Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ. «Πασχαλινά έθιμα την ημέρα της Ανάστασης».
Αφιέρωμα για παιδιά
www.Apodimos.com
Πριν παρουσιάσουμε στα παιδιά τα Πασχαλινά έθιμα την ημέρα της Ανάστασης, θεωρούμε όπως τους παρουσιάσουμε ορισμένες αποτυπώσεις των Αγίων Παθών στην βυζαντινή αγιογραφία έτσι να αντιληφθούν τα παιδιά , μέσα από την βυζαντινή αγιογραφία, το μέγεθος της αξίας της Αναστάσεως που είναι προέκταση των Παθών Του. Για αυτό τον λόγο θα παρουσιάσουμε σε όλους τους Έλληνες και Απόδημους αδελφούς μας, τις αποτυπώσεις των Αγίων Παθών και ιδιαίτερα από την Μεγάλη Τετάρτη έως την Μεγάλη Παρασκευή με αγιογραφίες ζωγραφισμένες από το χέρι του Θεοφάνους του Κρητός οι οποίες βρίσκονται στις τοιχογραφίες στην Ιερά Μονή Σταυρονικήτα του Αγίου Όρους. Έτσι οι γονείς των όλων των ελληνοπαίδων πριν παρουσιάσουν τα Πασχαλινά έθιμα την ημέρα της Ανάστασης θα τους δείξουν τις αποτυπώσεις των Αγίων Παθών οι οποίες θα παρουσιαστούν σε μορφή φωτορεπορτάζ με μικρές εξηγήσεις για τα παρουσιαζόμενα αγιογραφημένα Πάθη, έτσι τα παιδιά να αντιληφθούν και νοιώσουν για λίγο, τα Παθήματα τους Χριστού πριν Αναστηθεί για όλους μας έτσι ώστε να μάθουν για τα Έθιμα του Πάσχα όπως διατηρούνται σε πολλές περιοχές της Ελλάδος . Ενώ σαν δραστηριότητες για του Πάσχα με την βοήθεια των γονέων τους, θα μάθουν πώς να βάφουν τα Πασχαλινά Αυγά.
Όμως προτρέπουμε τους γονείς να δουν και να μελετήσουν μαζί με τα παιδιά τους τα πιο κάτω άρθρα μας, που αφορούν την Ανάσταση του Ιησού που έγινε στους Αγίους Τόπους και μπορούν οι επισκέπτες – αναγνώστες του Apodimos.com για να θυμηθούν τα πιο κάτω άρθρα κάνοντας ΚΛΙΚ στο τίτλο
· Του ΟΚΤ του 2008 με τίτλο ΚΛΙΚ στο ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ΣΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΤΟΠΟΥΣ.
· Του ΑΠΡΙΛ του 2005 με τίτλο ΚΛΙΚ στο ΤΟ ΑΓΙΟ ΦΩΣ του ΠΑΣΧΑ, ΤΕΛΙΚΑ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΘΕΪΚΗ ΠΡΟΣΦΟΡΑ προς τους ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟ.
Οι αποτυπώσεις των Αγίων Παθών από την Μεγάλη Τετάρτη έως την Μεγάλη Παρασκευή , με μορφή Φωτορεπορτάζ .
