Η ΧΟΡΗΓΗΣΗ ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΩΝ ΣΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΔΕΝ ΒΟΗΘΗΣΕ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ.

Ειδική Έρευνα

www.Apodimos.com

Η χορήγηση δισεκατομμυρίων στους ίδιους τους δισεκατομμυριούχους των Τραπεζών οργανώνουν το χάος στην Ελληνική οικονομία και στους Έλληνες δανειζόμενους και ίσως να τους οδηγήσουν σε μια «φούσκα πωλήσεων σπιτιών» που αγοράστηκαν με δάνεια ή διότι έχουν δάνεια από πιστωτικές κάρτες των οποίων τα προϊόντα τους συνεχώς διαφήμιζαν. Μπορεί βέβαια εμείς – οι απλοί καταθέτες – να μη γνωρίζαμε. Άλλωστε οι προτάσεις για δάνεια έπεφταν βροχή. Φοιτητικά, παιδικά, στεγαστικά, επαγγελματικά, για διακοπές, για αγορά αυτοκινήτου, δάνεια για να πληρώσεις τα δάνεια. Κάποιοι όμως σε αυτόν τον τεχνητό παράδεισο γνώριζαν ότι η «φούσκα» διαρκώς μεγάλωνε. Αυτό που φαίνεται ότι δεν γνώριζαν ήταν πότε, αν και πως ακριβώς θα σκάσει. Έτσι τώρα διότι λόγω της κρίσεως οι Τράπεζες βρήκαν τον τρόπο να μην δανείζουν εύκολα ή καθόλου π.χ. για συνένωση δανείων έτσι ώστε ο δανειζόμενος να πετύχει χαμηλότερα επιτόκια για να αναπνεύσει οικονομικά και να βρει τον τρόπο αποπληρωμής των δανείων του. Την στιγμή όπου η Κομισιόν παραμένει εξαιρετικά επιφυλακτική για την πραγματική οικονομική κατάσταση των ευρωπαϊκών τραπεζών η οποία μάλιστα την οδηγεί (όπως αναφέρεται στην «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» ) στην ανακοίνωση οδηγίας βάσει της οποίας όσες τράπεζες παίρνουν κρατική βοήθεια θα υπόκεινται σε αυστηρούς ελέγχους (σ.σ.: δηλαδή μέχρι τώρα οι Ευρωπαίοι έκαναν περίπου ό,τι και οι Αμερικανοί: τα… στραβά μάτια εκεί όπου το σύστημα είχε ισχυρά συμφέροντα;).

Από τη στιγμή λοιπόν που η οικονομική κρίση βγήκε στην επιφάνεια, με αφορμή την κατάρρευση των τραπεζικών κολοσσών στις ΗΠΑ, τόσο η κυβέρνηση όσο και η αξιωματική αντιπολίτευση κατέβαλλαν φιλότιμες προσπάθειες να μας πείσουν για τη σταθερότητα του ελληνικού τραπεζικού συστήματος. Επικεντρώθηκαν λοιπόν στο ότι οι ελληνικές τράπεζες δεν βρέθηκαν εκτεθειμένες σε διάφορα «τοξικά ομόλογα» του εξωτερικού. Ενώ αποσιώπησαν επιμελώς τον τρόπο που λειτουργεί το σύνολο του τραπεζικού συστήματος και πολύ περισσότερο το ελληνικό. Και βέβαια δεν αναφερόμαστε στον ληστρικό τρόπο που οι τράπεζες αντιμετωπίζουν τους πελάτες τους (υψηλά επιτόκια δανεισμού στο όριο της τοκογλυφίας, παράνομες χρεώσεις για υπηρεσίες κλπ) αλλά στην ίδια τη δομή τους. Αφού από ότι φαίνεται ολόκληρο το εποικοδόμημα στηρίζεται στα πάσης φύσεως δάνεια που αφειδώς μοιράζουν. Ή για να είμαστε ακριβείς μοίραζαν μέχρι τώρα. Τα παρακάτω στοιχεία είναι εξίσου αποκαλυπτικά.

