ΕΕ - 2ον ΑΥΣΤΡΙΑ. Η ΟΡΕΙΝΗ ΧΩΡΑ ΜΕ ΤΙΣ ΠΟΛΛΕΣ ΟΜΟΡΦΙΕΣ και με τις ΠΟΛΛΕΣ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΠΑΡΟΙΚΙΕΣ Αρχειακό Αφιέρωμα.

Του εκδότου του www.Apodimos.com Ξενοφώντα Φαφούτη

Στην νέα ενότητα στην αρχειακή ενημέρωση του portal Online magazine του Apodimos.com, που επιλέξαμε να δημιουργήσουμε αφορά τα 27 Αρχειακά Αφιερώματα των κρατών που αποτελούν την Ευρωπαϊκή Ένωση συνεχίζουμε με την παρουσίαση του κράτους της Αυστρίας του οποίοι κάτοικοι του είναι συντοπίτες μας στην Ευρώπη και συναποτελούν την ΕΕ . Σ’ αυτό το 2^ον Αφιέρωμα που αφορά τα κράτη της ΕΕ παρουσιάζουμε το αφιέρωμα με τίτλο 2^ον ΕΕ-ΑΥΣΤΡΙΑ η ορεινή χώρα με τις πολλές ομορφιές και ελληνικές παροικίες διότι όλοι μας βρισκόμαστε μέσα πλέον στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής οικογένειας . Επιλέξαμε για αυτό το αφιέρωμα διότι Αυστρία που είναι ένα κράτος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και έχει πολλές ομορφιές και στην ορεινή και πεδινή ανάπτυξη του , και διότι έχει ιστορική σχέση με την Ελλάδα και τους Αγώνες της, με τη σύσταση της Φιλικής Εταιρείας πολλοί Έλληνες της Βιέννης μυήθηκαν στους κόλπους της και αρκετοί κατατάχθηκαν στον Ιερό Λόχο του Υψηλάντη που καταρρακώθηκε στη μάχη του Δραγατσανίου (π.χ. Γεώργιος Λασσάνης), ενώ άλλοι μετέβησαν στην επαναστατημένη Ελλάδα για να αγωνιστούν εκεί. Οι ελληνικές Κοινότητες της Βιέννης υποστήριξαν οικονομικά την Επανάσταση στέλνοντας χρήματα κι εφόδια, αλλά προσέφεραν και ηθική συμπαράσταση υποδεχόμενες και περιθάλπτοντας γυναικόπαιδα από την επαναστατημένη Ελλάδα και αγωνιστές από άλλες χώρες που χρησιμοποιούσαν τη Βιέννη ως ενδιάμεσο σταθμό για τη μετάβασή τους στον ελληνικό επαναστατημένο χώρο

Και ενημερώνουμε όλους ότι για την ενημέρωση όλων των Ελλήνων, Κυπρίων και Απόδημων αδελφών μας, έχουμε δημιουργήσει τα Ειδικά Αφιερώματα. Εκτιμώντας  δε την αγάπη των πολυπληθών επισκεπτών-αναγνωστών μας, προσφέρουμε πάντα όλες τις σωστά επιλεγμένες πληροφορίες έτσι να είναι έγκυρα ενημερωμένοι , έτσι ώστε με την νέα δυναμική του portal του Online magazine θα υπάρχουν και άλλα ειδικά αφιερώματα, μια και το portal του Online magazine του Apodimos.com είναι αρχειακό ηλεκτρονικό περιοδικό το οποίο κυκλοφορεί στο Ιντερνετ κάθε μήνα και ανανεώνεται 1 φορά μηνιαίως .  

Σ’ αυτό το 2^ον Αφιέρωμα που αφορά τα κράτη της ΕΕ και για το οποίο αναφερθήκαμε πιο πάνω θα παρουσιάσουμε σ΄ όλους τους Έλληνες και Απόδημους αδελφούς μας τους πιο κάτω άξονες που είναι Τα βασικά στοιχεία της Αυστρίας σαν μέλος της Ε.Ε. , μετά ακολουθούν Οι σχέσεις Ελλάδος Αυστρίας για να αναπτύξουμε σε συνέχεια το Η Αυστρία σαν κράτος με σκοπό να γνωρίσουμε την Γεωγραφία, την Οικονομία, την Δημογραφία , τον Πολιτισμό της κλπ και να τελειώσουμε αναφερόμενοι για τις ελληνικές παροικίες και τον Ελληνισμός της Αυστρίας και μελετώντας τα στοιχεία που θα παρουσιάσουμε όλοι οι Έλληνες και Απόδημοι αδελφοί μας θα νοιώσουν υπερήφανοι για ότι έχουν προσφέρει στην Ευρώπη και στην μητέρα Ελλάδα οι απόδημοι αδελφοί μας.  

      Τα βασικά στοιχεία της Αυστρίας σαν μέλος της Ε.Ε.

ΑΥΣΤΡΙΑ

Η Αυστρία προσχώρησε στην ΕΕ το 1995, και το Πολιτικό σύστημα της είναι Ομοσπονδιακή Δημοκρατία. Η Έκταση της Αυστρίας είναι 83.858 χλμ² και ο Πληθυσμός της είναι 8,3 εκατομμύρια. Το Νόμισμα της είναι το ευρώ και Πρωτεύουσα του κράτους είναι η Βιέννη και η επίσημη γλώσσα της στην ΕΕ είναι τα Γερμανικά.

Η Βιέννη φιλοξενεί αρκετούς διεθνείς οργανισμούς, στους οποίους περιλαμβάνονται η Γραμματεία του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη, ο Διεθνής Οργανισμός Ατομικής Ενέργειας και ο Οργανισμός των Πετρελαιοπαραγωγών Χωρών.

Μέχρι το τέλος του πρώτου παγκοσμίου πολέμου και για πολλούς αιώνες, η Αυστρία ήταν μια τεράστια αυτοκρατορία που είχε υπό τον έλεγχό της το μεγαλύτερο τμήμα της Κεντρικής Ευρώπης. Σήμερα η Αυστρία είναι ομοσπονδιακή δημοκρατία και περιλαμβάνει εννέα κρατίδια.

Το Κοινοβούλιο της Αυστρίας αποτελείται από δύο σώματα: το Εθνικό Συμβούλιο, ή Nationalrat, με 183 μέλη που εκλέγονται με άμεση ψηφοφορία για τέσσερα χρόνια και το Ομοσπονδιακό Συμβούλιο (Άνω Βουλή), ή Bundesrat, με 62 περίπου μέλη που εκπροσωπούν κάθε επαρχία. Τα μέλη του ασκούν τα καθήκοντά τους για τέσσερα ή έξι χρόνια. Η οικονομία της Αυστρίας στηρίζεται τόσο στη βιομηχανία όσο και στη γεωργία, ενώ ο τουρισμός αποτελεί επίσης σημαντική πηγή εσόδων.

Οι Άλπεις δεσπόζουν στο δυτικό και το νότιο τμήμα της Αυστρίας, ενώ οι ανατολικές επαρχίες, συμπεριλαμβανομένης της πρωτεύουσας Βιέννης, βρίσκονται στη λεκάνη του Δούναβη. Η Αυστρία έχει πλούσια πολιτιστική κληρονομιά. Ο Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ κατέχει μια μοναδική θέση ως μουσουργός, ενώ και ο Φραντς Σούμπερτ είναι ιδιαίτερα αγαπητός στους φιλόμουσους. Στον κόσμο της φιλοσοφίας και των ιδεών, ο Σίγκμουντ Φρόυντ εξακολουθεί να προκαλεί διαμάχες, ενώ ο Λούντβιχ Βιτγκενστάιν ήταν ένας από αυτούς που επηρέασαν σημαντικά τη σκέψη τον 20ο αιώνα. Οι πίνακες του Γκούσταβ Κλιμτ θαυμάζονται ιδιαίτερα από το κοινό. Όσον αφορά την αυστριακή κουζίνα, ορισμένες από τις σπεσιαλιτέ της όπως το βιενέζικο σνίτσελ και το στρούντελ με μήλα έχουν γίνει διεθνή πιάτα που δεν χρειάζονται μετάφραση.

      Οι διμερείς σχέσεις Ελλάδος Αυστρίας

Οι διμερείς σχέσεις είναι πολύ καλές διότι και οι δυο είναι κράτη μέλη των κρατών της Ε. Ε. κάτι που μπορεί κάποιος να παρατηρήσει από τα πιο κάτω:

                    I.      Διπλωματικές Σχέσεις

Διπλωματικές σχέσεις υφίστανται σε επίπεδο Πρεσβειών, οι οποίες λειτουργούν στη Βιέννη και την Αθήνα. Λειτουργεί, επίσης, ελληνικό Επίτιμο Γενικό Προξενείο στο Salzburg

                 II.      Συμβατικό πλαίσιο

Από τις συναφθείσες διμερείς συμφωνίες επισημαίνονται οι εξής:

§          Συμφωνία περί αποφυγής διπλής φορολογίας (1970)

§          Συμφωνία περί της προστασίας των ενδείξεων προελεύσεως ονομασιών καταγωγής και χαρακτηρισμών προϊόντων γεωργίας, βιομηχανίας και βιοτεχνίας της (1960)

Σημειώνεται, ότι πολλές άλλες συμφωνίες, έχουν παύσει να ισχύουν, λόγω της συμμετοχής των χωρών μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

               III.      Πολιτικές Σχέσεις.

Οι ελληνο-αυστριακές σχέσεις είναι πολύ καλές. To 2005 παρατηρήθηκε εντατικοποίηση των διμερών επαφών, εν όψει και της επικείμενης τότε ανάληψης της Προεδρίας της ΕΕ από την Αυστρία (α΄ εξάμηνο 2006).