Γνώστης της αγιογραφικής τέχνης όσο λίγοι, με το χέρι τους Θεοφάνους του Κρητός καταφέρνει να μας προσφέρει μια διαχρονική παρουσία στον χώρο της εκκλησιαστικής ζωγραφικής. Στα έργα του της τελευταίας περιόδου της τέχνης του, που βρίσκονται στις τοιχογραφίες στην Ιερά Μονή Σταυρονικήτα του Αγίου ΄Ορους ξεχωρίζει το στοιχείο του δράματος. Αυτό όμως δεν εκφράζεται, όπως θα περίμενε κανείς, από τα κεντρικά πρόσωπα και ιδιαίτερα από το πρόσωπο του Χριστού, αλλά από τα λοιπά πρόσωπα, τους αυτόπτες μάρτυρες του θείου δράματος διότι «η βυζαντινή ζωγραφική δεν εστίασε στην καταγραφή των συναισθημάτων των προσώπων που συμμετέχουν στα γεγονότα που απαρτίζουν το Θείο δράμα», έτσι, παρόλο που τα κεντρικά πρόσωπα παρουσιάζονται ως «απαθή», εντούτοις ένα βλέμμα, μια κίνηση, είναι αρκετά για να σε εισαγάγουν στον χώρο του θείου δράματος. Για αυτό επιλέξαμε να παρουσιάσουμε στα παιδιά,
v το Πλύσιμο των μαθητών από τον Χριστό, όπου ο Ιησού πλένει τα πόδια των μαθητών του διότι η διαδρομή μέχρι να φθάσουν στην περιοχή που ήταν κοντά στα Ιεροσόλυμα έκανε τα σανδάλια όλων να είναι γεμάτα σκόνη . Σύμφωνα όμως με τα συνήθειες, οι επισκέπτες πριν να κάτσουν να δειπνήσουν έπρεπε βγάλουν τα σανδάλια και να πλύνουν τα πόδια τους. Αυτή εργασία ήταν δουλεία των δούλων, όμως δεν υπήρχε κανείς και κάποιος έπρεπε να τα πλύνει . Όμως οι κοιτούσαν γύρω γύρω και κανείς τους δεν έκανε την κίνηση να πλύνει τα πόδια των άλλων. Τότε ο Ιησούς σηκώνεται από την θέση Του. Ο Ιησούς έβγαλε τα ιμάτια Του και παίρνει μια μεγάλη λεκάνη και ρίχνει νερό μέσα και ζώνετε το λέντιον του, και πλένει τα πόδια των Μαθητών Του. Αφού ο Ιησούς έπλυνε τα πόδια όλων και κοιτά όλους τους μαθητές Του, ένα ένα και τους λέγει : «Αυτός που είναι καθαρός δεν έχει ανάγκη να πλύνει το σώμα του και το κεφάλι του, αλλά τα πόδια του, που συνεχώς λερώνονται, και εσείς είστε καθαροί, αλλά όχι όλοι.» Τονίζοντας τις λέξεις του και αφήνοντας αναστεναγμό στην τελευταία φράση. ()
v Κατόπιν ο Ιησούς ξαναντύθηκε και κάθισε στην θέση Του . Δεξιά στο μεγάλο κάθισμα κάθισε ο Ιωάννης, παρ’ όλο που ήταν μικρότερος, στην άλλη πλευρά Του κάθισε ο Ιάκωβος που ήταν αδελφός του μια ήταν γιος του Ιωσήφ από άλλη γυναίκα μια και η Μητέρα Του Ιησού δεν γνώρισε άνδρα, με όλες προεκτάσεις της έννοιας αυτής, πιο πέρα καθόταν ο Ιούδας, μια ήταν το άτομο είχε μια εξέχουσα θέση στους μαθητές Του μια και κρατούσε το ταμείο. Μετά ο Ιούδας έφυγε να παραδώσει τον Ιησού στους Εβραίους. Στην σκηνή φαίνονται οι μαθητές, καθισμένοι κύκλω γύρω από στρογγυλό τραπέζι, με δέος και απορία μεταλαμβάνουν των Τιμίων Δώρων (Μυστικός Δείπνος ),
v μετά θα μεταφερθούμε στον κήπο της Γεθσημανή σε προσευχητική στάση προεικονίζει την επικείμενη επίσκεψη και προσευχή του Χριστού στο όρος των Ελαιών (),
στην εικόνα της Προδοσίας ο Ιούδας έρχεται τρέχοντας και φέρνοντας μαζί του τη σπείρα των Ιουδαίων και στρατιώτες για να συλλάβουν τον Χριστό
Στην εικόνα της Προδοσίας ο Ιούδας έρχεται τρέχοντας και φέρνοντας μαζί του τη σπείρα των Ιουδαίων και στρατιώτες για να συλλάβουν τον Χριστό. Εκείνος στέκεται ακίνητος και ήσυχος μέσα σ’ ένα περιβάλλον γεμάτο κίνηση και ταραχή. Μέσα στην ανθρώπινη περιπέτεια, τη γεμάτη πάθη, ο Θεάνθρωπος αντιτάσσει την ειρήνη και την εθελούσια προσέλευση στο Πάθος ακολουθώντας, ως Θεάνθρωπος, το θέλημα του Πατρός. Ψηλά άγγελοι φέρνουν την κόκκινη χλαμύδα του Πάθους.