Στην Ελλάδα οι τράπεζες εξακολουθούν να δανειοδοτούν με υψηλό κόστος και η απόκλιση των επιτοκίων από τον μέσο όρο της Ε.Ε. αυξάνεται κι άλλο, ακόμη και από εκείνα τα ιδρύματα που έκαναν χρήση των κρατικών προνομίων και αρωγής. Έτσι αδικαιολόγητα υψηλές τιμές σε προϊόντα και υπηρεσίες πληρώνουν οι Έλληνες πολίτες. Η μεγαλύτερη διαφορά επιτοκίων στην ευρωζώνη είναι στην Ελλάδα, λέει η ΕΚΤ, ενώ δυσεύρετα και με υψηλά επιτόκια και τον Απρίλιο ήταν τα δάνεια των τραπεζών.

Και μας μίλησε ένας άξιος οικονομολόγος για το πόσο ανθεκτικό στους κραδασμούς είναι το τραπεζικό μας σύστημα, φάνηκε αμέσως μετά, από την επιλογή της κυβέρνησης να το στηρίξει με το πακέτο των 28 δις. Σήμερα, σχεδόν ένα χρόνο μετά από τις δηλώσεις του πρωθυπουργού, το χρηματοοικονομικό τοπίο παραμένει θολό. Μπορεί να εξανεμίστηκε ο αρχικός πανικός, αλλά το χρήμα συνεχίζει να απουσιάζει από την αγορά. Οι ακάλυπτες επιταγές από την αρχή του χρόνου φτάνουν τα 1,78 δισεκατομμύρια ευρώ, ενώ τον Ιούνιο έσπασαν ρεκόρ ξεπερνώντας τα 360 εκατομμύρια. Σε σχέση με τον περσινό Ιούνιο παρουσίασαν αύξηση της τάξης του 290%.

Μία εύλογη απορία είναι τι ακριβώς συνέβη με αυτό το περίφημο «πακέτο». Αφού υποτίθεται ότι η ενίσχυση με τα 28 δις, αποσκοπούσε ουσιαστικά στην ενίσχυση της αγοράς και όχι των τραπεζών που άλλωστε σύμφωνα με τους πολιτικούς μας αλλά και τους πάσης φύσεως ειδικούς δεν αντιμετώπιζαν κανένα πρόβλημα. Είναι όμως έτσι;

Σύμφωνα με τα όσα πιστεύει ένας απλός άνθρωπος, οι τράπεζες παίρνουν τα χρήματα των καταθετών και τα «επενδύουν» κυρίως με τη μορφή δανείων. Μέσω της –λελογισμένης υποτίθεται- διαφοράς των επιτοκίων καταθέσεων και δανεισμού, αλλά και μέσω των διαφόρων υπηρεσιών που παρέχουν, εξασφαλίζουν τα όσα κερδίζουν. Όμως η κοινή λογική δανείζω μέρος από όσα μου καταθέτουν – λογική που τουλάχιστον ισχύει στην πραγματική ζωή – δεν φαίνεται να ισχύει για τις τράπεζες.

Σαν παράδειγμα θα αναφερθούμε σε μια Χ Εμπορική Τράπεζα (δεν θα αναφερόμαστε στις Ονομασίες των Τραπεζών αλλά μόνο στα οικονομικά στοιχεία ).

Στα αποτελέσματα για το 2008 η τράπεζα Χ υπερηφανεύεται μεν ότι: «ο Όμιλος διαθέτει ενισχυμένη ρευστότητα μέσω της σημαντικής καταθετικής του βάσης στην Ελλάδα και το εξωτερικό…», όμως στα παρακάτω - αν και σχετικά δυσνόητα – τα συμπεράσματα είναι ελαφρώς διαφορετικά: Αποτελέσματα Έτους 2008, Αύξηση Καταθέσεων Πελατών κατά 26,3% σε € 45,7δισ. Αύξηση Χορηγήσεων κατά 22,4% σε € 57,1δισ. Βελτίωση του δείκτη Χορηγήσεων προς Καταθέσεις στο 122%. Κεφαλαιακή Επάρκεια 10,4% . Περαιτέρω βελτίωση σε 12,4% μετά την έκδοση προνομιούχων μετοχών υπέρ του Δημοσίου ύψους 950 εκ. ευρώ.