Το ανωτέρω επίπεδο των διμερών σχέσεων αντικατοπτρίζεται και στην ανταλλαγή επισκέψεων υψηλού επιπέδου, όπως η επίσημη επίσκεψη του Προέδρου της Δημοκρατίας, κ. Παπούλια, στην Βιέννη στις 13-14/6/2005., καθώς και η επίσκεψη που πραγματοποίησε πρόσφατα στην χώρα μας (12-15 Μαΐου 2007) ο Ομοσπονδιακός Πρόεδρος της Αυστρίας Dr.Heinz Fischer. Στις συναντήσεις που είχε ο αυστριακός Πρόεδρος με τους κκ. Πρόεδρο της Δημοκρατίας και Πρωθυπουργό, εξετάστηκαν ζητήματα διμερούς, αλλά και διεθνούς ενδιαφέροντος. Άλλες σημαντικές διμερείς επισκέψεις κατά την τελευταία διετία:

§          Επίσκεψη εργασίας στην Αθήνα του Αυστριακού Υφυπουργού Εξωτερικών, αρμοδίου για ευρωπαϊκές υποθέσεις, Πρέσβη κ. H. Winkler, προκειμένου να συμμετάσχει στη σύνοδο Υπουργών Εξωτερικών Διαβαλκανικής Συνεργασίας (24.1.2006). Συνάντηση με τον ΥΦΥΠΕΞ κ. Ι. Βαληνάκη.

§          Επίσκεψη εργασίας της Υπουργού Εξωτερικών, κας Ν. Μπακογιάννη (4.3.2006), στο πλαίσιο της οποίας συναντήθηκε με την Αυστριακή ομόλογό της κα. U. Plassnik και με τον Ειδικό Απεσταλμένο του Γ.Γ./Η.Ε. για το Κοσσυφοπέδιο κ. M. Ahtisaari.

§          Επίσκεψη αυστριακού Υφυπ. Εξωτερικών κ. Winkler στην Θεσσαλονίκη στις 3-4.5.06 στα πλαίσια της Συνόδου Κορυφής της Διαδικασίας Συνεργασίας των χωρών της Ν.Α. Ευρώπης. Συνάντηση με τον ΥΦΥΠΕΞ κ. Ι. Βαληνάκη.

Η διμερής συνεργασία σε επίπεδο αμοιβαίας υποστήριξης υποψηφιοτήτων σε διεθνής οργανισμούς, κρίνεται ικανοποιητική.

               IV.      Οικονομικές και Εμπορικές Σχέσεις

Ο όγκος του διμερούς εμπορίου για το 2004 ανήλθε σε 578,235 εκ. €, με το ισοζύγιο να είναι ελλειμματικό για την χώρα μας (-324,09 εκ. €). Οι αφίξεις αυστριακών τουριστών συμβάλλουν κάπως στην μείωση του ανοίγματος του εμπορικού ισοζυγίου (2003: 443.000 επισκέψεις).

                  V.      Πολιτιστικές Σχέσεις

Μεταξύ Ελλάδας και Αυστρίας δεν υφίσταται μορφωτική συμφωνία. Η Πρεσβεία της Ελλάδας στην Βιέννη διοργανώνει σειρά εκδηλώσεων προς προώθηση των πολιτιστικών σχέσεων. Λειτουργούν σύλλογοι ελληνο-αυστριακής φιλίας στις κυριότερες πόλεις της Αυστρίας.

               VI.      Ομογένεια

Η παρουσία της ομογένειας στην Αυστρία χρονολογείται από τον 18ο αιώνα και η ελληνική κοινότητα της Βιέννης είναι ιστορική, με μορφές όπως οι Ρήγας Φεραίος, Άνθιμος Γαζής, Νεόφυτος Δούκας, οικογένεια Υψηλάντη, οικογένειες Σίνα και Δούμπα κ.α.

Η Ελληνική Εθνική Σχολή, η παλαιότερη σε συνεχή λειτουργία στον κόσμο, είναι πλέον σχολείο μητρικής γλώσσας, με περισσότερους από 200 μαθητές πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, τους οποίους διδάσκουν εκπαιδευτικοί αποσπασμένοι από το Υπουργείο Παιδείας. Η σημερινή ομογένεια προέρχεται, κυρίως, από φοιτητές και  επιχειρηματίες, που εγκαταστάθηκαν στην Αυστρία τις δεκαετίες του 1960 και του 1970. Ο αριθμός τους υπολογίζεται σε, περίπου, 5.000 άτομα σε όλη τη χώρα. Στη Βιέννη εδρεύει η Ι. Μητρόπολη Αυστρίας και η Εξαρχία Ουγγαρίας και Μεσευρώπης.

      Η ανάπτυξη του Κράτους της Αυστρίας 

Η ονομασία της Αυστρίας στα γερμανικά Osterreich σημαίνει «ανατολικό βασίλειο». Η λέξη πρωτοεμφανίζεται σε κείμενο του 996 μ.Χ. ως ostarrichi στην παλαιά άνω γερμανική διάλεκτο. Στη συνέχεια το όνομα μεταφέρθηκε στα λατινικά ως Austria. Η σημερινή ονομασία προήλθε μετά την πτώση της Αυστροουγγαρίας το 1918.

Το Ομοσπονδιακό κράτος της Αυστρίας αποτελείται από τις πιο κάτω 9 αυτόνομες περιοχές της Βιέννης, της Κάτω Αυστρίας, της Άνω Αυστρίας, του Σάλτσμπουργκ, του Τυρόλου, του Φόραρλμπεργκ, της Καρινθίας, της Στυρίας, και της Μπούργκενλαντ.

Η Δημογραφία στην Αυστρία κατά το 90% του πληθυσμού είναι Αυστριακοί γερμανικής καταγωγής. Υπάρχουν επίσης αρκετοί Σλοβένοι, Τσέχοι και Μαγυάροι. Η πλειοψηφία του αυστριακού πληθυσμού είναι Ρωμαιοκαθολικοί (75%), ενώ υπάρχουν αρκετοί Διαμαρτυρόμενοι (5%). Περίπου 180.000 Αυστριακοί ανήκουν στην Ορθόδοξη Εκκλησία ενώ 340.000 είναι ο συνολικός αριθμός των μουσουλμάνων. Επίσημη γλώσσα όπως αναφερθήκαμε και πιο πάνω είναι τα γερμανικά, ενώ μιλούνται τα σλοβενικά και τα ουγγρικά.

Γεωγραφικώς η Αυστρία είναι πολύ ορεινή χώρα. Περίπου το 60% της συνολικής της έκτασης καλύπτεται από τις Άλπεις και άλλα μικρότερα βουνά. Ομαλότερο είναι το ανάγλυφο στα ανατολικά - βορειοανατολικά της χώρας όπου εκτείνεται η πεδιάδα του Δούναβη.

Οι Άλπεις από δορυφόρο

Στο κέντρο εκτείνεται η οροσειρά του Ψηλού Τάουερν, με την ψηλότερη κορυφή της χώρας, το Γκροσγκλόκνερ με ύψος 3.800 μέτρων, οι Άλπεις Έτσταλερ με μεγαλύτερη κορυφή την Βιλντσπίτζε (3.770 μέτρα), οι Άλπεις Στουμπάιερ και οι Νορικές Άλπεις. Στον νότο εκτείνονται οι Καρνικές Άλπεις και οι Άλπεις Καραβάνκεν με κορυφές άνω τον 3.000 μέτρων.

Οι Άλπεις είναι το συλλογικό όνομα ενός εκ των μεγάλων συστημάτων οροσειράς στην Ευρώπη, εκτεινόμενες από την Αυστρία και την Σλοβενία στα ανατολικά, μέσω της Ιταλίας, της Ελβετίας, του Λιχτενστάιν και της Γερμανίας έως την Γαλλία στα δυτικά. Η λέξη Άλπεις σημαίνει βουνά. Το ψηλότερο βουνό στις Άλπεις είναι το Μον Μπλαν (Mont Blanc) με 4.810 μέτρα στα Γαλλό-Ιταλικά σύνορα.

Τα περισσότερα ποτάμια της Αυστρίας πηγάζουν από τις Άλπεις και κατεβαίνουν από πλαγιές ορμητικές. Η λεκάνη του Δούναβη είναι η πιο εύφορη αυστριακή πεδιάδα. Ο Δούναβης έχει στην Αυστρία μήκος 350 χιλιομέτρων και είναι πλωτός. Παραπόταμοί του είναι ο Ινν, ο Ενς και ο Τράουν. Η Αυστρία δεν έχει μεγάλες λίμνες. Η μεγαλύτερη βρίσκεται στο νότο της χώρας. Η λίμνη Νόιζοντλερ έχει έκταση 350 τετραγωνικών χιλιομέτρων, ενώ η λίμνη Κωνσταντία, στα σύνορα με την Ελβετία και την Γερμανία, ανήκει στην Αυστρία μόνο κατά το 15%.