Και αφού οδήγησαν τον Ιησού στον Τόπο που λεγόταν Κρανίου Τόπος τον κάρφωσαν πάνω στον Σταυρό Του τον έβαλαν ανάμεσα σε δύο ληστές. Γύρω του βρισκόντουσαν οι Ρωμαίοι στρατιώτες οι οποίοι τον φύλαγαν καθώς ορισμένοι από τους Γραμματείς και τους Φαρισαίους . Τώρα λίγος κόσμος είχε παραμείνει γύρω από τον Σταυρό ενώ είχαν σταματήσει να περνάνε μπροστά του οι Ιουδαίοι και να τον φτύνουν και να τον κακολογούν . Μετά την κραυγή του Ιησού «ΤΕΤΕΛΕΣΤΑΙ» , τα πάντα ήλθαν άνω κάτω. Ήταν καταμεσήμερο και έγινε από τις 12 έως τις 3 σκοτάδι. Μεγάλος σεισμός συνεκλώνησε την περιοχή. Οι πέτρες σχιζόντουσαν και η γη έτρεμε λες και τα εσωτερικά της ήταν ταραγμένα . Οι Ιουδαίοι έφευγαν όπως όπως, από την γεμάτη βράχους περιοχή, όπου είχε γίνει η Σταύρωση και κατευθυνόντουσαν προς την Πόλη των Ιεροσολύμων που ήταν πολύ κοντά . Οι γυναίκες φεύγοντας χτύπαγαν τα στήθια τους, από απελπισία και από φόβο. Η γη συνεχίζει να σείεται, ο Εκατόνταρχος που ήταν μαζί με την φρουρά πιάνετε πάνω στον Σταυρό για να προφυλαχθεί και δίπλα του οι άλλοι στρατιώτες είναι έντρομοι. Ο εκατόνταρχος λέγει Πραγματικά, ο άνθρωπος αυτός δεν έπεσε σε παράπτωμα, ήταν Γιος του Θεού. Δίπλα στο Εσταυρωμένο Χριστό δεν υπήρχε κανένας από τους μαθητές Του που τον ακολουθούσαν, εκτός τον Ιωάννη και την Μητέρα που κοιτά το νεκρό σώμα του Διδασκάλου . Πιο πέρα οι γυναίκες που ήσαν συνέχεια μαζί με τον Ιησού, η Μαρία η Μαγδαληνή, Η Μαρία του Κλεώπα που ήταν η μητέρα του Ιακώβου και του Ιωσή, η Σαλώμη που ήταν σύζυγος του Ζεβεδαίου κάθονται σιωπηλές, βλέποντας τον Ιησού νεκρό πλέον, με γερμένο το κεφάλι Του. Κοντά στον χώρο της Σταυρώσεως βρίσκονται ορισμένοι Ιουδαίοι που έχουν εντολή να παραμείνουν και να εκτελέσουν ορισμένες εντολές των Αρχιερέων και των Φαρισαίων.