Ενώ οι συνολικές καταθέσεις ανέρχονται σε 45,7 δις ευρώ, οι χορηγήσεις (δάνεια) ανέρχονται σε 57,1 δις. Η τράπεζα λοιπόν έχει δανείσει όχι μόνο όσα τις κατέθεσαν οι ταλαίπωροι πελάτες της αλλά και περίπου 12,5 δισεκατομμύρια ευρώ περισσότερα από όσα διαθέτει. Και όλα αυτά όταν τα δικά της κεφάλαια μόλις που πλησιάζουν τα 4 δις. Το ίδιο δηλώνει και στη συνέχεια όταν αναφέρεται στο «δείκτη χορηγήσεων προς καταθέσεις» που ανέρχεται στο 122% και που υποτίθεται είναι και βελτιωμένος. Από τα 100 ευρώ που κάποιος πολίτης κατέθεσε στην τράπεζα, αυτή δάνεισε τα 122 ευρώ. Πως γίνεται αυτό; Φαίνεται ότι στον καπιταλισμό όλα γίνονται. Ακόμα και το να δανείζεις αέρα. Γιατί περί αυτού πρόκειται.

Έτσι – από έναν αδαή - ευλόγως δημιουργείται το ερώτημα. Τι θα συμβεί εάν κάποιοι στο μέλλον αδυνατούν να πληρώσουν αυτά τα χρήματα; Πολύ περισσότερο τι θα συμβεί αν όλοι – ή οι περισσότεροι – αποφασίσουν να ζητήσουν τα χρήματά τους; Προφανώς η τράπεζα δεν θα έχει να τα επιστρέψει. Έτσι ίσως εξηγείται και η βιασύνη της κυβέρνησής μας να «εγγυηθεί» τις καταθέσεις. Το «εγγυηθεί» είναι σε εισαγωγικά γιατί η αξιοπιστία της κυβέρνησης είναι δεδομένη. Και το ότι δεν μπορεί η τράπεζα να επιστρέψει τα χρήματα – ναι τα χρήματα που οι περισσότεροι φυλάμε για κάποια «ανάγκη» – μας το δηλώνει η ίδια με τον κομψό όρο «Κεφαλαιακή επάρκεια». Η οποία ανέρχεται στο φοβερό ποσοστό 10,4%. Με άλλα λόγια; Εάν όλοι οι καταθέτες της τράπεζας αποφάσιζαν να αποσύρουν τα χρήματά τους μόνο το 10,4% θα μπορούσε να τα πάρει πίσω. Δηλαδή μόνο ο ένας στους δέκα. Το τραπεζικό μας σύστημα λοιπόν είναι υγιές μόνο και μόνο γιατί εμείς δεν ζητάμε τα χρήματά μας. Όμως δεν χρειάζεται να ανησυχούμε. Η κεφαλαιακή επάρκεια θα ανέλθει –πάντα με τη βοήθεια του δημοσίου - στο 12,4 %. Εδώ και αν μιλάμε για βελτίωση.

Αφού το κράτος (που δανείζεται από τις τράπεζες), τις δανείζει (από δικά μας χρήματα) για να συνεχίσουν να μας δανείζουν επειδή τα χρήματά μας δεν επαρκούν και δανειζόμαστε. Ποιος τελικά κερδίζει από αυτό το φαύλο κύκλο; Οι τραπεζίτες. Και το πολιτικό σύστημα βεβαίως που φιλότιμα στηρίζουν. Έτσι και για το 2008 η τράπεζα έκλεισε με κέρδη. Όμως από τα έσοδα των 3,3 δις τα 2,7 δις προέρχονταν από τους τόκους των δανείων. Ποσοστό; Πάνω από το 80%. Για να μη θεωρηθεί ότι το πρόβλημα αφορά μία μόνο τράπεζα προσπαθήσαμε να διαπιστώσουμε τι ακριβώς γίνεται με τις υπόλοιπες. Ακριβώς τα ίδια.

• Η Τράπεζα ΗΗΗΗ: καταθέσεις και ομόλογα πελατείας 31,3 δις, απαιτήσεις κατά πελατών (δάνεια) 38,3 δις, δείκτης δανείων προς καταθέσεις 112%

• Η ΨΨΨΨ Bank: καταθέσεις 42,54 δις, δάνεια και απαιτήσεις κατά πελατών 51,98 δις, δείκτης δανείων προς καταθέσεις 119%. Στην Νοτιανατολική Ευρώπη τα δάνεια είναι σχεδόν διπλάσια από τις καταθέσεις. (11,2 προς 6,1 δις αντίστοιχα)

• Η ΞΞΞΞ Bank : (9μηνο του 2008) ενεργητικό 17,7 δις, δάνεια 12,7 δις

• Η ΩΩΩΩ Τράπεζα: σύνολο καταθέσεων 17,77 δις, δάνεια 24,16 δις, δείκτης δανείων προς καταθέσεις 130%.