Το κλίμα της Αυστρίας είναι γενικά ηπειρωτικό με συχνές βροχοπτώσεις, ειδικά στις Άλπεις, όπου τα ύψη βροχής και χιονιού είναι πολύ μεγάλα. Στα ανατολικά το κλίμα είναι πιο κρύο, με παγωμένους χειμώνες, ενώ στα δυτικά είναι πιο ήπιο με δροσερά καλοκαίρια και ήπιους χειμώνες. Σε υψόμετρα πάνω από 3.000 μέτρα τα χιόνια δεν λιώνουν και σχηματίζονται παγετώνες και συμβαίνει να χιονίζει ακόμη και το καλοκαίρι. Οι μεγαλύτεροι αγώνες χειμερινού σκι γίνονται στα καταπληκτικά χιονοδρομικά κέντρα της Αυστρίας. Το σκι και ο αλπινισμός είναι παράδοση στην Αυστρία.

Η μεγαλύτερη πόλη είναι η Βιέννη με 1.800.000 κατοίκους περίπου, ενώ ακολουθεί το Γκρατς με 250.000, το Λιντς με 188.000 και το Σάλτσμπουργκ με 145.000.

§         Ας γνωρίσουμε πρώτα την Βιέννη

Μέσα στην Βιέννη κανένας δεν πρέπει να ξεχάσει να θαυμάσει τα αρχιτεκτονικά αριστουργήματα που υπάρχουν σε όλη την χώρα και ιδιαίτερα στην Βιέννη. Στο τεράστιο Hofburg (Αυτοκρατορικό ανάκτορο), έδρα επί 6 αιώνες της δυναστείας των Αψβούργων, σήμερα στεγάζονται τα γραφεία της Προεδρίας της Δημοκρατίας, ενώ το μουσείο Καλών Τεχνών είναι από τα καλύτερα της Ευρώπης.

Επίσης δεν πρέπει να ξεχάσει και την παράδοση της Αυστρίας στην μουσική, της οποίας οι ρίζες βρίσκονται στην αλληλεπίδραση της μουσικής διάθεσης διαφόρων κελτικών, γερμανικών, και σλαβικών ομάδων, σε συνδυασμό με τον Χριστιανισμό.

Ανάμεσα στα εντυπωσιακά μουσεία και στα καλοδιατηρημένα μνημεία, μπορεί κάποιος να επισκεφθεί τον καθεδρικό ναό του Stephansdom, με τον ακιδωτό τρούλο γοτθικής τεχνοτροπίας που υψώνεται επιβλητικά πάνω από την πόλη.

  

Μπορεί ο καθείς να γυρίσει με τα πόδια, το τραμ ή το ποδήλατο την Ringstrasse, τον περιφερειακό πεζόδρομο του εμπορικού κέντρου, με σπουδαία κτίρια και πολλά καταστήματα, ενώ το πάρκο ψυχαγωγίας Prater προσφέρεται για μικρούς και μεγάλους!

   

Κοντά σ' όλα αυτά τα αξιοθέτα, ο Δούναβης δεσπόζει καθώς διασχίζει την πόλη με δυο παράλληλα κανάλια, που σχηματίζουν ανάμεσά τους ένα μακρόστενο νησί-πάρκο, τόπο αναψυχής και περιπάτου.

Τα βράδια στην Βιέννη σφύζουν από κόσμο για τη βραδυνή ψυχαγωγία τους, ενώ είναι επιβεβλημένο να περάσει κάποιος μια βραδιά στην Όπερα, ενώ πολλά καλά εστιατόρια θα σας προσφέρουν ένα υπέροχο δείπνο με τοπικές ή διεθνείς γεύσεις όπου η Αυστριακή κουζίνα είναι ένα αμάλγαμα από γερμανικές, σλαβικές, και ιταλικές γεύσεις που ο συνδυασμός τους έφερε ένα διαφορετικό αποτέλεσμα το οποίο συνδυάζεται με τα τοπικά κρασιά, ή την πολύ διαδεδομένη μπύρα.

§         Μια ματιά  στο  Γκραζ

Η ονομασία της πόλεως Γκραζ Graz, προέρχεται από την Σλοβένικη λέξη Gradec «μικρό κάστρο», με πληθυσμό 287.723 το 2006, είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη στην Αυστρία μετά από τη Βιέννη και η πρωτεύουσα του ομοσπονδιακού κρατιδίου της Στυρίας Steiermark στα γερμανικά . Έχει μια μακροχρόνια παράδοση ως πόλη σπουδαστών, με έξι πανεπιστήμια και πάνω από 40.000 φοιτητές. Η παλαιά πολη του Γκραζ είναι ένα από τα καλύτερα συντηρημένα κέντρα πόλεων στην κεντρική Ευρώπη και το 1999 προστέθηκε στον κατάλογο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ. Το Γκραζ ήταν Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης το 2003.

§         Μια ακόμα ματιά και στο Λιντς

Η ονομασία Λιντς Linz, και στα τσέχικα Linec είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Αυστρίας και πρωτεύουσα του κρατιδίου της Άνω Αυστρίας Oberösterreich. Βρίσκεται στο βόρειο κέντρο της Αυστρίας, περίπου 30 χλμ νότια των τσεχικών συνόρων, και στις δύο πλευρές του Δούναβη, του μακρύτερου ποταμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η Poestlingberg εκκλησια στο Λιντς

Ο πληθυσμός της πόλης είναι 188.968 κάτοικοι (2001) και 271.000 μαζί με τα προάστια. Στο Μαουτχάουζεν, υπήρχαν τα τελευταία ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης που ελευθερωθήκανε, και βρίσκονται 25χλμ. από το Linz.

Υπάρχει και το Σάλτσμπουργκ, το οποίο έχει κτιστεί το 16ο και 17ο αιώνα στο ρυθμό του μπαρόκ.

üΗ Οικονομία της Αυστρίας .

Οι καλλιεργήσιμες εκτάσεις αποτελούν μόνο ένα μικρό τμήμα της χώρας και έτσι η γεωργία απασχολεί ένα πολύ μικρό μέρος του πληθυσμού. Τα κυριότερα γεωργικά προϊόντα είναι τα ζαχαρότευτλα, καλαμπόκι, σιτάρι και κριθάρι . Όσον αφορά την κτηνοτροφία εκτρέφονται αγελάδες, χοίροι, κότες και πρόβατα. Η μισή έκταση της χώρας καλύπτεται από δάση και η υλοτομία είναι ανεπτυγμένη μαζί με την παραγωγή χαρτιού. Η Αυστρία διαθέτει σημαντικό υδροηλεκτρικό δυναμικό χάρη στα ορμητικά ποτάμια που κατεβαίνουν από τις Άλπεις. Η βαριά βιομηχανία είναι επίσης ανεπτυγμένη. Τα μεγαλύτερα βιομηχανικά κέντρα βρίσκονται γύρω από τη Βιέννη και το Γκρατς. Ο τουρισμός παίζει σημαντικό ρόλο στην εθνική οικονομία. Εκατομμύρια τουρίστες προσελκύει η πρωτεύουσα Βιέννη και το Ίννσμπρουκ, όπως και το Σαλτσμπουργκ.

Τον Ιανουάριο του 2006 υπήρχαν στην Αυστρία 326.000 άνεργοι, ποσοστό 7,7%. Οι περισσότεροι άνεργοι είναι άντρες (135.000) και ακολουθούν οι γυναίκες(120.000). Οι νέοι άνεργοι κάτω των 25 ετών είναι περίπου 50.000, σύμφωνα με έρευνα που έγινε τον Ιανουάριο του 2006.

üΟ Πολισμός διαχρονικά της Αυστρίας .

Η πλούσια πολιτιστική παράδοση της Αυστρίας ήταν ως το πρώτο μισό του 16ου αιώνα αναπόσπαστα δεμένη με την πολιτιστική παράδοση της Γερμανίας, στα πλαίσια της Γερμανικής Αυτοκρατορίας.

Από τα μέσα του 16ου αιώνα, το κίνημα της Αντιμεταρρύθμισης, με το οποίο η ρωμαιοκαθολική Αυστρία διαχωρίστηκε από την προτεσταντική Γερμανία, και η πολιτική των Αψβούργων, που ανέπτυξαν ιδιαίτερες σχέσεις με την Ισπανία και την Ιταλία, δημιούργησαν τον αυστριακό πολιτισμό με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του.

Το ανάκτορο Σένμπρουν (Schönbrunn) στη Βιέννη

Τον 18ο και τον 19ο αιώνα η Βιέννη γίνεται παγκόσμιο πολιτιστικό κέντρο, με έμφαση ιδιαίτερα στους τομείς της μουσικής και της λογοτεχνίας, ενώ ήδη από τον 17ο και τον 18ο αιώνα αναπτύσσεται η αρχιτεκτονική και η ζωγραφική, με ιδιαίτερη έμφαση στο μπαρόκ. Σημαντική υπήρξε και η άνθιση της μουσικής στην Αυστρία. Το 1756 γεννήθηκε εδώ ο διάσημος συνθέτης Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, ο οποίος έγραψε πολλά έργα που θαυμάζονται ακόμα και σήμερα. Η Βιέννη υπήρξε πρωτεύουσα των βαλς, με κύριο εκφραστή τον Γιόχαν Στράους.

üΑυστρίας και Λογοτεχνία  .