Πιο πέρα εκεί που βρίσκονται οι στρατιώτες δίπλα τους ήταν και ένας κρυφός μαθητής του Ιησού, ο οποίος ήταν βουλευτής και πολύ πλούσιος ο Ιωσήφ από την Αριμαθαία της Γαλιλαίας. Τότε πλησιάζουν οι Ιουδαίοι τον εκατόνταρχο και του λένε να σπάσει τα σκέλη του Ιησού , την στιγμή έχει δώσει εντολή και πάνε στρατιώτες να σπάσουν του πρώτου και δεύτερου ληστή. Και αυτό διότι δεν πρέπει να παραμείνουν κρεμασμένοι το Σάββατο, διότι απαγορεύετε ρητά από το Δευτερονόμιο, να διανυκτερεύσουν άταφα τα πτώματα πάνω στον σταυρό.Και πλησιάζουν ορισμένοι προς το μέρος που ήταν μαζεμένοι οι ρωμαίοι στρατιώτες που είναι στο τέλος του σπασίματος των οστών του πρώτου ληστή. Ρωτά τον εκατόνταρχο «Ο κρεμασμένος με τα καρφιά τι γίνετε ;» Ο ρωμαίος στρατιώτης δίνει το κοντάρι και ο εκατόνταρχος πάει προς τον κρεμασμένο Ιησού, από κοντά του πάνε και οι Ιουδαίοι και οι γυναίκες και ο Ιωσήφ από την Αριμαθαία. Ο Εκατόνταρχος σηκώνει και κτυπά με το κοντάρι του με δύναμη το στήθος του Ιησού. Τότε όλοι μας βλέπουμε ότι αρχίζει να βγαίνει αίμα και νερό.
Τότε ο Ιωσήφ από την Αριμαθαία επισκέπτεται τον Πιλάτο και του ζητά το Σώμα του Ιησού να το ενταφιάσει σε ένα καινούργια τάφο που κανείς δεν το είχε χρησιμοποιήσει και λέγει περίπου τα πιο κάτω στον Πιλάτο «Ναι άρχοντα των Ρωμαίων και σαν επιβεβαίωση σου λέγω ότι ο εκατόνταρχος τον τρύπησε στο στήθος Του και βγήκε αίμα και νερό. Σε παρακαλώ άρχοντά μου, πέφτω στα πόδια σου, ότι μπορώ θα κάνω για σένα , δεν μπορώ να γνωρίζω ότι ο Θεός μου ότι έχει πεθάνει με τον τρόπο αυτό τον τρόπο και εγώ να μην μπορώ τον ενταφιάσω . Δώσε μου Αυτόν τον ξένο για σένα, που από μικρός του συμπεριφερόντουσαν σαν ξένο όλοι οι κάτοικοι της περιοχής. Δώσε μου αυτόν τον ξένο για σένα, τον οποίον οι ομόφυλοί του μισούσαν θανάσιμα σαν ξένο . Δώσε μου αυτόν τον ξένο για σένα, του οποίου «ξενίζομαι» με το να βλέπω τον Θάνατο Του. Δώσε μου αυτόν τον ξένο για σένα, ο οποίος βοηθούσε και φιλοξενούσε τις ανάγκες των φτωχών και των ξένων. Δώσε μου αυτόν τον ξένο για σένα, τον οποίον οι Εβραίοι με φθόνο αποξένωσαν από τον κόσμο. Δώσε μου αυτόν τον ξένο για σένα, με σκοπό να τον κρύψω σε ένα τάφο, σαν ξένο ο οποίος δεν έχει ούτε ένα προσκεφάλι να κοιμηθεί. Δώσε μου αυτόν τον ξένο για σένα, για τον οποίο, η μητέρα του κραύγαζε γοερά, Γιε μου και Θεέ μου, εάν και τα σπλάχνα ξεσκίσω και να ταράξω την καρδιά μου δεν είναι τίποτα, βλέποντας σε νεκρό άταφο, το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να περιμένω την Ανάσταση σου». Και παρακαλούσε τον Πιλάτο σχεδόν κλαίγοντας ο Ιωσήφ .