Όμως η θυγατρική της Ελληνικής Τράπεζας ΒΒΒΒ στην Τουρκία με καταθέσεις 5 δις έχει προχωρήσει σε δάνεια της τάξης των 12,2 δις. Δείκτης δανείων προς καταθέσεις 244%. Στην Τουρκία λοιπόν, η Ελληνική Τράπεζα ΒΒΒΒ στα 100 ευρώ που κάποιος κατέθετε δάνειζε τα 244. Πού τα βρήκε αυτά τα λεφτά; Προφανώς από την Ελλάδα. Τι θα συμβεί αν καταρρεύσει η τουρκική οικονομία; Πάλι εμείς θα πληρώσουμε τα σπασμένα. Όπως και στη Νοτιοανατολική Ευρώπη. Που τα δάνεια ανέρχονται σε 9,2 δις, ενώ οι οικονομίες τους αντιμετωπίζουν σοβαρό πρόβλημα.

Βέβαια κάποιος καλόπιστος θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι τα ποσοστά των «μη εξυπηρετούμενων δανείων» δηλαδή τα δάνεια που δεν μπορούν να αποπληρώσουν οι πελάτες παραμένουν λίγο πολύ αμετάβλητα σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια ή έχουν αυξηθεί ελάχιστα, αφού κυμαίνονται από το 2,5% – 4 % των δανείων. Σωστό. Αλλά με μία παρατήρηση. Σε όσα οικονομικά στοιχεία μελετήσαμε, τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια – κοινώς φέσια – αναγράφονται σαν ποσοστό επί των δανείων. Είναι λογικό, όσο αυξάνεται ο αριθμός των δανείων που χορηγούν οι τράπεζες, αυτά που δεν αποπληρώνονται να φαίνεται ότι μικραίνουν σαν ποσοστό. Όμως και η οικονομική κρίση δεν έχει ακόμα ξεσπάσει σε όλη της την έκταση. Και τώρα που ο χάρτινος πύργος κατέρρευσε, καλούμαστε να τους ενισχύσουμε ώστε να συνεχίσουν να περνούν αυτοί καλά και εμείς χειρότερα.

Ο ΓΓΓΓ ΔΔΔΔ διευθύνων σύμβουλος της Τράπεζας «έγινε πλουσιότερος κατά περίπου 3 εκατ. ευρώ (μείον τους φόρους) για δύο χρόνια εργασίας στην ΛΛΛΛ Τράπεζα. Μόνο η αποζημίωση ανήλθε σε 1,2 εκατ. Αντίθετα, η τράπεζα είχε ζημιές 491 εκατ. ευρώ το 2008 και 169 εκατ. ευρώ. το α' τρίμηνο του 2009.»

Τελικά οι τραπεζίτες της κρίσης επενδύουν και πάλι στο ρίσκο. Με επιστροφή στην εποχή των μεγάλων μπόνους, των επισφαλών τραπεζικών προϊόντων και στα κέρδη δισεκατομμυρίων στον χρηματοοικονομικό κλάδο βλέπει το γερμανικό περιοδικό Spiegel σε ανάλυσή του από τη Νέα Υόρκη. «Η Goldman Sachs παρουσιάζει κέρδη δισεκατομμυρίων, η Wall Street μοιράζει εκ νέου μπόνους, ενώ «περίεργα» τραπεζικά προϊόντα βγαίνουν και πάλι σε προσφορά. Οι τραπεζίτες του ρίσκου επέστρεψαν, σαν να μην είχε συμβεί ποτέ η οικονομική κρίση», προειδοποιεί το γερμανικό περιοδικό και συμπληρώνει ότι «οι ειδικοί προειδοποιούν για επιστροφή της πλεονεξίας και της υπερβολής» . Συγκεκριμένα στο δημοσίευμα αναφέρεται: «Όποιος ψάχνει στη Νέα Υόρκη σημάδια μιας οικονομικής δύναμης, δεν θα βρει σχεδόν τίποτα. Οι περισσότερες επενδυτικές εταιρείες είτε έχουν φαλιρίσει, είτε πουληθεί, είτε μετακομίσει σε πιο φθηνές περιοχές. Τα γραφεία τους στους ουρανοξύστες έχουν μετατραπεί σε πολυτελή διαμερίσματα».