Από τους σημαντικότερους Αυστριακούς λογοτέχνες του τέλους του 18ου αιώνα και των αρχών του 19ου είναι ο Εμμάνουελ Σικανέντερ με το έργο του «Ο Μαγικός Αυλός» (1791), που μελοποιήθηκε από τον Μότσαρτ. Από τα τέλη του 19ου αιώνα αρχίζει η μεγάλη άνθιση της αυστριακής λογοτεχνίας. Σημαντικότεροι εκπρόσωποι είναι ο Άρθουρ Σνίτσλερ, που ήταν επηρεασμένος από τον ιμπρεσιονισμό, και ο Ούγκο φον Χόφμανσταλ από τον ρομαντισμό . Ο Στέφαν Τσβάιχ έγραψε μία σειρά από βιογραφίες στις οποίες εστιάζει το ενδιαφέρον του στην ψυχογραφική ανάλυση των βιογραφούμενων προσώπων, όπως στα έργα του «Μαρία Αντουανέτα», «Μαρία Στούαρτ» κ.ά. Ο Φρόυντ, που έθεσε τις βάσεις της ψυχανάλυσης, είναι ο πιο γνωστός αυστριακός επιστήμονας.

ü  Αυστρίας και Αρχιτεκτονική.

Τα χαρακτηριστικότερα δείγματα αυστριακής αρχιτεκτονικής είναι τα ανάκτορα μπαρόκ που δημιουργήθηκαν κυρίως στη Βιέννη, καθώς και τα κτίρια Αρ Νουβό.

      Ο Ελληνισμός της Αυστρίας

Η όλη μας κίνηση για την Παρουσίαση των Αφιερωμάτων των 27 κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης πηγάζει από το ενδιαφέρον του portal Online magazine του Apodimos.com, να ενημερώσει όλους τους Έλληνες και τους Απόδημους αδελφούς μας για τους συντοπίτες μας στην Ε.Ε. και να παρουσιάσουμε στους ανά τον κόσμο πολυπληθείς επισκέπτες-αναγνώστες μας με απτά δείγματα της προσφοράς της Ελλάδας και των Αποδήμων της οι οποίοι στήριξαν την Ευρώπη στον πολιτισμό, στην οικονομία , στην πολιτική, στις τέχνες κλπ στα Ευρωπαϊκά κράτη διαχρονικά.

Έτσι μπορούμε μέσα από τις πληροφορίες που θα παραθέσουμε να γίνει γνωστό σε όλους η ανάπτυξη των ελληνικών παροικιών της Αυστρίας και κατάβαση του Ελληνισμού της Βιέννης.

Η Βιέννη σαν πρωτεύουσα της Αψβουργικής μοναρχίας,  αποτέλεσε το ακμαίο εμπορικό, τραπεζιτικό και πνευματικό κέντρο, μεταξύ των άλλων αυστριακών πόλεων και σημαντικό πόλο έλξης για τους ορθόδοξους εμπόρους της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, κυρίως από το 17ο αιώνα και εξής. Μέσα στο πλαίσιο της οικονομικής πολιτικής της αψβουργικής μοναρχίας και της επιδίωξής της να διεισδύσει στις αγορές της Ανατολής και με την υπογραφή των διάφορων αυστροτουρκικών συνθηκών των αρχών του 18ου αιώνα δημιουργήθηκαν ευνοϊκότατες προϋποθέσεις για την εμπορική δραστηριοποίηση των ορθόδοξων βαλκάνιων εμπόρων στην ίδια την πρωτεύουσα του αυστριακού κράτους. Η αυστριακή κυβέρνηση χορηγώντας προνόμια και βραβεία στους καλύτερους εμπόρους προσέλκυε τους Έλληνες εμπόρους, η παρουσία των οποίων στη Βιέννη μαρτυρείται από το 1600 περίπου αλλά έγινε πιο συστηματική και δυναμική κατά το 18ο αιώνα.

Στα 1690 ο αυτοκράτορας Λεοπόλδος Α' παραχώρησε προνόμιο στους ορθόδοξους Σέρβους που έρχονταν να εγκατασταθούν στη Βιέννη, το οποίο αναγνώριζε την άσκηση της θρησκείας τους και τη λειτουργία της εκκλησίας τους. Έτσι, οι Σέρβοι υπήρξαν οι πρώτοι ορθόδοξοι της αψβουργικής μοναρχίας στους οποίους δόθηκαν προνόμια, από τα οποία προσπάθησαν να επωφεληθούν και οι Έλληνες. Λίγο αργότερα, στα 1717, ο αυτοκράτορας Κάρολος ΣΤ' εξέδωσε πατέντα, δηλαδή «διάταξιν περί του καμπίου εις όφελος των πραγματευομένων», η οποία απευθυνόταν στους ορθόδοξους Οθωμανούς υπηκόους που εμπορεύονταν στη Βιέννη και κατοχύρωνε νομοθετικά την ανάπτυξη του εμπορίου καθορίζοντας τους όρους διεξαγωγής του. Το διάταγμα αυτό ανανέωσε η Μαρία-Θηρεσία στα 1763 ιδρύοντας παράλληλα και καμπιαλοκριτήριο, δηλαδή δικαστήριο που εκδίκαζε τις εμπορικές και χρηματικές υποθέσεις των ορθόδοξων εμπόρων. Το προνόμιο της Μαρίας-Θηρεσίας αναγνωρίστηκε και επικυρώθηκε από τους διαδόχους της Ιωσήφ Β' (1783), Λεοπόλδο Β' (1791) και Φραγκίσκο Β' (1794).

Τα προνόμια αυτά μιλούσαν για Έλληνες εμπορευόμενους και Οθωμανούς υπηκόους του ελληνικού και μη ενωτικού δόγματος και απευθύνονταν στους «εν τη Βιέννη κατοικούντας Γραικούς τε και Βλάχους της ανατολικής θρησκείας...» Είναι, λοιπόν, εμφανές ότι υπό τον όρο Έλληνες τα προνόμια αυτά συγκαταλέγουν επίσης τους Βλάχους, τους ορθόδοξους Αλβανούς και τους Σέρβους. Πρόκειται για λαούς που είχαν ασπαστεί την ορθόδοξη θρησκεία και μιλούσαν την ελληνική γλώσσα παράλληλα με το δικό τους γλωσσικό ιδίωμα, ενώ ήρθαν ως έμποροι στην αψβουργική μοναρχία και άσκησαν το επάγγελμά τους μαζί με τους υπόλοιπους Έλληνες οθωμανούς υπηκόους. Κατά συνέπεια, οι συσσωματώσεις των ορθόδοξων εμπόρων της Βιέννης περιλάμβαναν, εκτός από τους Έλληνες, και βλάχους (αρωμούνους) εμπόρους.

Τα αυτοκρατορικά προνόμια έδιναν στους Έλληνες και βλάχους εμπόρους τη δυνατότητα να συσσωματωθούν οικονομικά σχηματίζοντας εμπορικές ενώσεις, τις λεγόμενες Κομπανίες, οι οποίες αποτέλεσαν τη βάση της μεταγενέστερης πολιτικής τους συσσωμάτωσης εξελισσόμενες σε Κοινότητες.

Αξιοσημείωτο είναι ότι στη Βιέννη σχηματίστηκαν δύο ελληνικές Κοινότητες: η πρώτη χρονικά -η Κοινότητα του Αγίου Γεωργίου- ήταν εκείνη που συσπείρωνε τους Έλληνες Οθωμανούς υπηκόους (τουρκομερίτες Έλληνες), ενώ στη δεύτερη -την Κοινότητα της Αγίας Τριάδας- ανήκαν οι Έλληνες ή Βλάχοι που είχαν λάβει την αυστριακή υπηκοότητα. Η διάκριση αυτή οφείλεται στο ότι πολλοί Έλληνες και Βλάχοι εγκατεστημένοι στη Βιέννη και συνάπτοντας επιγαμίες με Αυστριακές αλλά και για να μπορούν να ασκούν ευρύτερες εμπορικές δραστηριότητες έπαιρναν την αυστριακή υπηκοότητα, ενώ άλλοι παρέμεναν Οθωμανοί υπήκοοι απολαμβάνοντας φορολογικών ελαφρύνσεων αλλά όντας υποχρεωμένοι να εμπορεύονται μόνο με ανατολικά προϊόντα και μόνο χονδρικά.

• Η Οργάνωση των κοινοτήτων.

Οι βασικές αρχές για την οργάνωση των δύο Κοινοτήτων της Βιέννης, όπως ορίζονταν από τα αυτοκρατορικά προνόμια, συνίσταντο στην υπαγωγή των Κοινοτήτων στην αυστριακή κυβέρνηση και στο δικαίωμα αυτονομίας και αυτοδιαχείρισης στις εσωτερικές τους υποθέσεις και στην άσκηση της θρησκευτικής τους λατρείας. Τα αυτοκρατορικά προνόμια δεν αναγνώριζαν, όμως, στις Κοινότητες το δικαίωμα απονομής δικαιοσύνης στα μέλη τους.

Οι δύο Κοινότητες της Βιέννης ήταν ανεξάρτητες μεταξύ τους. Η γενική συνέλευση των μελών αποτελούσε το εκλογικό σώμα κάθε Κοινότητας, που συνεδρίαζε κάθε χρόνο και εξέλεγε τα διοικητικά όργανα της Κοινότητας. Η Κοινότητα ως σώμα ήταν η ανώτερη αρχή, ενώ το βασικό διοικητικό όργανό της ήταν μία αντιπροσωπευτική βουλή, αρχικά 18μελής και αργότερα (από το 1777) 12μελής, η οποία εκλεγόταν από τη συνέλευση των μελών με ενιαύσια θητεία και διοικητικές αρμοδιότητες. Η βουλή αυτή αποτελούσε την αντιπροσωπευτική αρχή της κάθε Κοινότητας, ήταν υπεύθυνη για κάθε υπόθεση που την απασχολούσε και ταυτόχρονα ήταν και το νομικό πρόσωπο των Κοινοτήτων απέναντι στις αυστριακές αρχές. Ωστόσο, οι Κοινότητες της Βιέννης δεν είχαν δικαστική δικαιοδοσία επί των μελών τους, παρά μόνο το δικαίωμα της διαιτητικής μεσολάβησης για την άρση μικροδιαφορών.

