Ο ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΑΛΒΑΝΙΑΣ, ΜΙΛΑ για την ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ και ΤΟΠΟΘΕΤΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ.
Αφιέρωμα - Συνέντευξη
Του εκδότου του www.Apodimos.com Ξενοφώντα Φαφούτη
Ίσως μια από τις μεγαλύτερες προσωπικότητες της χριστιανικής Ορθοδοξίας είναι ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας κ. Αναστάσιος ο οποίος κατάφερε μέσα από πλήθος δυσκολιών και αντίξοων συνθηκών να ανασυγκροτήσει την Ορθόδοξη Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Αλβανίας. Για αυτό το λόγο θα παρουσιάσουμε σε όλους τους Έλληνες και τους Απόδημους αδελφούς μας αυτό το αφιέρωμα και σημεία συνεντεύξεων του όχι μόνο διότι το Πάσχα είναι η ονομαστική του εορτή αλλά για αυτά που λέγει είναι πρωτόγνωρα για πολλούς. Μέσα από τα σημεία των συνεντεύξεων του θα μάθουμε το ότι στη διάχυτη απογοήτευση για την άσκηση της εξουσίας από τους ισχυρούς, το πάθος και η Ανάσταση του Χριστού φέρνει μια πνοή ελπίδας. Γιατί ο Χριστός πρόβαλε μια διαφορετική αντίληψη περί εξουσίας μέσα στην ανθρώπινη κοινωνία ως βάση και ιδεώδες, έθεσε τη διακονία προς τον συνάνθρωπο ενώ οι άρχοντες του κόσμου τούτου συνήθως κυριαρχούν αδιαφορώντας για την αξιοπρέπεια του απλού ανθρώπου και καταπιέζοντας τους αδυνάτους μια και η φονταμενταλιστική αντίληψη την οποία την βλέπουμε στα λόγια πολλών ανθρώπων να θέλουν καλά και σώνει να χαράξουν πάνω στο χάρτη σύνορα μεταξύ του καλού και του κακού, μεταξύ των λαών, μεταξύ των διαφόρων άλλων ιδεών και θεωριών. Θα ακούσουμε τις συμβουλές του Αναστασίου Τιράνων που θα έδινε σε έναν θυμωμένο 15χρονο, και ποια πρέπει να είναι η συμπεριφορά μας απέναντι στους μετανάστες. Και το μήνυμα που στέλνει, σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς, ο κ. Αναστάσιος, που συμπυκνώνεται σε δυο λέξεις «υπάρχει ελπίδα».
Η ανάπτυξη αυτού του αφιερώματος και τα σημεία συνεντεύξεων του Αναστασίου Αλβανίας θα γίνει μέσα από τους πιο κάτω άξονες το σύντομο Βιογραφικό του, η χειροτονία του ως Αρχιεπίσκοπος Τιράνων, το έργο του στην Αλβανία , τα σημεία συνεντεύξεων όπου Αναστάσιος Αλβανίας μιλά για την Ανάσταση του Χριστού και για τα προβλήματα της νεολαίας . Ας τα μελετήσουμε.
Αρχιεπίσκοπος Τιράνων Αναστάσιος, Σύντομο Βιογραφικό
Ο Αρχιεπίσκοπος Τιράνων, Δυρραχίου και πάσης Αλβανίας Αναστάσιος (Γιαννουλάτος του Γερασίμου) γεννήθηκε στις 4 Νοεμβρίου 1929 στον Πειραιά. Υπήρξε προηγουμένως επίσκοπος Ανδρούσης, καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών και γενικός Διευθυντής της Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Μετά τα εγκύκλια μαθήματα σπούδασε στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών όπου και έλαβε το πτυχίο του το 1952. Παράλληλα με τις θεολογικές του σπουδές αναμείχθηκε με οργανώσεις ορθόδοξης νεολαίας. Το 1960 χειροτονήθηκε διάκονος και το 1964 πρεσβύτερος – αρχιμανδρίτης και. Παράλληλα ξεκίνησε ιεραποστολικά ταξίδια στην Αφρική και κυρίως στην Ουγκάντα. Εκεί έμαθε τις τοπικές διαλέκτους, αναγκάστηκε όμως να αποχωρήσει όταν προσβλήθηκε από μαλάρια. Στη συνέχεια έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στις Φιλοσοφικές Σχολές του Αμβούργου και Μαρβούργου στη Γερμανία (1965-1969) ως υπότροφος του γερμανικού Ιδρύματος «Alexander von Humboldt».
Μετά την επιστροφή του στην Αθήνα οργάνωσε και διεύθυνε το Διορθόδοξο Ιεραποστολικό Κέντρο «Πορευθέντες» καθώς επίσης και το Διορθόδοξο Κέντρο Αθηνών της Εκκλησίας της Ελλάδος (1971-1975). Εξέδιδε το περιοδικό «Πορευθέντες» στην ελληνική και αγγλική σε όλη τη δεκαετία 1960-1970. Η προσφορά του αναγνωρίστηκε σύντομα με τη χειροτονία του σε επίσκοπο Ανδρούσης το 1972.
Τον ίδιο χρόνο ανέλαβε έκτακτος καθηγητής Ιστορίας των Θρησκευμάτων στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, Διευθυντής του Τομέα Θρησκειολογίας και Κοινωνιολογίας και Κοσμήτωρ της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και από το 1976 τακτικός καθηγητής. Έγινε επίσης γενικός διευθυντής της Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος. Παράλληλα ανέπτυξε και επιστημονική δραστηριότητα.
Το 1981, μετά την πλήρη αποκατάσταση της υγείας του, αναχώρησε και πάλι για την Αφρική, αυτή τη φορά ως Μητροπολίτης Ανατολικής Αφρικής. Η δικαιοδοσία του εκεί περιλάμβανε την Κένυα, την Ουγκάντα και την Τανζανία, όπου πραγματοποίησε τεράστιο έργο αναφορικά με τη λειτουργία της εκεί εκκλησίας. Μετά από 10 χρόνια επέστρεψε στην Αθήνα.
Ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος ομιλεί επίσης αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, ισπανικά, ρωσικά και αλβανικά και όταν επισκέπτεται την Αθήνα διαμένει στο Ψυχικό (παλαιότερη μόνιμη κατοικία του).
v Οι διακρίσεις του Αρχιεπίσκοπου Αναστάσιου
Ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος είναι αντεπιστέλλον Μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, Πρόεδρος της Συνέλευσης Παγκοσμίου Ιεραποστολής του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών, Πρόεδρος της Επιτροπής Συμπαραστάσεως Κυπριακού Αγώνα, Πρόεδρος της Επιτροπής Πρόνοιας της Πνευματικής Κληρονομιάς της Κύπρου, Μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Κέντρου Μεσογειακών και Αραβικών Σπουδών. Είναι Επίτιμο μέλος του Kuratorium του ρωμαιοκαθολικού Ιδρύματος Pro Oriente (Βιέννη, 1989). Από το 1998 είναι Επίτιμο μέλος της Θεολογικής Ακαδημίας Μόσχας. Το έτος 2003 του απονεμήθηκε το «Δίπλωμα π. Δημητρίου Στανιλοάε», η ανώτερη θεολογική διάκριση που θεσπίσθηκε πρόσφατα στη Ρουμανία. Το έτος 2004 εξελέγη Αντιπρόεδρος της Συνελεύσεως των Ευρωπαϊκών Εκκλησιών. Είναι επίτιμος διδάκτωρ Θεολογίας και Φιλοσοφίας 15 Πανεπιστημιακών Σχολών ή Τμημάτων. Το 2006 εξελέγη Πρόεδρος (για την Ευρώπη) του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών.
v Το Συγγραφικό έργο του Αναστασίου Αρχιεπισκόπου Τιράνων
Το συγγραφικό του έργο είναι τεράστιο και έχει δημοσιευτεί - πρωτότυπο ή σε μετάφραση - σε διάφορα περιοδικά του εξωτερικού και σε διάφορες γλώσσες. Μερικά από αυτά είναι: «Τα πνεύματα Μπάντουα και τα πλαίσια της λατρείας των. Θρησκειολογική διερεύνησις πλευρών της αφρικανικής θρησκείας εν Δυτική Ουγκάντα» , «Μορφαί αφρικανικού τελετουργικού» , «Ισλάμ, Θρησκειολογική Επισκόπησις» , «Προς παγκόσμιον κοινότητα. Δυνατότητες και ευθύναι» , «Ο όρθρος της Ορθοδοξίας στην Ιαπωνία» , «Ρουχάντα, ο Δημιουργός» , «Ίχνη από την αναζήτηση του Υπερβατικού» , «Συλλογή Θρησκειολογικών μελετημάτων (Θρησκεία, Ινδουϊσμός, Ισλάμ. Αφρικανικά Θρησκεύματα, Μυστικισμός κ.ά.)» , «Παγκοσμιότητα και Ορθοδοξία».
Η χειροτονία του ως Αρχιεπίσκοπος Τιράνων
Δεκαοκτώ και πλέον χρόνια πέρασαν από τις 16 Ιουλίου 1991, τότε που έφθασε στην Αλβανία ως Έξαρχος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, ο νυν Τιράνων, Δυρραχίου και πάσης Αλβανίας κ.Αναστάσιος. Τον τότε επίσκοπο για το οποίο, η κοινή γνώμη εκτιμούσε αφάνταστα, μέσα από τις παρουσιάσεις του στην Τηλεόραση και στα ΜΜΕ, και οι λόγοι του μένανε ανεξίτηλοι.
Ο τοτε Επίσκοπος της Αρχιεπισκοπής Αθηνών κ. Αναστάσιος μαζί με τον τωρινό Αρχιεπίσκοπο Αμερικής κ. Δημήτριο, επί της εποχής που ήταν Αρχιεπίσκοπος ο μακαριστός Σεραφείμ ήταν οι πλέον καταξιωμένοι στην Αρχιεπισκοπή Αθηνών και ο λαός της πόλης των Αθηνών και οι γνώστες των θεμάτων που αφορούσαν την εκλογή των μητροπολιτών, βρισκόντουσαν σε απορία για την μη εκλογή των πιο πάνω Επισκόπων στην Εκκλησία της Ελλάδος, ώστε να εξασκήσουν το έργο τους μέσα από την καθοδήγηση του ποιμνίου, σε μια από τις Μητροπόλεις της Ελλάδας.
Όμως ο Άγιος Θεός μέσα από την απόφαση του Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως κ. Βαρθολομαίου έδωσε την δυνατότητα και στους δυο αυτούς ιεράρχες να ευλογούν τα ποίμνια των περιοχών της Αμερικής USA και Αλβανίας, σαν Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας ο κ. Αναστάσιος και σαν Αρχιεπίσκοπος Αμερικής ο κ. Δημήτριος. Όλοι θυμούνται σε συνέντευξη που είχε κάνει στην Ελληνική Τηλεόραση λέγοντας «Προσευχήθηκα όταν άκουσα την τηλεφωνική πρόταση από το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως την πρόταση, για την ανάληψη αυτής της θέσεως στην Εκκλησία της Αλβανίας (που είχε τόσα προβλήματα) διότι βρισκόμουν στο εξωτερικό για Ιεραποστολικό έργο, και απήντησα μετά μια μέρα σταθμίζοντας όλες τις προεκτάσεις».
Ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας κ. Αναστάσιος κατάφερε μέσα από πλήθος δυσκολιών και αντίξοων συνθηκών να ανασυγκροτήσει την Ορθόδοξη Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Αλβανίας. Όπως είναι γνωστό σε όλους τους Έλληνες και τους Απόδημους αδελφούς μας είχε προηγηθεί από το καθεστώς Χότζα (1967-1990) η απαγόρευση κάθε θρησκευτικής δραστηριότητας, συνέπεια της οποίας ήταν να ξεριζωθεί πλήρως η Ορθόδοξη Εκκλησία. Όταν έφθασε ο αρχιεπίσκοπος κ. Αναστάσιος αντίκρισε μια χαώδης κατάσταση την οποία κανείς δε μπορεί να φανταστεί. Οι εκκλησίες είχαν γίνει στάβλοι και αποθήκες και υπήρχαν ελάχιστοι υπερήλικες κληρικοί.
Το Έργο του αρχιεπισκόπου Αναστασίου στην Αλβανία
Τον Ιούλιο του 1991 επιλέχθηκε από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο και εστάλη ως Έξαρχος στην Αλβανία, με σκοπό την αναζήτηση στελεχών για την επανασύσταση της τοπικής εκκλησίας, μετά την κατάρρευση του Κομμουνιστικού Καθεστώτος που είχε θεμελιώσει ο Εμβέρ Χότζα. Εκεί βρήκε μόνο κάποιους γηραιούς, βιαίως αποσχηματισθέντες ιερείς, στους οποίους ήταν αδύνατο να βασιστεί η τοπική εκκλησία. Έτσι, αργότερα την ίδια χρονιά, ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος επέλεξε τον ίδιο για Αρχιεπίσκοπο Αλβανίας. Στις 4 Ιουλίου 1992 ενθρονίστηκε ως νέος Αρχιεπίσκοπος της Αυτοκέφαλης Εκκλησίας της Αλβανίας.
Το έργο που ξεκίνησε έκτοτε, μπορεί να χαρακτηριστεί ιστορικό. Παρέλαβε μια εκκλησία εντελώς κατεστραμμένη και την ανέστησε εκ βάθρων. Εν μέσω τεραστίων δυσκολιών, το έργο του μπόρεσε γρήγορα να ανατρέψει τη δυσπιστία προς το πρόσωπό του, που οφειλόταν εν πολλοίς στην ελληνική του καταγωγή, και να αποδείξει ότι δεν προωθεί ελληνικά, καλώς ή κακώς εννοούμενα, συμφέροντα, αλλά σκοπός του είναι η προσφορά προς τον άνθρωπο, ανεξαρτήτως θρησκεύματος.
Ανασυνέστησε ορθόδοξες ενορίες στις περισσότερες πόλεις και κωμοπόλεις με ορθόδοξο πληθυσμό και σε εκατοντάδες χωριά. Για το σκοπό αυτό χειροτόνησε πάνω από 120 νέους κληρικούς
και αναστήλωσε πάνω από 300 ναούς (90 εκ θεμελίων).
Η Τεχνική Υπηρεσία της Εκκλησίας της Αλβανίας, η οποία ασχολήθηκε, εκτός από την αναστήλωση των ναών, και με το κτίσιμο πολλών εκκλησιαστικών κέντρων, μεταξύ των οποίων το κτίριο της Αρχιεπισκοπής και Μητροπόλεων.
Φρόντισε για τη μετάφραση και την έκδοση στα αλβανικά 50 λειτουργικών και άλλων θρησκευτικών βιβλίων, φέρνοντας έτσι τη θρησκεία πιο κοντά στο λαό, μέσω της γλώσσας του.
Οργάνωσε Σύνδεσμους Γυναικών, Νεολαίας και Διανοουμένων. 'Ίδρυσε την Ορθόδοξη Θεολογική Ακαδημία «Ανάστασις» στο Δυρράχιο το 1992 και το εκκλησιαστικό Λύκειο «Τίμιος Σταυρός» στο Αργυρόκαστρο το 1998 τα οποία σήμερα λειτουργούν σε ιδιόκτητα συγκροτήματα.
Ακόμα ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος ίδρυσε : την πρώτη Ορθόδοξη Αλβανική εφημερίδα «Ngjallja», το περιοδικό «Gezohu», το δελτίο «News from Orthodoxy in Albania» και ένα ραδιοφωνικό σταθμό.
Συνέδεσε την Εκκλησία της Αλβανίας με διεθνείς εκκλησιαστικούς οργανισμούς. Παρέμεινε κοντά στο λαό της χώρας ακόμη και στις πιο σκληρές δοκιμασίες, αγωνιζόμενος πάντα για την ειρήνη και την ομόνοια.
Παράλληλα με τη γενική ανασύσταση της Ορθόδοξης Εκκλησίας ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας κ. Αναστάσιος ανέπτυξε πρωτοποριακά προγράμματα στους τομείς υγείας, παιδείας, κοινωνικής πρόνοιας, αγροτικής αναπτύξεως, πολιτισμού και οικολογίας. Για παράδειγμα ίδρυσε το Διαγνωστικό Ιατρικό Κέντρο με 24 ειδικότητες στα Τίρανα, τρία πολυϊατρεία σε άλλες πόλεις, το πρώτο στην Αλβανία Ινστιτούτο Επαγγελματικής Κατάρτισης (ΙΕΚ) με έξι ειδικότητες και 12 νηπιαγωγεία σε διάφορες πόλεις.
Ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας κ. Αναστάσιος ανέπτυξε φιλανθρωπική δράση διανέμοντας εκατοντάδες τόνους τροφίμων, ρούχων και φαρμάκων, μερίμνησε για τη δημιουργία τεχνικών εργαστηρίων της Εκκλησίας της Αλβανίας (τυπογραφείο, ξυλουργείο, κηροπλαστείο, εργαστήριο αγιογραφίας και συντηρήσεως εικόνων).