Ωστόσο, η εικόνα αυτή απατά. Μπορεί το σκηνικό να έχει αλλάξει εξωτερικά, στο εσωτερικό όμως τα πάντα λειτουργούν όπως και πριν από την κρίση. Η Goldman Sachs εξέπληξε τους πάντες ανακοινώνοντας κύκλο εργασιών ύψους 14 δισ. δολαρίων και καθαρά κέρδη 2,7 δισ. δολαρίων. Η Goldman Sachs αναγεννήθηκε από τις στάχτες της οικονομικής κρίσης. Όμως, δεν είναι η μόνη που πανηγυρίζει, καθώς ολόκληρος ο τραπεζικός κόσμος των ΗΠΑ έχει λόγους να χαίρεται μετά από δύο καταστροφικά χρόνια.

Οι μεγάλες τραπεζικές και χρηματοοικονομικές εταιρείες μοιράζουν υψηλούς μισθούς και μπόνους, όπως ακριβώς και πριν από την κρίση. Μόνο το πρώτο τρίμηνο του 2009, οι 6 μεγαλύτερες τράπεζες των ΗΠΑ κατέβαλλαν αποζημιώσεις ύψους 36 δισ. δολαρίων. Το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων προερχόταν από το κρατικό πακέτο οικονομικής ενίσχυσης, δηλαδή από δημόσιο χρήμα.

Ακόμη και η προβληματική πλέον ασφαλιστική AIG ζήτησε την άδεια της Ουάσιγκτον για να μοιράσει νέα μπόνους. Ωστόσο, η αμερικανική κυβέρνηση αρνήθηκε να δώσει την συγκατάθεσή της, ενθυμούμενη προφανώς τις διαδηλώσεις που προκάλεσε η «σκανδαλώδης» ανακοίνωση της εταιρείας τον Μάρτιο για μπόνους σε στελέχη της εταιρείας.

Μάλιστα, οι επενδύσεις με «ρίσκο» - που σημαίνει ότι δεν έχουν σίγουρη απόδοση - αυξήθηκαν κατά 58% από το πρώτο στο δεύτερο τρίμηνο του 2009. Την ίδια στιγμή, Δημοκρατικοί βουλευτές καταγγέλλουν ότι το τραπεζικό σύστημα της χώρας συνεχίζει να λειτουργεί χωρίς διαφάνεια, ενώ αναλυτές προειδοποιούν ότι «οι τράπεζες παρουσιάζονται στην αγορά με νέο όνομα και προφίλ».

Τώρα πρέπει να ενημερώσουμε όλους τους επισκέπτες – αναγνώστες μας ότι χαμηλότατο το επίπεδο ενδοτραπεζικού και διατραπεζικού δανεισμού, τουλάχιστον 3 - 3,5 μονάδες υψηλότερα το βασικό επιτόκιο δανεισμού, επιτρέποντας στα ιδρύματα να εγγράφουν σημαντικές αξίες σε μια περίοδο όπου οι παραδοσιακές πηγές εσόδων έχουν μειωθεί δραματικά.

Σε ανάλογες διαπιστώσεις κατέληξαν οι αρμόδιοι, οι οποίοι συμμετείχαν στην τελευταία σύσκεψη (μεταξύ του υπουργού Οικονομίας, του διοικητή της ΤτΕ και των κρατικών επιτρόπων στις τράπεζες), στην οποία εξετάστηκε ο ρυθμός πιστωτικής επέκτασης στην οικονομία.

Τα στοιχεία αποθαρρυντικά, καθώς τα δάνεια «τρέχουν» με ετήσιο ρυθμό αύξησης 8,8% (στοιχεία Μαΐου), ενώ τα αντίστοιχα στην Ε.Ε. είναι 3,1%. Παράλληλα, σημαντικό πρόβλημα… διαπιστώθηκε στο επίπεδο των υψηλών επιτοκίων των δανείων, παρά το γεγονός ότι το βασικό επιτόκιο του ευρώ διαμορφώνεται στο 1%, ενώ στα ίδια επίπεδα κυμαίνεται και το διατραπεζικό Εuribor τριμήνου.