Τυλιγμένοι απ' τη δροσιά και τις ευωδιές της ανοιξιάτικης νύχτας της εποχής, λαμπροφορεμένοι, μετά το θρήνο των Παθών, προσδοκούμε με λαχτάρα να ντυθούμε με το φως της Ανάστασης του Χριστού. Και είμαστε όλοι εκεί. Άλλος από νωρίς, άλλος πιο έπειτα, άλλος την τελευταία στιγμή. Όλοι καλεσμένοι και καλόδεχτοι. Η χαρά από τις καρδιές ανεβαίνει στα πρόσωπα, που λάμπουν. Πανηγυρίζουμε! για την αθανασία, που μας χαρίστηκε ξανά, για τη συγχώρηση των λαθών μας, που εξαγοράστηκαν με τη θυσία του Χριστού, για την ακτινοβολούσα, ολοκαίνουργια ζωή, που νίκησε το θάνατο. Κλαίμε από χαρά όταν όλοι μαζί ψάλλουμε το θριαμβευτικό παιάνα της νίκης. Το αδειανό μνημείο έγινε πέρασμα για τον ολοφώτεινο Παράδεισο. Είμαστε πάλι παιδιά του θεού γιατί «Χριστός Ανέστη εκ νεκρών».
Τη νύχτα του Πάσχα, οι καρδιές των χριστιανών γεμίζουν από τη χαρά της Ανάστασης. Η χαρά αυτή είναι πολύ περιορισμένη όταν στηρίζεται μόνο στις υλικές απολαύσεις του Πάσχα. Η βαθιά και αληθινή αναστάσιμη χαρά προέρχεται από την πραγματική συμμετοχή του πιστού στο Πάθος του Χριστού που προηγήθηκε. Με όσο μεγαλύτερη συνέπεια ζωής και με όσο καθαρότερη καρδιά έζησε ο χριστιανός τα γεγονότα της Μ. Εβδομάδας, τόσο μεγαλύτερη είναι η χαρά που παίρνει από την Ανάσταση και δεν μπορεί να περιοριστεί στα εξωτερικά στοιχεία της γιορτής αλλά αγγίζει και μεταμορφώνει τη ζωή του. Ο πιστός που συμμετέχει στην Ανάσταση δεν παύει ν' ακτινοβολεί αυτή την αλήθεια και να την εκφράζει στους συνανθρώπους του. Ένα λαμπρό παράδειγμα είναι ο άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ (που έζησε στη Ρωσία), ο οποίος βίωνε τόσο έντονα τη χαρά της Ανάστασης, ώστε έβλεπε αυτή τη χαρά και την ελπίδα στα πρόσωπα των άλλων, τους όποιους χαιρέτιζε καθημερινά με τα ακόλουθα λόγια: «Χριστός Ανέστη, χαρά μου». Πρόκειται για μια πραγματική μεταμόρφωση της ζωής, μέσα από το πρίσμα της αναστάσιμης ελπίδας.
Με αυτά λόγια κλείνουμε αυτό ΦώτοΡεπορτάζ που γράφθηκε για τα παιδιά όλων των Ελλήνων και των αποδήμων αδελφών μας έτσι ώστε να πρόγευμα αυτών που θα τους παρουσιάσαμε ώστε να μάθουν για τα Έθιμα του Πάσχα όπως διατηρούνται σε πολλές περιοχές της Ελλάδος . Ενώ σαν δραστηριότητες για του Πάσχα με την βοήθεια των γονέων τους, θα μάθουν πώς να βάφουν τα Πασχαλινά Αυγά.
Η Ανάσταση και τα Έθιμα του Πάσχα όπως διατηρούνται σε πολλές περιοχές της Ελλάδος .
Ξημερώματα του Μεγάλου Σαββάτου οι εκκλησίες στολίζονται με δαφνόφυλλα. Μόλις ο παπάς πει: «Ανάστα ο θεός κρίναι την γην» αρχίζει να τα σκορπίζει στην εκκλησία. Κι ενώ οι γυναίκες μαζεύουν τα δαφνόφυλλα -με αυτά θα διώχνουν τα ποντίκια-, οι καμπάνες χτυπάνε με δύναμη.