Συνέστησε σχολεία, κλινικές, ξενώνες, κατασκηνώσεις νεολαίας, αλλά και δρόμοι, υδραγωγεία, ηλεκτρικές εγκαταστάσεις, γέφυρες, κ.ά. Με αυτές τις πιο πάνω πρωτοβουλίες του Αρχιεπισκόπου Αλβανίας δόθηκε εργασία σε χιλιάδες ανθρώπους, δημιουργήθηκαν σοβαρά έργα κοινωνικής υποδομής και η Ορθόδοξη Εκκλησία της Αλβανίας αναδείχθηκε σε πολυδύναμο πνευματικό και αναπτυξιακό παράγοντα της γειτονικής χώρας.
Τώρα τίθεται το ερώτημα εάν έχει επισκεφθεί κάποιος την Αλβανία τώρα μετά την προσφορά του έργου του Αρχιεπισκόπου Τιράνων, Δυρραχίου και πάσης Αλβανίας κ. Αναστασίου ;
Η απάντηση από όλους θα είναι αρνητική διότι στην Αλβανία σε ένα καθεστώς όπου : τα μικρά παιδιά, όταν δεν παίζουν πάνω στα σκουπίδια, τα μικρά παιδιά κουβαλούνε το πόσιμο νερό με τα καρότσια της οικοδομής στο σπίτι, μπορεί κανείς να διδαχθεί πολλά για τον σκληρότατο αγώνα της επιβίωσης που γεννά τους ισχυρούς του αύριο, υπάρχουν κάτοικοι που κατακτούν τη ζωή με τέτοιο μόχθο και τέτοια πίστη, που εμείς, πια, ίσως δεν μπορούμε ούτε καν να φανταστούμε, όμως οι πιο κάτω εικόνες θα το πιστοποιήσουν σε όλους τους πολυπληθείς επισκέπτες – αναγνώστες του Apodimos.com και θα περάσουν σε όλους τα μηνύματα αυτών των εικόνων.
Το 1999 στην κρίση του Κοσσυφοπεδίου ο Αναστάσιος Αλβανίας, οργάνωσε ανθρωπιστικό πρόγραμμα σε διάφορες αλβανικές πόλεις, το οποίο παρείχε βοήθεια σε περίπου 30.000 πρόσφυγες. Κατά την ένταση Ελλάδας – Αλβανίας συνέβαλε στην εκτόνωση και στην προσέγγιση των δύο χωρών.
Κρίμα για αυτούς που δεν τον βοηθούν οι προεξάρχοντες . Διότι υπάρχει η κυρίαρχη, κεντρική φυσιογνωμία σε αυτόν τον αγώνα, ένας Έλληνας ιεράρχης ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας κ. Αναστάσιος. Ο άνθρωπος που μέσα σε δεκαοκτώ και πλέον χρόνια , έχτισε την ορθόδοξη εκκλησία της Αλβανίας από το μηδέν, έχοντας την πρώτη πενταετία να αντιμετωπίσει το έμπρακτο μίσος του αυταρχικότερου καθεστώτος, που το θυμίζουν ακόμα οι σφαίρες που μένουν και σήμερα καρφωμένες στα τζάμια του γραφείου του. Σε αυτήν τη Χώρα, που κάποτε προσπάθησε να διώξει τον Αρχιεπίσκοπο ακόμα και με ειδική συνταγματική μεταρρύθμιση, εκείνος είναι σήμερα ο κυριότερος ίσως πόλος μετάβασής από τον 19ον στον 21ον αιώνα. Κι αυτό ακριβώς το έργο είναι που δίνει στον τολμηρό πνευματικό λόγο του Αρχιεπισκόπου και καθηγητή με πολυετή παρουσία στη διεθνή βιβλιογραφία και πρωτοπόρου μελετητή του Ισλάμ, ήδη από τη δεκαετία του 1970, αλήθεια και εγκυρότητα που, μάλλον, δεν έχουν όμοιό τους στις μέρες μας.
Αυτή την Εκκλησία της Αλβανίας όλοι μας πρέπει να την βοηθήσουμε προς Δόξα Θεού είτε είναι Αρχιεπίσκοποι εύρωστων περιοχών, είτε Απόδημοι Έλληνες, από όλο τον κόσμο, με τους Οργανισμούς τους, είτε η ελληνική κυβέρνηση που μέσα από το ΥΠΕΞ μπορεί να προσφέρει πολλά, είτε είναι ανώνυμοι Έλληνες, διότι η Εκκλησία της Αλβανίας έχει πολλές ανάγκες.
Το www.Apodimos.com θα είναι δίπλα στον Έλληνα ιεράρχη ο Αρχιεπίσκοπο Αλβανίας κ. Αναστάσιο με σκοπό να βοηθήσει το έργο του και εύχεται σε όλους τους Αλβανούς αυτό που ο άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ (που έζησε στη Ρωσία), ο οποίος βίωνε τόσο έντονα τη χαρά της Ανάστασης, ώστε έβλεπε αυτή τη χαρά και την ελπίδα στα πρόσωπα των άλλων, τους όποιους χαιρέτιζε καθημερινά με τα ακόλουθα λόγια: «Χριστός Ανέστη, χαρά μου»..
Ήλθε η στιγμή για να παρουσιάσει το Apodimos.com σε όλους τους Έλληνες και τους Απόδημους αδελφούς μας τα σημεία συνεντεύξεων του Αρχιεπισκόπου Τιράνων, Δυρραχίου και πάσης Αλβανίας κ. Αναστασίου διότι αυτά που λέγει στις συνεντεύξεις του είναι πρωτόγνωρα για πολλούς. Μια και από τα σημεία των συνεντεύξεων του θα μάθουμε το ότι στη διάχυτη απογοήτευση για την άσκηση της εξουσίας από τους ισχυρούς, το πάθος και η Ανάσταση του Χριστού φέρνει μια πνοή ελπίδας. Θα ακούσουμε τις συμβουλές του Αναστασίου Τιράνων που θα έδινε σε έναν θυμωμένο 15χρονο, και ποια πρέπει να είναι η συμπεριφορά μας απέναντι στους μετανάστες .