• Η ίδρυση ναού στις ελληνικές κοινότητες της Βιέννης.

Βασική μέριμνα των ορθόδοξων Οθωμανών υπηκόων της Βιέννης, μόλις ισχυροποιήθηκαν οικονομικά στην πρωτεύουσα της αψβουργικής μοναρχίας, ήταν η ίδρυση ορθόδοξου ναού. Οι πρώτοι που απέκτησαν το δικαίωμα ανέγερσης ναού ήταν οι Έλληνες Οθωμανοί υπήκοοι, οι οποίοι κατόπιν της ευνοϊκής παρέμβασης του πρίγκιπα Ευγένιου της Σαβοΐας προς τον αυτοκράτορα Κάρολο ΣΤ' πέτυχαν στα 1723 τη χορήγηση μέσω αυτοκρατορικού εγγράφου του δικαιώματος ίδρυσης ορθόδοξου ναού στο όνομα του Αγίου Γεωργίου. Ο ναός αυτός φιλοξενήθηκε αρχικά στην κατοικία του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου του εξ Απορρήτων και η πρώτη ορθόδοξη λειτουργία τελέστηκε σε αυτόν το 1726. Από το ναό της ονομάστηκε η Κοινότητα των τουρκομεριτών Ελλήνων Κοινότητα του Αγίου Γεωργίου. Το προνόμιο αυτό επικυρώθηκε και από τους διαδόχους της Μαρίας-Θηρεσίας, ενώ η Κοινότητα του Αγίου Γεωργίου απέκτησε λίγο αργότερα ιδιόκτητο ναό, του οποίου η ανέγερση άρχισε στα 1803 και αποπερατώθηκε στα 1806.

Προνόμιο για την ίδρυση ναού χορηγήθηκε από τον Ιωσήφ Β' στα 1787 και στους Έλληνες και βλάχους αυστριακούς υπηκόους, οι οποίοι μετά την απόρριψη της πρότασής τους προς τους Έλληνες Οθωμανούς υπηκόους για ίδρυση κοινού και για τις δύο Κοινότητες ναού, προχώρησαν στην ανέγερση δικού τους ναού, της Αγίας Τριάδας, με δαπάνες του μεγαλέμπορου Σίνα στην περιοχή Fleischmarkt της Βιέννης. Στο ναό αυτό είχαν δικαίωμα να εκκλησιάζονται και οι ορθόδοξοι Σέρβοι καλώντας για την τέλεση της λειτουργίας και της εξομολόγησης δικό τους ιερέα. Κατ' αναλογία προς τους τουρκομερίτες Έλληνες και η Κοινότητα των Ελλήνων αυστριακής υπηκοότητας ονομάστηκε από το ναό της Κοινότητα της Αγίας Τριάδας.

Ο εφημέριος και οι υπεφημέριοι λάμβαναν μισθό από την Κοινότητα, η οποία τους παραχωρούσε επίσης δωρεάν κατοικία. Ανάμεσα στους εφημέριους που υπηρέτησαν στο ναό του Αγίου Γεωργίου ήταν και ο Νεόφυτος Δούκας, ο 'Ανθιμος Γαζής και ο Θεόκλητος Φαρμακίδης.

Η 12μελής βουλή της κάθε Κοινότητας εξέλεγε, κατά πλειοψηφία, τους ιερείς και εφημέριους του κάθε ναού, οι οποίοι όφειλαν να είναι Έλληνες στο γένος, ορθόδοξοι ιερομόναχοι προερχόμενοι από κάποια από τις μεγάλες μονές του τουρκοκρατούμενου ελληνικού χώρου π.χ. στην περίπτωση της Αγίας Τριάδας. Τα καθήκοντα των εφημέριων ήταν κατ' αποκλειστικότητα θρησκευτικά και οι ίδιοι ήταν υπόλογοι απέναντι στη βουλή της Κοινότητας, ενώ όφειλαν σεβασμό στο σέρβο μητροπολίτη Κάρλοβιτς, ο οποίος επικύρωνε τυπικά την εκλογή τους χωρίς, όμως, να έχει ενεργό ανάμιξη στα εκκλησιαστικά πράγματα των δύο ελληνικών Κοινοτήτων.

• Η Δημογραφική εικόνα στην Βιέννη.

Στην αυστριακή πρωτεύουσα έφτασαν Έλληνες και άλλοι ορθόδοξοι Οθωμανοί υπήκοοι (Βλάχοι, Σέρβοι κ.ά.) που προέρχονταν κυρίως από τις σημερινές βόρειες ελληνικές περιοχές, δηλαδή την Ήπειρο και τη Μακεδονία, ειδικότερα δε τη δυτική. Οι συχνότερα αναφερόμενοι ως τόποι καταγωγής των παροίκων αυτών είναι οι εξής: Κοζάνη, Σιάτιστα, Σέρρες, Σέλιτσα, Βογατσικό, Καστοριά, Κλεισούρα, Βλάστη, Σέρβια, Νάουσα, Βέροια, Μελένοικο, Μοσχόπολη, Μοναστήρι κ.ά. καθώς και πόλεις της Μικράς Ασίας, της Θεσσαλίας, της Θράκης ακόμη και των νησιών του Αρχιπελάγους.

Αναφορικά με τον αριθμό των Ελλήνων και Βλάχων της Βιέννης γνωρίζουμε ότι στα 1767 καταγράφηκαν στην αυστριακή πρωτεύουσα 79 Έλληνες και βλάχοι ορθόδοξοι Οθωμανοί υπήκοοι. Αν στον αριθμό αυτό προστεθούν και οι γυναίκες και τα παιδιά τους, τότε οι Έλληνες και Βλάχοι της Βιέννης πρέπει να άγγιζαν τους 300 στα 1767 ενώ ανήλθαν στις 4000 στα 1814, περίοδο ακμής της ελληνικής παροικίας. (βλ. Plφchl, Die Wiener Orthodoxen Griechen..., 24-25).

Οι σχέσεις των παροίκων αυτών τόσο μεταξύ τους, όσο και με τους ντόπιους κατοίκους παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Η διοικητική κι εκκλησιαστική διαίρεση των Ελλήνων με βάση την υπηκοότητά τους σε δύο κοινότητες είχε σα συνέπεια την ανεξάρτητη δράση των δύο αυτών κοινοτήτων και την ψυχολογική διάσταση μεταξύ των μελών τους. Η δραστηριότητα και ο βίος της κάθε κοινότητας ήταν ανεξάρτητα αλλά κοινή ήταν η ιδιοκτησία τους στο ελληνικό τμήμα του νεκροταφείου Σανκτ-Μαρξ της Βιέννης, όπου ενταφιάζονταν και άλλοι ορθόδοξοι. Γεγονός, πάντως, είναι ότι γρήγορα οι Έλληνες κατόρθωσαν να κυριαρχήσουν στην τοπική κοινωνία και, προσφέροντας σημαντικό οικονομικό και κοινωνικό έργο, να προβληθούν και πολλοί από αυτούς να τιμηθούν με τίτλους ευγενείας και σημαντικά αξιώματα.

• Η Ελληνική Παιδεία στην Βιέννη.

Ως τις αρχές του 19ου αιώνα δεν υπήρχε επίσημα οργανωμένο ελληνικό σχολείο στη Βιέννη και στα νεαρά ελληνόπαιδα παρεχόταν ιδιωτική εκπαίδευση από μισθωτούς δασκάλους που δίδασκαν κατ' οίκον τους γόνους των ευπορότερων ελληνικών οικογενειών. Καθώς, όμως, το αίτημα για ίδρυση ελληνικού σχολείου γινόταν έντονο και πιεστικό, η αψβουργική αυλή εξέδωσε μόλις στα 1804 θέσπισμα με το οποίο επέτρεπε στην Κοινότητα των Ελλήνων αυστριακών υπηκόων της Αγίας Τριάδας την ίδρυση ελληνικού σχολείου, το οποίο θα έπρεπε να στεγαστεί στο δεύτερο όροφο του σπιτιού της εκκλησίας της Αγίας Τριάδας. Το σχολείο τίθετο υπό το δημόσιο αυστριακό έλεγχο, ενώ η Κοινότητα της Αγίας Τριάδας επόπτευε τα οικονομικά και πρότεινε τους δασκάλους και τα διδακτικά βιβλία του σχολείου. Το σχολείο διαιρούνταν σε 4 τάξεις όπου οι μαθητές διδάσκονταν -χωριστά τα αγόρια από τα κορίτσια- Θρησκεία, Ανάγνωση, Γραφή, Αριθμητική, Θεματογραφία και ελληνική Γραμματική.

Ο αποκλεισμός της Κοινότητας του Αγίου Γεωργίου από τη διαχείριση του σχολείου προκάλεσε διαμάχες ανάμεσα στις δύο Κοινότητες και την άρνηση των Ελλήνων Οθωμανών υπηκόων να υποστηρίξουν οικονομικά το σχολείο, αιτούμενοι παράλληλα τη χορήγηση σε αυτούς ξεχωριστού προνόμιου για την ίδρυση δικού τους σχολείου, το οποίο, όμως, δε δόθηκε ποτέ.