· Στην Κορώνη, όσοι δεν έχουν όπλα, σπάνε ένα τσουκάλι «προς χαράν του Χριστού και πομπή των Οβραίωνε». Με το θόρυβο θέλουν να φοβίσουν και να διώξουν τους δαίμονες, για να μην αντιδράσουν στην Ανάσταση του Χριστού. Αμέσως μετά την εκκλησία η νοικοκυρά ζυμώνει την κουλούρα της λαμπρής και ο άντρας αναλαμβάνει το σφάξιμο του αρνιού. Ο «πασκάτης ή λαμπριώτης αμνός» έπρεπε να είναι αρσενικός και άσπρος. Με το αίμα του σταύρωναν την πόρτα του σπιτιού, όπως ήταν και το εβραϊκό έθιμο, αλλά και τα μάγουλα των παιδιών. Εκείνη τη μέρα στέλνονταν και τα δώρα στην πεθερά, στη μνηστή, στη μητέρα. Το τσουρέκι, το κερί, τα αυγά, τα κουλούρια, ένα τσεμπέρι, μια ποδιά...
· Το πασχαλιάτικο κερί της αρραβωνιαστικιάς, στην Κύμη, θα ζύγιζε περίπου μιάμιση οκά. Ήταν πολύ μακρύ και χειροποίητο. Το τύλιγαν σαν τον πάτο ενός καλαθιού και άφηναν το φυτίλι όρθιο στο κέντρο. Πάνω στον πάτο του κεριού, κάρφωναν φλουριά χρυσά ή ψεύτικα, ανάλογα με τα «έχειτα» του αρραβωνιαστικού, το σκέπαζαν και με διάφανο άσπρο πέπλο -να βλέπει και ο κόσμος τα φλουριά- και η αρραβωνιαστικιά πήγαινε με αυτό στην εκκλησία, στην Ανάσταση και την άλλη μέρα, στην Αγάπη. Και δεν έπρεπε να το χαλάσει, μέχρι το γάμο της. Απλωμένα στο προσκέφαλο τα ολοκαίνουρια ρούχα της οικογένειας περίμεναν το βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου και λίγο πριν χτυπήσουν οι καμπάνες τα φόραγαν και ξεκινούσαν όλοι για την εκκλησία.
· Οι νοικοκυρές, στην Ύδρα, λίγο πριν φύγουν, σήκωναν τις κλώσες από τα αυγά τους για να μην δουλεύουν κι αυτές την ώρα της Ανάστασης. «Δεύτε λάβετε φως» και με τις άσπρες τους λαμπάδες παίρνουν το Άγιο Φως.
· Στα Καλάβρυτα, μάλιστα, τη λαμπάδα τους την ανάβουν κατά οικογένειες και στην Αθήνα τα κορίτσια έπαιρναν φως μόνο από άντρα, για να παντρευτούν. Μόλις ακουστεί το «Χριστός Ανέστη» γίνεται πανδαιμόνιο.
· «Το καταπέτασμα του ναού εσκίσθη εις δύο... και η γη εσείσθη...» λέει το Ευαγγέλιο και στην Χίο χτυπούν τα στασίδια.
· Στην Κέρκυρα πετάνε από τα παράθυρα και τα μπαλκόνια πήλινα δοχεία, όλοι ανταλλάσσουν ασπασμούς και τσουγκρίζουν τα αυγά τους.
Μόλις γίνει η Ανάσταση, στην ύπαιθρο πάντα, οι πόρτες της εκκλησίας κλείνουν και ο νεωκόρος, που βρίσκεται πίσω τους, παριστάνει το διάβολο ή τον Άδη. Έξω από την πόρτα ο παπάς φωνάζει: «Άρατε πύλας!» Από μέσα ρωτάει ο νεωκόρος: «Ποιος είσαι;» «Άρχων ισχυρός» του απαντάει και χτυπάει την πόρτα με το πόδι του, μπαίνει μέσα στην εκκλησία, κρατώντας το Άγιο Φως και διώχνει με αυτό τον τρόπο το διάβολο. Σε μερικά μέρη το έθιμο γίνεται την επομένη, στην Αγάπη.