Τα σημεία Συνεντεύξεων όπου Αναστάσιος Αλβανίας, μιλά για την Ανάσταση του Χριστού και για τα προβλήματα της Νεολαίας.
Τα σημεία συνεντεύξεων παρέρχονται από τα Ραδιόφωνο του ΣΚΑΪ 100,3 το 2007 και από το news.kathimerini.gr το 2009.
v Aπό το Ραδιόφωνο του ΣΚΑΪ 100,3
Aπό το Ραδιόφωνο του ΣΚΑΪ 100,3 η ραδιοφωνική εκπομπή είχε τίτλο «Η Ανάσταση του Χριστού φέρνει πνοή Ελπίδος» και επιλέξαμε τα πιο κάτω σημεία .
ΕΡΩΤΗΣΗ : Μακαριότατε, αυτές τις μέρες κάθε χρόνο φοβούμαι ότι εμείς οι πλημμελείς ως προς τη θρησκευτική μας ταυτότητα καταλήγουμε και σε κοινοτυπίες ή λέμε και πράγματα που μας γυρίζουν πίσω στα έθιμά μας και αυτά βέβαια έχουν μεγάλη αξία, επικοινωνώ όμως μαζί σας για να μας πείτε το μαρτύριο της Σταύρωσης και η Ανάσταση που ακολουθεί στον σημερινό άνθρωπο, τι μπορεί να πει;
«Το ερώτημα είναι πολύ γενικό, εγώ θα περιοριστώ να πω κάτι που με έχει συγκινήσει αυτές τις μέρες ιδιαίτερα. Σκέφτομαι ακριβώς ότι αυτό το πάθος και η Ανάσταση μιλούν για ένα θρίαμβο της εξουσίας του Θεού της αγάπης πάνω στην αδικία, στο θάνατο, στο ψέμα και ιδιαίτερα με συγκινεί αυτό αυτή την εποχή. Ξέρουμε, ότι στην εποχή μας, δίνεται συχνά η εντύπωση ότι η ανθρώπινη ιστορία υπόκειται μόνο σε διάφορες ανεξέλεγκτες εξουσίες πολιτικές, στρατιωτικές, οικονομικές, ιδεολογικές οι οποίες ενεργώντας με τρόπο αυθαίρετο όπως το είδαμε αυτό τον καιρό, δημιουργούν ποικιλόμορφη σύγχυση με τραγικές συνέπειες. Σε αυτή λοιπόν τη διάχυτη απογοήτευση για την άσκηση της εξουσίας από τους ισχυρούς, το πάθος και η Ανάσταση του Χριστού φέρνει μια πνοή ελπίδας.
Υπενθυμίζει ότι πέρα από όσα τραγικά συμβαίνουν σήμερα, η πορεία του κόσμου δεν εξαρτάται τελικώς από την συσσωρευμένη δύναμη και γνώση και την αλαζονική χρήση της από τους ισχυρούς της γης. Η ουσιαστική εξουσία βρίσκεται στα χέρια του Θεανθρώπου που σεβάστηκε απόλυτα την ελευθερία του ανθρώπου θα έλεγα μέχρι σκανδαλισμού των θρησκευτικά αυστηρών. Για μένα λοιπόν, η εξουσία Του συνοψίζει τη δύναμη της δικαιοσύνης, της ειρήνης, της αγάπης και της ζωής και πιστεύω ότι εξακολουθεί να δρα λυτρωτικά στην ιστορία της ανθρωπότητας, όσο και αν πολλοί θεωρητικά ή έμπρακτα την αμφισβητούν και αυτή τελικά θα κρίνει τον κόσμο. Θέλω όμως, να δώσω μια επεξήγηση ότι η εξουσία του Χριστού πάνω στα ανθρώπινα είναι εντελώς διαφορετική από τις κοσμικές εξουσίες. Υπήρξε μια κρίσιμη στιγμή στο πάθος εμπρός στον Πιλάτο και εκεί ο Ιησούς είχε τονίσει ότι «η βασιλεία η εμί ουκ έστι εκ του κόσμου τούτου». Επικύρωσε μια καθαρή διάκριση ανάμεσα στο πνευματικό και το εγκόσμιο, το πολιτικό, μια τάξη που θα διαρκέσει έως την παρουσία του και την επάνοδό του, σε αντίθεση με διάφορες θεοκρατικές παραδόσεις που συνδέουν τη θρησκευτική με την κρατική εξουσία, ξέρετε στον ισλαμικό κόσμο αυτό είναι πολύ έντονο. Η ορθόδοξη παράδοση οφείλει να μείνει συνεπής σε αυτόν το πνευματικό ρόλο, γιατί η ανάμειξη του ονόματος του Χριστού δεν έχει θέση σε σχέδια πολιτικής σκοπιμότητας και καταδυναστεύσεως ατόμων και λαών όπως το είδαμε τους τελευταίους μήνες. Γιατί ο Χριστός πρόβαλε μια διαφορετική αντίληψη περί εξουσίας μέσα στην ανθρώπινη κοινωνία ως βάση και ιδεώδες, έθεσε τη διακονία προς τον συνάνθρωπο ενώ οι άρχοντες του κόσμου τούτου συνήθως κυριαρχούν αδιαφορώντας για την αξιοπρέπεια του απλού ανθρώπου και καταπιέζοντας τους αδυνάτους.
Ο Χριστός έζησε ως ο διακονών και αυτή την αλήθεια αυτές τις ημέρες, στη δική μας την εκκλησία με την παράδοση που έχουμε, την ακούμε αδιάκοπα, το χαρακτηριστικό στοιχείο του Χριστού που διακονεί. Αυτό το υπόδειγμα παρέδωσε στους δικούς του και στέλνοντας τους μαθητάς του στον κόσμο, τους μεταβίβασε το κύρος Του και τους εμπιστεύτηκε την πνευματική εξουσία Του, επιμένοντας ότι η άσκησή της στην πραγματικότητα θα είναι διακονία και ανιδιοτελής προσφορά. Εμένα πάντα με συγκινεί ότι η εξουσία του Αναστάντως Χριστού, ξέρετε υπάρχει μια φράση πολύ καθοριστική στο Ευαγγέλιο του Ματθαίου που λέει μετά την Ανάσταση «εδόθη μοι πάσα εξουσία εν ουρανώ και επί γης». Αυτή λοιπόν η εξουσία συνδέεται με το εκούσιο πάθος στο οποίο αναφερθήκατε στην αρχή.