Πρακτικά αυτό σημαίνει πως οι τραπεζίτες στην πλειονότητά τους «ξέχασαν» να μειώσουν τα «σταθερά» τους επιτόκια και αύξησαν το περιθώριο κέρδους τους στα κυμαινόμενα. Το ίδιο διάστημα… ψαλίδισαν τα περισσότερα επιτόκια των προθεσμιακών καταθέσεων, που σημειωτέον από το 5,5% - 6% στο τέλος του 2008 έχουν υποχωρήσει μέχρι και το 3% σήμερα.

Όσον αφορά τους μικρομεσαίους και τον εμπορικό κόσμο , δεν θα αναφερθούμε στην περιοχή των Αθηνών κλπ θα αναφερθούμε σε μια πόλη της Κρήτης για τον μήνα Ιουλίου του 2009. Με τη σαφή προειδοποίηση προς τους εκπροσώπους των εμπορικών τραπεζών ότι από το Σεπτέμβριο θα ξεσπάσει «κύμα» αντιδράσεων με συνεχιζόμενες κινητοποιήσεις από τους μικρομεσαίους και τον εμπορικό κόσμο του νομού, πραγματοποιήθηκε η ευρεία σύσκεψη που συγκάλεσε ο Εμπορικός Σύλλογος Ηρακλείου στο Επιμελητήριο. Ο πρόεδρος του Εμπορικού Συλλόγου κ. Μανόλης Κουμαντάκης, ενώ χαρακτήρισε την αγορά με «καζάνι που βράζει», απείλησε ότι αν η κυβέρνηση δεν λάβει εδώ και τώρα μέτρα για να αντιμετωπιστούν οι συνέπειες της κρίσης, και δεν πιεστούν οι Τραπεζίτες να αλλάξουν την πολιτική τους αναφορικά με την ομαλή χρηματοδότηση των «μικρών», τότε το ερχόμενο Φθινόπωρο λόγω της δραματικής εικόνας που παρουσιάζει η αγορά, θα υπάρξουν εκρηκτικές αντιδράσεις λόγω της συνεχιζόμενης «ασφυξίας», από την έλλειψη ρευστότητας. Πάραυτα τα διευθυντικά στελέχη των τραπεζικών καταστημάτων, με έντεχνο τρόπο αρνήθηκαν ότι έχουν «κόψει» την ομαλή χρηματοδότηση εμπόρων και μικρομεσαίων, επικαλούμενοι τις χρηματοδοτήσεις που δίνονται το διάστημα αυτό από μια σειρά κοινοτικών κονδυλίων. Αντίθετη, ωστόσο, εικόνα παρουσιάζει τους τελευταίους μήνες ο «Τειρεσίας», όπου αποδεικνύεται και επίσημα ότι η ελληνική αγορά είναι έτοιμη να «σκάσει»…

Όπως τόνισε ο κ. Κουμαντάκης δεν μπορούμε εμείς να καρπωθούμε όλη τη ζημιά του προβλήματος που άλλοι δημιούργησαν, με το σπάσιμο της παραοικονομίας που είχε αναπτυχθεί δίπλα στην πραγματική οικονομία. Δεν μπορούν οι τράπεζες, οι βασικοί υπεύθυνοι, τώρα ξαφνικά και απότομα να στραγγαλίζουν, χωρίς ενημέρωση, χωρίς συμφωνία, υγιείς επιχειρήσεις της αγοράς.

Δεν μπορούν μονόπλευρα να αλλάζουν όρους, είτε αφορά επιτόκια, είτε εμπράγματες εγγυήσεις, είτε πιστωτική πολιτική, και να καθιστούν υγιείς επιχειρήσεις μη υγιείς.

Δεν μπορεί να αλλάξει απότομα με όλες τις συνέπειες, όλο το σύστημα της αγοράς, και να δημιουργήσει ένα καινούριο σύστημα παραγωγής και διακίνησης χρήματος με πλήρη έλεγχο από το τραπεζικό σύστημα της αγοράς, κατά παράβαση του συντάγματος και της νομοθεσίας της χώρας, που ορίζει τους πιστωτικούς κανόνες με βάση τους οποίους πήραν άδεια λειτουργίας οι τράπεζες.