Αιτία προστριβών στάθηκε επίσης το θέμα της παροχής ελληνικής εκπαίδευσης και στους Βλάχους των ελληνικών Κοινοτήτων της Βιέννης. Κατά συνέπεια, το ελληνικό σχολείο της Βιέννης αντιμετωπίζοντας προβλήματα οικονομικά και λειτουργικά, λόγω της έλλειψης μαθητών -μετά και την ατελέσφορη προσπάθεια στα 1807 του αυστριακού Καρλ Ελλμάουερ να προσθέσει στο ιδιωτικό εκπαιδευτήριό του «ιδιαίτερον τμήμα διά τους Γραικούς, τους από Βλαχίας και Μολδαβίας και εν γένει από τα ανατολικά της Ευρώπης ερχομένους νέους»- άρχισε να λειτουργεί συστηματικότερα για τα παιδιά και των δύο ελληνικών Κοινοτήτων από το 1815 προσελκύοντας πολλούς μαθητές, κυρίως από τους κύκλους των Ελλήνων αυστριακών υπηκόων. Διαιρούνταν σε δύο τάξεις, με 4 κλάσεις η κάθε μία και είχε δύο δασκάλους. Η διάρκεια μαθημάτων κάθε τάξης ήταν τριετής και περιλάμβανε μαθήματα κοινής και αρχαίας ελληνικής γλώσσας, αριθμητικής, γεωγραφίας αλλά και γερμανικής γλώσσας με σκοπό την παροχή ελληνικής, ορθόδοξης και εμπορικής εκπαίδευσης, κατά το πρότυπο των περισσότερων σχολείων στις ελληνικές παροικίες.

Εκτός από τη μέριμνα για τη δημιουργία σχολείου και την παροχή οργανωμένης εκπαίδευσης στα παιδιά τους, οι Έλληνες της Βιέννης έχουν να επιδείξουν σημαντική κι εκτεταμένη πνευματική δραστηριότητα, κυρίως στο χώρο της τυπογραφίας και της έκδοσης ελληνικών βιβλίων, εφημερίδων και περιοδικών. Τα τυπογραφεία που συνδέθηκαν με την εκδοτική προσπάθεια των Ελλήνων της Βιέννης διακρίνονταν σε εκείνα που ανήκαν σε βιεννέζους τυπογράφους οι οποίοι τύπωναν και ελληνικά βιβλία και σε εκείνα που ιδρύθηκαν από Έλληνες τυπογράφους στην αυστριακή πρωτεύουσα. Οι κυριότεροι Βιεννέζοι που τύπωναν ελληνικά ήταν: α) ο Θωμάς Τράτνερ, που άρχισε να τυπώνει ελληνικά βιβλία από τα μέσα του 18ου αιώνα και μαζί του συνεργάστηκαν προσωπικότητες, όπως ο Ιώσηπος Μοισιόδακας που εξέδωσε εκεί την Απολογία του (στα 1780) και τη Θεωρία της Γεωγραφίας (στα 1781) και ο Ρήγας Φεραίος για να εκδώσει το Φυσικής Απάνθισμα (στα 1790) και β) ο Ιωσήφ Βαουμάιστερ, κοντά στον οποίο εργάστηκαν οι κατοπινοί μεγάλοι Έλληνες τυπογράφοι Γεώργιος Βεντότης και οι αδελφοί Μαρκίδες Πούλιου.

 Οι κυριότεροι Έλληνες τυπογράφοι ήταν: α) ο Γεώργιος Βεντότης, ο οποίος ίδρυσε το τυπογραφείο του στα 1785 και συνεργαζόμενος με τον εκδότη Πολυζώη Λαμπανιτζιώτη έφερε εις πέρας λαμπρές εκδόσεις μέσα στο πλαίσιο του πνεύματος του νεοελληνικού Διαφωτισμού, συγκαταλεγόμενος επίσης στους συνεργάτες του Ρήγα Φεραίου και β) οι σιατιστινοί αδελφοί Γεώργιος και Πούμπλιος Μαρκίδες Πούλιου, οι οποίοι ανέλαβαν το τυπογραφείο του Ιωσήφ Βαουμάιστερ, όταν αυτός κλήθηκε να διδάξει τους πρίγκιπες του αυστριακού θρόνου. Oι αδελφοί Πούλιου προέβησαν στην έκδοση της «Eφημερίδος», σημαντικού ελληνικού ειδησεογραφικού φύλλου που άρχισε να κυκλοφορεί στα 1790 και έπαψε βίαια στα 1797 με το κλείσιμο του τυπογραφείου μετά τη σύλληψη του Ρήγα, καθώς οι δύο αδελφοί ήταν από τους βασικούς συνεργάτες του Ρήγα. Aκόμη, στα 1784 ο Γεώργιος Bεντότης εξέδωσε στα ελληνικά άλλη «Eφημερίδα» η οποία, όμως, υπήρξε εξαιρετικά βραχύβια και μικρής εμβέλειας.

Στη Βιέννη, εκτός από τις παραπάνω δύο απόπειρες έκδοσης δημοσιογραφικού οργάνου στα ελληνικά, κυκλοφόρησαν και άλλες σημαντικές εφημερίδες, όπως οι «Ειδήσεις διά τα Ανατολικά μέρη» με εκδότες τον Ιωσήφ Φραγκίσκο Χαλλ και τον Ευφρόνιο Ραφαήλ Πόποβιτς. Η εφημερίδα άρχισε να εκδίδεται στα 1811 και είχε περιορισμένη χρονική και ουσιαστική εμβέλεια, ενώ στα 1812 έδωσε τη θέση της στον «Ελληνικό Τηλέγραφο» με εκδότη το Δημήτριο Αλεξανδρίδη, ανιψιό του 'Ανθιμου Γαζή. Ο «Ελληνικός Τηλέγραφος» αποδείχτηκε πολύ μακροβιότερη εφημερίδα, αφού κυκλοφόρησε ως το 1836 ενημερώνοντας τους αναγνώστες της για θέματα κυρίως οικονομικά και πολιτικά, ενώ από το 1817 εκδιδόταν παράλληλα και ο «Φιλολογικός Τηλέγραφος» ως συμπλήρωμα του κύριου φύλλου με θέματα φιλολογικά και πολιτισμικά.

Παράλληλα, κυκλοφόρησαν στην αυστριακή πρωτεύουσα και ελληνικά φιλολογικά περιοδικά, με κυριότερα τα εξής: α) «Ερμής ο Λόγιος» που άρχισε να εκδίδεται από τον 'Ανθιμο Γαζή στα 1811 και τερμάτισε την πορεία του με την έκρηξη της Ελληνικής Επανάστασης στα 1821. Ωστόσο, η κυκλοφορία του δεν υπήρξε απρόσκοπτη καθ' όλη αυτή τη διάρκεια, αλλά επηρεάστηκε από τα οικονομικά προβλήματα που αντιμετώπιζε το περιοδικό. Έτσι, με μειωμένα τεύχη κυκλοφόρησε το περιοδικό κατά τα έτη 1814, 1815 ενώ ήδη από το 1812 και ως το 1815 παρατηρούνταν επανειλημμένες αλλαγές των υπεύθυνων εκδοτών σε μια προσπάθεια εξεύρεσης οικονομικών πόρων και διάσωσης του περιοδικού, το οποίο έφτασε τελικά στην καλύτερη στιγμή του κατά την πενταετία 1816-1821. Η ύλη του περιοδικού -καθ' όλη τη διάρκεια της κυκλοφορίας του- συνδυάζοντας το ελληνικό με το ευρωπαϊκό στοιχείο περιλάμβανε φιλολογικές και πολιτισμικές ειδήσεις που θα συντελούσαν στη μετακένωση των ιδεών της δυτικής σκέψης και παιδείας στον ελληνικό κόσμο, ενώ η γλώσσα του προπαγάνδιζε τη χρήση της κοινής νεοελληνικής γλώσσας. β) «Η Καλλιόπη» που εκδόθηκε ως αντίπαλο δέος στο Λόγιο Ερμή από τον Αθανάσιο Σταγειρίτη και κυκλοφόρησε από το 1819 ως το 1821 προορισμένη να καταστεί το όργανο των οπαδών του γλωσσικού αρχαϊσμού της εποχής.

Τέλος, τη Βιέννη επέλεξαν ως τόπο έκδοσης των βιβλίων τους πολλοί Έλληνες λόγιοι προσπαθώντας να συντελέσουν στην πνευματική αφύπνιση του υπόδουλου Γένους. Ο Ιώσηπος Μοισιόδακας, ο Ρήγας Φεραίος, ο Πολυζώης Κοντός, ο 'Ανθιμος Γαζής, ο Νεόφυτος Δούκας είναι λίγοι μόνο από αυτούς που ήρθαν στην αυστριακή πρωτεύουσα για να εκδώσουν τα βιβλία τους ή να μεταφράσουν στα ελληνικά ξενόγλωσσα αξιόλογα έργα. Έτσι, από τα τυπογραφεία της Βιέννης κυκλοφόρησαν βιβλία θρησκευτικά, διδακτικά-εκπαιδευτικά, ημερολόγια, μεταφράσεις, εκδόσεις αρχαίων συγγραφέων, θεατρικά έργα -πρωτότυπα ή σε μετάφραση- και ποιητικές συλλογές. Αυτή η εκδοτική δραστηριότητα κατέστησε τη Βιέννη την αξιολογότερη πνευματική εστία του ελληνισμού της εποχής, το «εργαστήριον της νέας των Γραικών φιλολογίας» κατά το χαρακτηρισμό του Κοραή.