Ο Κύριος παραμένει ο συμπάσχων στον πόνο κάθε ανθρώπου είναι ο Θεός του ελέους, που σκύβει στοργικά πάνω στον πονεμένο και τραυματισμένο από την αμαρτία άνθρωπο, η εξουσία Του δεν καταδυναστεύει αλλά υπηρετεί, δεν εκδικείται αλλά συγχωρεί, δεν καταπιέζει αλλά λυτρώνει. Δεν επιβάλλεται με θόρυβο, αλλά δρα στη σιωπή, κυρίως ενεργεί σαν μια εξουσία λυτρωτική, ως δωρεά συγνώμης και αγάπης και σε εκείνους που λένε ότι δεν τον πολυξέρουν και δεν τον πολυπλησιάζουν. Έτσι λοιπόν ο Αναστάς Κύριος σέβεται την ελευθερία και την ιερότητα του κάθε ανθρωπίνου προσώπου ακόμα και αυτού που τον αμφισβητεί, δεν προκαλεί φόβο αλλά ελευθερώνει την ανθρώπινη ύπαρξη από τον φόβο.
Από το φόβο του θανάτου, πολύ περισσότερο βεβαίως δέος και φόβο που ακούσαμε αυτές τις ημέρες. Όσοι Τον ακολουθούν, αυτού του είδους την εξουσία θεωρούν ως τη μόνη σημαντική και αυτή πρέπει να ασκούν.»
ΕΡΩΤΗΣΗ : Μακαριότατε, διέκρινα την έμφαση, με την οποία αναφερθήκατε στην ορθόδοξη παράδοση. Βλέπουμε ένα πρόσωπο χριστιανικό, γιατί και τα δόγματα είναι ποικίλα και οι αναφορές είναι ποικίλες και υπάρχει και η ελευθερία της αναφοράς. Βλέπουμε, τον τελευταίο καιρό στην Αμερική, ένα πρόσωπο χριστιανικό που φαίνεται ότι εμπνέεται από το μεθοδισμό που εμφανίζει ένα πρόσωπο της χριστιανοσύνης εντελώς κοσμικό, ολότελα ξένο προς την ορθόδοξη παράδοση που θέλει το Χριστό να βασιλεύει στην ψυχή μας.
«Το μεθοδισμός δεν είναι ακριβές. Η μεθοδιστική εκκλησία που υπάρχει στην Αμερική έχει πολλές μορφές και πολλές παραφυάδες. Το κακό είναι ότι καταλαβαίνω ότι σε αυτά τα οποία και προηγουμένως είπα είναι σαφείς οι αναφορές μου στα γεγονότα τα οποία μας έχουν όλους ταράξει. Ίσως με ένα τρόπο χωρίς να ονοματίζουμε τους συγκεκριμένους ανθρώπους, φοβούμαι ότι καμιά φορά υπάρχει αυτή η φονταμενταλιστική αντίληψη την οποία την βλέπουμε στα λόγια πολλών ανθρώπων να θέλουν καλά και σώνει να χαράξουν πάνω στο χάρτη σύνορα μεταξύ του καλού και του κακού, μεταξύ των λαών, μεταξύ των διαφόρων άλλων ιδεών και θεωριών.
Η δική μας η παράδοση μιλάει ότι πράγματι υπάρχουν τέτοια σύνορα μεταξύ καλού και κακού, μόνο που αυτά τα σύνορα είναι στην καρδιά του κάθε ανθρώπου και μετακινούνται και αυτό είναι το λυτρωτικό μήνυμα του Χριστού: «Μετανοήστε και ξαναβρείτε ό,τι πολυτιμότερο σας έχω δώσει μέσα σας και ελευθερωθείτε από αυτές τις διαθέσεις, να θέλετε να κατακεραυνώσετε τους άλλους και να επιβάλλεται με το δικό σας τρόπο, όπως εσείς νομίζετε, με τη βία, το καλό ή το κακό». Οπωσδήποτε, είναι μια άλλη αντίληψη και γι αυτό πιστεύω ότι η ορθόδοξη παράδοση έχει κάτι πολύ σημαντικό να πει στη σύγχρονη αναζήτηση σε όλο τον κόσμο. Αρκεί μόνο να τη ζήσουμε σωστά και να μην παρασυρθούμε και εμείς σε ψευδαισθήσεις περί εξουσίας οι οποίες δεν είναι αυτές που μας έχει παραδώσει ο Χριστός.
Και να σεβαστούμε την παράδοση και να μη στέρξουμε σε πειρασμό εκοσμίκευσης που το συναντούμε στο παρελθόν στην παπική εκκλησία και το συναντούμε τώρα σε αυτό το νέο μεσσιανισμό.
Εκείνο το φοβερό κείμενο του Ντοστογιέφσκι για το μέγα ιεροεξεταστή μιλάει ακριβώς γι αυτόν το πόθο μιας εξουσίας κοσμικής που θέλει να διορθώσει τα λάθη της πνευματικής εξουσίας. Δεν είναι μόνο στην παπική εκκλησία και στον προτεσταντισμό, πολλές φορές συναντάται και σε πολλά άλλα περιβάλλοντα, ακόμα και σε δικά μας και πρέπει να είμαστε άγρυπνοι. Πρέπει να είμαστε σε μια αδιάκοπη ανανέωση και μετάνοια για να βρίσκουμε το τι είναι το ουσιαστικό μες τη δική μας την παράδοση και τι είναι εκείνο, το οποίο δεν την εκφράζει.»