Γυρίζοντας από την Ανάσταση στο σπίτι, σταυρώνουν με το Άγιο Φως το ανώφλι της εξώπορτας και ανάβουν το καντήλι και η φλόγα του δεν πρέπει να σβήσει, για 40 ολόκληρες μέρες. Με το αναστάσιμο φως καίνε λίγο τα δέντρα που δεν καρπίζουν και τσουρουφλίζουν τα ζωντανά που δεν γεννάνε και το λαμπροκέρι το φυλάνε για το ξεμάτιασμα, τις αρρώστιες, το χαλάζι και τις τρικυμίες.
Στρώνεται το τραπέζι: μαγειρίτσα, σαλάτα με σαρδέλες, γαλατόπιτα, τυρόπιτα, ψητό της κατσαρόλας... Πρώτα-πρώτα όμως θα τσουγκρίσουν τα αυγά. Τη συνήθεια αυτή βρίσκουμε στους Βυζαντινούς, ήδη από το 13ο αιώνα. «Με τ' αυγό να τ' ανοίξω» έλεγαν, έτρωγαν το αυγό τους και ξεκίναγαν το φαγητό. Σε μερικά μέρη τρεις μέρες δεν σήκωναν το τραπέζι και τα ψίχουλα τα έριχναν στα αμπέλια για να έχουν πολύ καρπό.
Ανήμερα το Πάσχα ψήνεται το αρνί στη σούβλα, πολλοί όμως το συνηθίζουν στο φούρνο, γεμιστό με ρύζι, κουκουνάρια και σταφίδες. Στο ψημένο αρνί ο νοικοκύρης ψάχνει σημάδια στην ωμοπλάτη και βγάζει μαντεύματα για το σπιτικό του και την πατρίδα. Λένε όμως ότι το αρνί για να δείξει σημάδια πρέπει τουλάχιστον δυο βράδια πριν να έχει κοιμηθεί μέσα στο σπίτι.
Το μεσημέρι της Κυριακής του Πάσχα γίνεται η Δεύτερη Ανάσταση. Η Αγάπη. Για την αγάπη των ανθρώπων σταυρώθηκε ο Χριστός, γι αυτό και το Ευαγγέλιο διαβάζεται σε δώδεκα γλώσσες, συμβολίζοντας την ενότητα των εθνών. «Το φίλημα της αγάπης» ανταλλάσσουν όλοι οι πιστοί, ενώ ο παπάς τους μοιράζει από ένα κόκκινο αυγό. Στην «αγάπη» παλιότερα, όσοι ήθελαν, έδιναν όρκο μπροστά στο Ευαγγέλιο και γίνονταν αδελφοποιτοί. Έδεναν δηλαδή τη φιλία τους με αδελφική αγάπη.
Τη γιορτή του Πάσχα συμπληρώνουν χοροί, αγώνες και κούνιες.
Αμέσως μετά την Αγάπη, στον περίβολο του ναού, στήνεται ο χορός, με πρώτο-πρώτο τον παπά και μετά τους πιστούς, κατά σειρά ηλικίας. Όλοι ντυμένοι με τις γιορτινές τους φορεσιές χόρευαν και τραγουδούσαν.
Τα παλικάρια συναγωνίζονταν στο πήδημα, το τρέξιμο, το λιθάρι, στην άρση των Βαρών -κανένα σακί δηλαδή καλαμπόκι ή κανένα βαρελάκι με νερό- στη διελκυστίνδα (πιάνονταν ο ένας πίσω από τον άλλο, σε δυο σειρές, και προσπαθούσαν να τραβήξουν οι μεν τους δε). Και τα βραβεία των νικητών;... Μαντίλια κεντημένα, για τις γυναίκες και τις αρραβωνιαστικιές, λαμπριάτικες κουλούρες, ένα αρνί, μια μυζήθρα ή το κρασί της μέρας.