• Η Φιλανθρωπία των Ελλήνων της Βιέννης.

Οι Έλληνες της Βιέννης μεταξύ των άλλων δραστηριοτήτων τους ανέπτυξαν και αξιόλογο φιλανθρωπικό έργο. Όντας πάμπλουτοι πολλοί από αυτούς διέθεσαν μεγάλο μέρος της περιουσίας τους για την ίδρυση στη Βιέννη νοσοκομείων, πτωχοκομείων και ξενώνων για τη στέγαση των άπορων ομοεθνών τους, που έρχονταν να σπουδάσουν στα αυστριακά πανεπιστήμια. Πολλοί άφησαν επίσης γενναία κληροδοτήματα για τη συντήρηση των ιδρυμάτων αυτών ή ανέλαβαν και την προικοδότηση άπορων κοριτσιών. Έντονη ήταν και η μέριμνα για την ανέγερση φιλανθρωπικών ιδρυμάτων παράλληλα με την ανέγερση σχολείων και ναών και στην υπόδουλη πατρίδα και ιδιαίτερα στις πόλεις καταγωγής των ελλήνων παροίκων. Παράλληλα, οικονομικά και κοινωνικά επιφανείς και ισχυρές οικογένειες, όπως η οικογένεια Σίνα, χρηματοδότησαν την κατασκευή δημόσιων έργων στη Βιέννη (π.χ. υδραγωγείο) κι ενίσχυσαν οικονομικά τη συντήρηση πανεπιστημιακών κτηρίων (π.χ. του Πολυτεχνείου).

Εκτός από το φιλανθρωπικό έργο μεμονωμένων περιπτώσεων Ελλήνων παροίκων και οι ελληνικές Κοινότητες της Βιέννης ως σώμα άσκησαν οργανωμένη φιλανθρωπική δραστηριότητα προσφέροντας χρήματα για την ανακούφιση των φτωχών της πόλης, ενώ οι δύο ελληνικές εκκλησίες δημιούργησαν ειδικό ταμείο για τη βοήθεια των χηρών, των ορφανών και όλων γενικά των πασχόντων, τόσο Ελλήνων όσο και αυστριακών.

• Το εμπόριο και οι δρόμοι που ακολουθούσαν οι Έλληνες έμποροι.

Η Βιέννη απέβη αξιόλογο εμπορικό κέντρο ιδιαίτερα κατά το 18ο και 19ο αιώνα, καθώς η επίκαιρη θέση της μεταξύ της κεντρικής Ευρώπης και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και ο Δούναβης που κυλούσε δίπλα της της προσκόμιζαν σημαντικά οφέλη. Τα εμπορεύματα που προέρχονταν από την Οθωμανική Αυτοκρατορία αποθηκεύονταν στη Βιέννη και από εκεί αποστέλλονταν στην υπόλοιπη Αυστρία, Γερμανία, βόρεια Ιταλία και Γαλλία.

Οι κυριότεροι χερσαίοι δρόμοι που χρησιμοποιούσαν οι Έλληνες έμποροι στην πορεία τους από τα τουρκοκρατούμενα ελληνικά εδάφη προς τις αυστριακές επαρχίες ήταν οι εξής:

·          α) Ο αυτοκρατορικός ή δρόμος της Κωνσταντινούπολης που ξεκινούσε από την Κωνσταντινούπολη και ακολουθώντας την κοιλάδα του Έβρου έφτανε στη Σόφια κι από εκεί συνέχιζε προς τα νοτιοδυτικά, περνούσε από το Πιρότ και το Βελιγράδι και διαμέσου του ποταμού Σάβο κατέληγε στο Σεμλίνο. Από εκεί κατευθυνόταν προς τον τελικό σταθμό της Βιέννης. Οι περισσότεροι έμποροι από τη δυτική Μακεδονία ακολουθούσαν μία διακλάδωση του δρόμου αυτού που ξεκινούσε από τη Νίσσα και κατευθυνόταν νότια ακολουθώντας την κοιλάδα του Μοράβα.

·          β) Ο δρόμος της Μακεδονίας ή της Βοσνίας που ξεκινώντας από τη Θεσσαλονίκη ένωνε τη Μακεδονία με τη Βοσνία, με ενδιάμεσους σταθμούς τα Σκόπια και το Σεράγεβο και τελικό προορισμό τη Βιέννη.

·          γ) Ο δρόμος που ξεκινούσε από τη Θεσσαλονίκη και ακολουθούσε την κοιλάδα του Στρυμόνα σχηματίζοντας τη γραμμή Σέρρες-Σιδηρόκαστρο-Μελένοικο-Σόφια-Νίσσα-Βελιγράδι-Σεμλίνο.

·          δ) Ο δρόμος των Σερρών που ξεκινούσε από τις Σέρρες και ακολουθώντας την κοιλάδα του Στρυμόνα έφτανε στη Στρώμνιτσα, από εκεί στα Σκόπια και τελικά στην πρωτεύουσα της αψβουργικής μοναρχίας.

Οι δρόμοι αυτοί ήταν σε πολλά σημεία δύσβατοι, έκλειναν σε περίπτωση κακοκαιρίας και συχνά τους λυμαίνονταν ληστές και κακοποιοί. Για να αντιμετωπίσουν αυτές τις συνθήκες ανασφάλειας οι Έλληνες έμποροι ταξίδευαν συνήθως σε κοινές πορείες, δηλαδή με τα λεγόμενα καραβάνια: σε ένα μεγάλο εμπορικό κέντρο συγκεντρώνονταν πολλοί έμποροι από διάφορες περιοχές και ξεκινούσαν όλοι μαζί μεταφέροντας τα εμπορεύματά τους με υποζύγια -συνήθως άλογα, καμήλες και μουλάρια. Οι έμποροι αυτοί ήταν κατά κανόνα οπλισμένοι, ενώ στη διάρκεια του μακρινού ταξιδιού, το οποίο διαρκούσε ολόκληρους μήνες, σταματούσαν στα καραβάν-σεράγια και στα χάνια που βρίσκονταν κατά μήκος του δρόμου. Εκεί διανυκτέρευαν, τάιζαν τα ζώα τους, ανεφοδιάζονταν οι ίδιοι, ενώ συχνά προέβαιναν και σε εμπορικές συναλλαγές.

Οι Έλληνες έμποροι χρησιμοποιούσαν επίσης και πλωτούς δρόμους με κύριο το Δούναβη που μετέφερε από τη Βιέννη μεγάλα πλοία με φορτία προς το νότο, τα οποία τα παραλάμβαναν οι Έλληνες έμποροι και τα διαμετακόμιζαν μέσω των χερσαίων δρόμων στα λιμάνια της Αδριατικής.

·         Τα Εμπορεύματα που εξήγαν οι Έλληνες

Τα κυριότερα ανατολικά προϊόντα που εξήγαν οι Έλληνες πραματευτές από τις τουρκοκρατούμενες πατρίδες τους προς τη Βιέννη ήταν: γουναρικά της Καστοριάς, νήματα (κόκκινα και λευκά), χαλιά της Μοσχόπολης, δέρματα Μακεδονίας και Ανατολής, βαμβάκι Σερρών, αλατζάδες και κρόκος Κοζάνης, κρασί Σιάτιστας και Νάουσας, μαχαίρια σμυρνιώτικα, καπνός, αλάτι, πιπέρι και άλλα μπαχαρικά, μεταξωτές κλωστές, ρύζι, όσπρια κ.ά. Κατά την επιστροφή τους στις πατρίδες τους μετέφεραν από την κεντρική Ευρώπη προϊόντα επεξεργασμένα, ρούχα, είδη πολυτελείας, μεταξωτά υφάσματα, αγγεία κρυστάλλινα και πορσελάνινα, γυναικεία κοσμήματα, καθρέφτες με επίχρυσα πλαίσια κ.ά.

Οι Έλληνες έμποροι στη Βιέννη αποτελούσαν τους φορείς της νέας αστικής τάξης που εμφανίστηκε και ισχυροποιήθηκε την εποχή αυτή στις ευρωπαϊκές κοινωνίες. Συσσωρεύοντας υλικό πλούτο αναδείχτηκαν και κοινωνικά, έγιναν εξέχοντα μέλη της τοπικής κοινωνίας, απέκτησαν τίτλους ευγενείας (π.χ. τον τίτλο του βαρόνου πήραν οι έμποροι Κωνσταντίνος Μπέλιος, Στέργιος Δούμπας, Γεώργιος Σίνας κ.ά.), ενώ πολλοί ανήλθαν και στη διοικητική ιεραρχία της χώρας (π.χ. οι Θεόδωρος Καραγιάννης και Νικόλαος Δούμπας εισήλθαν στην αυτοκρατορική βουλή ως βουλευτές) ή κατέλαβαν υψηλές θέσεις στα πανεπιστημιακά ιδρύματα της πόλης (π.χ. ο φιλόλογος Θ. Καραγιάννης διορίστηκε διευθυντής της Αυστριακής Ακαδημίας Βιέννης και της αυτοκρατορικής Βιβλιοθήκης).