«Θέλω να ευχηθώ σε όλους αυτή η συναίσθηση της παρουσίας του Αναστάντως Κυρίου, του νικητού του θανάτου και του εξουσιαστού του σύμπαντος που αποτελεί το ουσιαστικότερο στοιχείο της χριστιανικής εμπειρίας, αυτή να μας γεμίζει αυτές τις μέρες με ελπίδα και με ειρήνη, σε οποιεσδήποτε συνθήκες και αν βρισκόμαστε και όσες δυσκολίες και αν αντιμετωπίζουμε.»
v Aπό το news.kathimerini.gr
Aπό το news.kathimerini.gr η συνέντευξη του Αχιλλέα Πατσουκα που παρουσιάστηκε «Κ» και στον κόμβο της από τον είχε τίτλο «Οι νέοι έχουν δίκιο να είναι οργισμένοι» και επιλέξαμε τα πιο κάτω σημεία .
ΕΡΩΤΗΣΗ : Η παγκόσμια οικονομική κρίση έχει προκαλέσει ανασφάλεια στους ανθρώπους, σε όλο τον κόσμο. Η Εκκλησία, ως πνευματικός και κοινωνικός φορέας, πώς παρεμβαίνει;
«Η παρέμβασή της γίνεται με την επισήμανση του πυρήνα του προβλήματος και τον τονισμό των χριστιανικών απόψεων για την αντιμετώπισή του. Με τον πιο επίσημο τρόπο η Ορθόδοξη Εκκλησία διακήρυξε με μια φωνή, στο Μήνυμα των Προκαθημένων των Ορθοδόξων Εκκλησιών (Κων/πολις, Οκτώβριος 2008), ότι «το χάσμα μεταξύ πλουσίων και πτωχών διευρύνεται δραματικώς εξ αιτίας της οικονομικής κρίσεως, η οποία είναι αποτέλεσμα μανιακής, συχνά, κερδοσκοπίας εκ μέρους οικονομικών παραγόντων και στρεβλής οικονομικής δραστηριότητος, η οποία, στερουμένη ανθρωπολογικής διαστάσεως και ευαισθησίας, δεν εξυπηρετεί τελικώς τας πραγματικάς ανάγκας της ανθρωπότητος. Βιώσιμος οικονομία είναι εκείνη η οποία συνδυάζει την αποτελεσματικότητα με την δικαιοσύνην και την κοινωνικήν αλληλεγγύην». Η Εκκλησία αδιάκοπα υποδεικνύει την ενδεδειγμένη κατεύθυνση: λιτότητα και εγκράτεια στην προσωπική ζωή, ειλικρινή αυτοκριτική, σεβασμό στην αξιοπρέπεια του κάθε ανθρωπίνου προσώπου, όπου και σε όποιες συνθήκες και αν γεννήθηκε. Και ακόμα, η Εκκλησία έχει χρέος να αγωνίζεται για δικαιότερους κοινωνικούς θεσμούς, διορατικές ρυθμίσεις, περισσότερη αλληλεγγύη, γνησιότερη αγάπη. Βεβαίως, αν παραμείνει σε θεωρητικές διακηρύξεις, δεν πείθει. Η πιο σημαντική βοήθεια και διαρκής παρέμβαση είναι η διακήρυξη αυτών των αληθειών με τη συνεπή συμπεριφορά, με το έργο των μελών της, ιδιαίτερα όσων έχουν υπεύθυνη θέση.»
ΕΡΩΤΗΣΗ : Στην Ελλάδα, από ενάμιση εκατομμύριο μετανάστες, νόμιμους και μη, οι 800.000 προέρχονται από την Αλβανία. Ποια πρέπει να είναι η συμπεριφορά μας απέναντι στους μετανάστες;
«Η θέση της Εκκλησίας, ως συνόλου και κάθε χριστιανού προσωπικά, είναι ο σεβασμός παντός ανθρωπίνου προσώπου, ανεξαρτήτως καταγωγής η γλώσσας, ιδιαιτέρως όταν βρίσκεται σε δοκιμασία και ανάγκη. Η φράση του Χριστού «ξένος ήμην και συνηγάγετέ με» (Ματθ. 25:35), με την οποία ο ίδιος ο Κύριος ταυτίζεται με τον ξένο, καθορίζει το εκκλησιαστικό μας χρέος. Σε αυτήν την κατηγορία ανήκουν αναμφισβήτητα οι μετανάστες και η Εκκλησία αυτό το πνεύμα καλλιεργεί και ενισχύει, στηλιτεύοντας τον ρατσισμό και συμβάλλοντας στην ομαλή ένταξή τους στην τοπική κοινωνία. Υπάρχουν, βεβαίως, και περιπτώσεις όπου ορισμένοι μετανάστες δημιούργησαν σοβαρά προβλήματα. Αλλά από καμιά κοινωνική ομάδα δεν λείπουν τα αρνητικά παραδείγματα. Ας μη παραθεωρείται όμως το γεγονός ότι οι μετανάστες συνέβαλαν και στην ανάπτυξη της οικονομίας σε ανάγκες οι οποίες δεν ήταν δυνατόν να καλυφθούν από εντοπίους. Τη μεταναστευτική βέβαια πολιτική κάθε χώρας την καθορίζει η αρμόδια πολιτεία. Ειδικότερα για την Αλβανία, πιστεύω ότι θα συνέβαλλε αποφασιστικά στη μείωση του μεταναστευτικού κύματος και στην επιστροφή πολλών Αλβανών η ταχύτερη και γενικότερη ανάπτυξη της χώρας. Προς αυτήν την κατεύθυνση θα χρειαστεί συστηματικότερη επενδυτική δραστηριότητα, σταθερή και στενή συνεργασία Ελλάδος και Αλβανίας. Η κοινωνική, οικονομική και πνευματική άνοδος της μιας θα είναι ευεργετική και για την άλλη.»