Και από κοντά τα παιδιά, που δεν ήξεραν πού να πρωτοβρεθούν. Στους χορούς, στους αγώνες ή στις κούνιες που δένονταν λίγο πιο πέρα. Οι κούνιες ήταν συνέχεια της «αιώρας» των Παρθένων στα «Ανθεστήρια», γιορτή στην αρχαιότητα για την άνοιξη και τα λουλούδια. Με γέλια και τραγούδια έκαναν κούνια πρώτα τα κορίτσια και μετά τα αγόρια. Έθιμο με μαγικό χαρακτήρα στην αρχή, οι κούνιες, που απέβλεπε στην ευφορία, έγινε πηγή χαράς και διασκέδασης για όλους και τα τραγούδια της κούνιας αντιλαλούσαν από άκρη σε άκρη: «Κουνήσετε τις έμορφες, κουνήσετε τις άσπρες, κουνήσετε τις λεμονιές, πού 'ναι ανθούς γεμάτες.» .
Πηγή: Έθιμα του Πάσχα - ΜΟΥΣΕΙΟ ΜΠΕΝΑΚΗ - ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ
Τα παιδιά βάφουν φέτος τα πασχαλινά αυγά
Πάσχα και Δραστηριότητες
Πιο κάτω παρουσιάζονται οι ενέργειες που πρέπει να κάνουν οι μεγάλοι :
1. Στρώστε σε μεγάλο τραπέζι πλαστικό τραπεζομάντιλο.
2. Δώστε στα παιδιά πλαστικά γάντια και παλιά ρούχα.
3. Τοποθετείστε τα πινέλα, τις οικολογικές νερομπογιές, τις πλαστικές ( ή χάρτινες) αυγουλοθήκες συσκευασίας και μερικά από τα άσπρα βρασμένα αυγά στο τραπέζι.
Επειδή η νερομπογιά αργεί λίγο να στεγνώσει, καλό είναι τα αυγά να μπογιατίζονται τμηματικά ενώ τα έχετε τοποθετημένα πλάγια στις συσκευασίες τους.
Δεν τα λαδώνουμε.
Καλή διασκέδαση!
Τα παιδιά θα ζωγραφίσουν με δικά τους σχέδια τα Αναστάσιμα αυγά.
Κόκκινα αυγά με σχέδια και με τη βοήθεια της μαμάς!
Πιο κάτω παρουσιάζονται οι ενέργειες που πρέπει να κάνουν μαμάδες για το βάψιμο των αυγών :
ü Παίρνουμε ένα άσπρο άβραστο αυγό.
ü Μαζεύουμε ωραία φυλλαράκια.
ü Πλένουμε τα φυλλαράκια και τα κολλούμε προσεχτικά στο άσπρο αυγό.
ü Τυλίγουμε με προσοχή το άσπρο αυγό με μια νάυλον κάλτσα και τη δένουμε σφιχτά.
ü Βουτάμε το αυγό στην κατσαρόλα με το κόκκινο χρώμα και το αφήνουμε να βράσει περίπου 10 λεπτά.
ü Βγάζουμε το αυγό, λύνουμε την κάλτσα και ξεκολλάμε το φύλλο.
ü Αλείφουμε με ένα λαδωμένο μάλλινο ύφασμα το αυγό για να γυαλίσει.
Εμείς σαν νομίζουμε Apodimos.com ότι όλοι οι επισκέπτες – αναγνώστες μας μπορούν να επικοινωνήσουν με τα παιδιά τους, έτσι να τους περάσουν τα μηνύματα των Παθών και της Αναστάσεως και οι εφαρμογές που παρουσιάσαμε όταν τα παιδιά τις δημιουργήσουν θα τις θυμόνται για πάντα.
Χριστός Ανέστη
Πηγές: Apodimos.com με βασικές πληροφορίες από τα myriobiblos.gr – ritsmas.wordpress.com –paidika.gr
