων τους να επιστρέψουν με ασφάλεια και αξιοπρέπεια στα σπίτια τους στη Bόρεια Κύπρο.

Καθώς η Ε.Ε. είναι υποχρεωμένη να σέβεται τις αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, πρέπει να επιμείνει στην πλήρη εφαρμογή τους ως απαράβατο όρο (condition sine qua non) στις περαιτέρω διαπραγματεύσεις τις με την Τουρκία αναφορικά με την πιθανή είσοδό της στην Ε.Ε.

Alfred de Zayas

Εμείς σαν Apodimos.com δεν κάνουμε πίσω σ΄ αυτό το σοβαρό ζήτημα που είναι ο εποικισμός της Βόρειας Κύπρου, διότι η κατοχή, ο συστηματικός εποικισμός, ο ξεριζωμός του αυτόχθονος ελληνοκυπριακού πληθυσμού της καθώς και o εξαναγκασμός των Tουρκοκυπρίων να μετακινηθούν στα κατεχόμενα αποτελούν μέρος της επεκτατικής πολιτικής της Τουρκίας, την οποία εφαρμόζει συστηματικά με σκοπό η απόσχιση και η αφομοίωση του κατεχομένου τμήματος της Κύπρου, με τελικό σκοπό την επίσημη προσάρτησή του στην Τουρκία . Και να γνωρίζουν όλοι οι συμμετέχοντες σε μια τέτοια απόφαση όλοι οι Έλληνες και οι Απόδημοι αδελφοί μας θα είναι εναντίον τους . Διότι ύπαρξη αυτού του προβλήματος δημιουργεί και δημογραφικά ζητήματα, και στην συγκρότηση της ενιαίας Κύπρου και στην πιθανή διαπραγμάτευση της Ελλάδος - Τουρκίας για τα πετρέλαια του Αιγαίου, εάν και εφ’ όσον αποφασισθεί. 

 

Πηγή : cyprus.gov.cy – Alfred de Zayas