ΕΡΩΤΗΣΗ : Ποια συμβουλή θα δίνατε σε έναν θυμωμένο 15χρονο;
«Κατ’ αρχήν θα του έλεγα ότι έχει δίκιο που θυμώνει με όσα απαράδεκτα διαπιστώνει καθώς μεγαλώνει. Με την ασυνέπεια λόγων και έργων των μεγάλων. Με την αδικία της κοινωνίας. Με τη χλιδή των ολίγων και την ανέχεια των πολλών. Με την υποκρισία και ανευθυνότητα των λεγομένων αρμοδίων στους διαφόρους τομείς της κοινωνικής ζωής. Αλλά μετά την οργή, πρέπει νηφάλια να καθήσει να σκεφθεί ποιο είναι το δικό του χρέος. Τώρα που βρίσκεται στην εφηβική ηλικία, να μην εκχωρεί την προσωπική του βούληση και ελευθερία σε συνθήματα άλλων που μπορεί να κινούνται από ιδιοτελείς επιδιώξεις. Να μη γίνει άχρωμο στοιχείο μιας μάζας, αλλά να μείνει υπεύθυνο κύτταρο της κοινωνίας. Και όταν μεγαλώσει, να μη μιμηθεί αυτές τις συμπεριφορές που σήμερα κατακρίνει. Να μη συμβιβαστεί με την κρατούσα νοοτροπία της ανεντιμότητος, της πλεονεξίας, της σκληροκαρδίας, της ασυνεπείας και του εγωκεντρισμού. Να συνεχίσει υπεύθυνα την αναζήτηση. Υπάρχουν στην ιστορία του λαού μας, στην ιστορία της Εκκλησίας μας, υπέροχα παραδείγματα ακεραιότητος, δημιουργικότητος, υπευθυνότητος, αυτοθυσίας για χάρη του λαού. Πολλά έχουν αμφισβητηθεί στο πέρασμα του χρόνου. Αναμφισβήτητα όμως παραμένουν η ελευθερία και η αγάπη. Η μία συμπληρώνει την αλλη. Της δίδει βάθος και ουσία. Η ελευθερία αρχίζει με την υπέρβαση του εγωκεντρικού εαυτού μας. Και η αγάπη εκφράζεται με σεβασμό στο κάθε ανθρώπινο πρόσωπο, εκδηλώνεται έμπρακτα, χωρίς απαίτηση ανταλλαγμάτων. Η επιλογή, τελικά, είναι δική του. Το μόνο που μπορώ να τον βεβαιώσω είναι ότι προσωπικά δεν έχω μετανιώσει οσάκις έμεινα πιστός στο πνεύμα του Ευαγγελίου. Η ορθόδοξη πνευματικότητα, βασισμένη στην εσωτερική ελευθερία και την αγάπη, οδηγεί σε μια συνεχή ωρίμανση, υπεύθυνη στάση ζωής και δημιουργικότητα.»
Και ο Αλβανίας Αναστάσιος στην συνέντευξη στο news.kathimerini.gr θα θυμηθεί «Ολοζώντανα μένουν στη μνήμη μου τα πρώτα Χριστούγεννα στα Τίρανα, το 1991, όταν λειτουργήσαμε στον καθεδρικό ναό, που ήταν εσωτερικά εντελώς κατεστραμμένος. Είχαμε βάλει νάιλον στα παράθυρα για να κρυώνουμε λιγότερο· η βροχή διαπερνούσε τη στέγη. Ο ναός όμως ήταν κατάμεστος και η ατμόσφαιρα συγκλονιστική. Στη συνέχεια, σκέπτομαι την Πρωτοχρονιά του 1992 στην Κορυτσά. Μετά τον μακροχρόνιο διωγμό, τελέσαμε την πρώτη Λειτουργία στον παλαιό Καθεδρικό ναό της Κορυτσάς, ο οποίος είχε μετατραπεί σε Μουσείο. Το καλοκαίρι, όταν είχα ζητήσει να τον επισκεφθώ, ο πρόεδρος Αλία είχε αποκλείσει οποιαδήποτε επιστροφή του χώρου αυτού στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Είχε υπογραμμίσει: Ποτέ! Να όμως που ο Θεός άνοιξε πάλι δρόμους στα αδιέξοδα. Η συγκινητική εμπειρία συμπυκνώθηκε στη βεβαιότητα: Υπάρχει ελπίδα.»
Κλείνοντας αυτό το Αφιέρωμα - Συνέντευξη για τον Αρχιεπίσκοπο Τιράνων, Δυρραχίου και πάσης Αλβανίας κ. Αναστάσιο ενημερώνουμε όλους τους Έλληνες και Απόδημους αδελφούς μας του Apodimos.com ότι στις 30 Μαρτίου, στις 7.00 το βράδυ στην αίθουσα τελετών της πανεπιστημιούπολης, έγινε η αναγόρευση σε επίτιμο διδάκτορα του αρχιεπίσκοπου Τιράνων, Δυρραχίου και πάσης Αλβανίας Αναστάσιου στα Τμήματα Ιστορίας Εθνολογίας και Παρευξεινίων Χωρών.
Εμείς ευχόμαστε στον σεπτό ιεράρχη το «Χριστός Ανέστη» και το «Εις πολλά έτη Δέσποτα» με σκοπό να συνεχίσει το Θεάρεστο έργο του . Και στους επισκέπτες – αναγνώστες μας μικροί και μεγάλοι ας ενστερνιστούν τις απαντήσεις στις συνεντεύξεις διότι πολλά θα ωφεληθούν . Ενώ ευχαριστούμε τις πηγές από χρησιμοποιήσαμε τις συνεντεύξεις
Πηγές: Apodimos.com με πληροφορίες από τα ΣΚΑΪ 100,3 – news.kathimerini.gr