Οι αστοί αυτοί ασπάστηκαν τις νέες φιλελεύθερες κι επαναστατικές ιδέες της εποχής και παρακολουθούσαν από κοντά τα πολιτικά τεκταινόμενα του κόσμου τους. Οι φιλολογικές, οικονομικές και πολιτικές συζητήσεις στα διάφορα καφενεία της Βιέννης όπου σύχναζαν, οι συγκεντρώσεις στα σπίτια και η επίδοση σε τυχερά παιχνίδια φαίνεται πως αποτελούσαν τις συνηθέστερες μορφές διασκέδασης για τους απόδημους αυτούς. Όσοι, όμως, είχαν πάρει την αυστριακή υπηκοότητα ή είχαν νυμφευτεί Αυστριακές φαίνεται πως αφομοιώνονταν σταδιακά όλο και περισσότερο από το ντόπιο περιβάλλον.

Ωστόσο, υπήρχαν ανάμεσα σε αυτούς τους Έλληνες παροίκους και αρκετοί που ζούσαν με το όραμα της επιστροφής στην πατρίδα τους, όταν αυτή θα ήταν ελεύθερη, και αγωνίζονταν για το σκοπό αυτό υποστηρίζοντας οικονομικά την ανέγερση σχολείων και εκκλησιών και την αποστολή βιβλίων για την πνευματική αφύπνιση και επαναστατική προετοιμασία των συμπατριωτών τους. Πολλοί μάλιστα επέστρεψαν στους τόπους καταγωγής τους και έχτισαν εκεί ωραιότατα αρχοντικά σπίτια κατά το πρότυπο των ευρωπαϊκών, τα οποία εξόπλισαν με έπιπλα και διακοσμητικά αντικείμενα δυτικής μόδας και κατασκευής. Πολλά από αυτά σώζονται μέχρι σήμερα σε αρκετές πόλεις της δυτικής -κυρίως- Μακεδονίας.

• Οι Έλληνες πάροικοι στη διεθνή συγκυρία (15ος-19ος αι.).

Οι ιδέες της Γαλλικής Επανάστασης βρήκαν πρόσφορο έδαφος διάδοσης μεταξύ των Ελλήνων παροίκων της Βιέννης. Οι Έλληνες διανοούμενοι της αυστριακής πρωτεύουσας ασπάστηκαν τις γαλλικές διακηρύξεις περί ισότητας, δημοκρατίας και ελευθερίας, διάβασαν και μετέφρασαν τα έργα των Γάλλων διαφωτιστών -Montesqieu, Rousseau, Voltaire- και δημοσίευσαν στις ελληνικές εφημερίδες που εκδίδονταν στη Βιέννη τη γαλλική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη. Παράλληλα, η προσδοκία λυτρωτικής επέμβασης του Ναπολέοντα στην Ανατολή μετέφερε τον επαναστατικό προβληματισμό των Ελλήνων από το θεωρητικό στο πρακτικό επίπεδο και ώθησε πατριώτες, όπως ο Ρήγας, να επιδιώξουν προσωπική επαφή με το Βοναπάρτη. Τέλος, τα δημοκρατικά φυλλάδια με τον προγραμματικό τους χαρακτήρα και την κωδικοποίηση των επαναστατικών αρχών παρείχαν το πρότυπο για τη σύνταξη των δημοκρατικών πολιτευμάτων που οραματίζονταν κάποιοι λόγιοι της διασποράς, όπως ο Ρήγας.

§          Έλληνες πάροικοι και η Ελληνική Επανάσταση του 1821.

Αποφασιστική υπήρξε η συμβολή των Ελλήνων της Βιέννης στην Ελληνική Επανάσταση και ιδιαίτερα στο στάδιο της ιδεολογικής και πρακτικής προετοιμασίας της. Τα ελληνικά βιβλία, οι εφημερίδες, οι ξένες μεταφράσεις που βγήκαν από τα ελληνικά τυπογραφεία της Βιέννης διοχετεύονταν και στον τουρκοκρατούμενο ελληνικό χώρο, συμβάλλοντας στην πνευματική αφύπνιση και ιδεολογική εξοικείωση των υπόδουλων Ελλήνων με τις επαναστατικές ιδέες της εποχής. Την αυστριακή πρωτεύουσα, όμως, επέλεξε και ο Ρήγας Φεραίος για να εκδώσει το επαναστατικό του υλικό σχεδιάζοντας τον ξεσηκωμό των Ελλήνων. Στο τυπογραφείο των Μαρκίδων Πούλιου τύπωσε το επαναστατικό του μανιφέστο σε 3000 αντίτυπα, τους περίφημους χάρτες του και τη χαλκογραφία του Μεγάλου Αλεξάνδρου, προοριζόμενα όλα να φτάσουν στην υπόδουλη πατρίδα. Επίσης, στη Βιέννη στρατολόγησε από τους εκεί εγκατεστημένους Έλληνες τους πρώτους συνεργάτες του, πολλοί από τους οποίους βρήκαν μαρτυρικό θάνατο μαζί του (Θ. Τουρούτζιας, Παν. και Ιωάννης Εμμανουήλ κ.ά.), ενώ γρήγορα ο κύκλος των οπαδών του περιέλαβε Έλληνες και από άλλες παροικίες για τη συνέχιση και ολοκλήρωση του έργου του.

Εμείς σαν Apodimos.com, που επιλέξαμε τα θέματα που παρουσιάσαμε πιο πάνω θέματα για την ενημέρωση όλων των Ελλήνων και των Απόδημων αδελφών μας με σκοπό να συγκροτήσουμε  το 2^ον Αρχειακό Αφιέρωμα που αφορά τα κράτη της ΕΕ, θέλουμε να ευχαριστήσουμε όλες τις πηγές από πήραμε πληροφορίες και ιδιαιτέρα το fhw.gr για τις πληροφορίες του ελληνισμού της Βιέννης. Και νομίζουμε ότι οι αναγνώστες – αναγνώστες μας θα νοιώσουν υπερήφανοι για ότι έχουν προσφέρει οι απόδημοι αδελφοί μας στην Ευρώπη και στην μητέρα Ελλάδα.  

Πηγές : Apodimos.com και πληροφορίες από τα europa.eu – monogram.gr – fhw.gr – windmillstravel.com – ΑΠΕ - ΜΠΕ – mfa.gr

  

 

ΜΑΡΤΙΟΣ  2008

-:: ΝΤΡΟΠΗ ΚΑΙ ΚΟΛΑΦΟΣ ΓΙΑ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΟΝΟΜΑΖΟΥΝ ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ – Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΥ ΖΗΤΗΜΑΤΟΣ. Αφιέρωμα για την 25η Μαρτίου 1821.
-:: ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΑΤΖΗΜΑΡΚΑΚΗΣ. Ο ΟΜΟΓΕΝΗΣ ΕΥΡΩΒΟΥΛΕΥΤΗΣ και ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΠΑΓΚΡΗΤΙΚΗΣ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ.
-:: ΔΙΩΞΗ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ του INTERNET από ΤΗΝ ΚΑΛΛΙΤΕΡΗ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ και ΜΟΡΦΕΣ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ. Ειδική ενημέρωση.
-:: Ευρωβουλή 36ον: ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΕΓΚΛΕΙΣΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ, ΑΝΕΡΓΙΑ ΤΩΝ ΝΕΩΝ, ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗ ΛΗΣΤΕΦΘΕΝΤΩΝ κλπ
-:: ΤΟ ΣΑΕ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ 1ον. ΕΛΛΗΝΟΓΛΩΣΣΗ ΠΑΙΔΕΙΑ, ΑΠΟΔΗΜΗ ΕΛΛΗΝΙΔΑ , ΠΑΝΑΥΣΤΡΑΛΙΑΝΗ ΣΥΣΚΕΨΗ κλπ.
-:: Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΡΙΣΤΟΦΙΑΣ ΣΤΗΝ ΠΡΟΕΔΡΙΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ και η ΠΡΩΤΗ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ.
-:: ΟΛΟΙ ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΣΤΗΝ ΑΠΟΛΙΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΠΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙΤΕ ΣΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΑΟ.
-:: Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ ΜΕ ΤΙΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΠΕΤΥΧΑΙΝΕΙ ΠΛΗΡΩΣ ΤΟΥΣ ΣΤΟΧΟΥΣ ΤΗΣ.
-:: Η ΥΛΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΠΥΡΗΝΙΚΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ ΕΓΚΥΜΟΝΕΙ ΣΟΒΑΡΟΥΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥΣ ΓΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΓΥΡΩ ΠΕΡΙΟΧΕΣ. Ειδικό Αφιέρωμα
-:: ΓΑΛΑΤΕΣ. Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΚΑΛΛΙΟΥ και η ΠΑΝΩΛΕΘΡΙΑ ΤΩΝ ΓΑΛΑΤΩΝ ΣΤΟΥΣ ΔΕΛΦΟΥΣ. Ιστορικό Αφιέρωμα.
-:: ΕΕ - 2ον ΑΥΣΤΡΙΑ. Η ΟΡΕΙΝΗ ΧΩΡΑ ΜΕ ΤΙΣ ΠΟΛΛΕΣ ΟΜΟΡΦΙΕΣ και με τις ΠΟΛΛΕΣ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΠΑΡΟΙΚΙΕΣ Αρχειακό Αφιέρωμα.
-:: Η ΑΠΟΔΗΜΗ ΕΛΛΗΝΙΔΑ ΚΑΛΟΜΟΙΡΑ, ΕΚΠΡΟΣΩΠΕΙ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, ΣΤΟΝ 53ον ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟ ΤΗΣ EUROVISION .