Και δεν μπορεί το πολιτικό σύστημα, να παρακολουθεί αυτή την κατάρρευση της οικονομίας και της αγοράς, και να σφυρίζει αδιάφορα, λαμβάνοντας μέτρα αποσπασματικά που τελικά μόνο την αγορά δεν βοηθούν. «Η κατάσταση έχει φθάσει στο απροχώρητο, αν τώρα έστω και στο και πέντε, δεν αλλάξει κάτι στην χρηματοδότηση της αγοράς, της πραγματικής αγοράς, τότε θα καταρρεύσει όλο το οικονομικό κύκλωμα. Ας αναλογισθούν όλοι τις ευθύνες τους, γιατί διαφορετικά οι συνέπειες θα είναι τραγικές. Οι εμπορικές επιχειρήσεις, σε απόγνωση, είμαστε διατεθειμένοι να προχωρήσουμε σε πολύ δυναμικές αντιδράσεις, με πλήρη αποφασιστικότητα».

Επίσης θα πρέπει να γνωρίσουμε ότι αφορά την ευρωστία των Τραπεζών . Τελικά η «υγεία» των τραπεζών αντανακλάται στο Δείκτη Κεφαλαιακής τους Επάρκειας (ΔΚΕ). Πρόκειται για ένα πηλίκο, στον αριθμητή του οποίου βρίσκονται (χονδρικά) τα Ίδια Κεφάλαια και στον παρανομαστή τα στοιχεία του Ενεργητικού «σταθμισμένα» με το ρίσκο του. Όσο μεγαλύτερος είναι ο ΔΚΕ, τόσο υγιέστερη είναι μια Τράπεζα.

Η πρόσφατη χρηματο-οικονομική κρίση, επέφερε τη χρεοκοπία πολλών κλάδων της οικονομίας, γεγονός που μεγιστοποίησε το ρίσκο των τραπεζών, δηλαδή αύξησε τον παρανομαστή του Δείκτη Κεφαλαιακής τους Επάρκειας. Τα ποικίλα «προγράμματα σωτηρίας» των Τραπεζών τους προσέφεραν ρευστότητα (με τη μορφή προνομιούχων μετοχών, κυρίως) με αποτέλεσμα να αυξήσουν τον αριθμητή του Δείκτη Κεφαλαιακής τους Επάρκειας.

Όμως, η ρευστότητα αυτή δεν επιστρέφει στην πραγματική οικονομία, γιατί ελάχιστοι δανείζονται σε συνθήκες ύφεσης. Κι έτσι η κρίση βαθαίνει. Κι όσο βαθαίνει η κρίση, πολλαπλασιάζονται οι επισφάλειες των τραπεζών. Δηλαδή αυξάνεται το ρίσκο τους και μεγαλώνει (ξανά) ο παρανομαστής του Δείκτη Κεφαλαιακής τους Επάρκειας.

Ο μόνος τρόπο να σπάσει αυτός ο «φαύλος κύκλος», είναι να χτυπηθεί το πρόβλημα στη ρίζα του: Αντί να ενισχύουμε συνεχώς τον αριθμητή, να μειώσουμε απευθείας τον παρονομαστή του κλάσματος, δηλαδή να μειώσουμε το ρίσκο του Ενεργητικού τους.

Μ’ άλλα λόγια, να μειωθούν τα επιτόκια στα ήδη υφιστάμενά δάνειά τους. Γιατί όσο μικραίνουν οι τοκοχρεωλυτικές δόσεις των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων, τόσο ευκολότερα τα ξεπληρώνουν, τόσο μικραίνουν οι επισφάλειές των τραπεζών, τόσο μικραίνει ο παρανομαστής του Δείκτη Κεφαλαιακή τους Επάρκειας, τόσο βελτιώνεται η χρηματοοικονομική υγεία τους.

Κι όσο διευκολύνονται οι δανειολήπτες να πληρώσουν τα δάνειά τους, τόσο αποταμιεύουν περισσότερο ή καταναλώνουν περισσότερο. Σε κάθε περίπτωση, μαζί με την εξυγίανση των τραπεζών, προκύπτει σταδιακή εξομάλυνση της αγοράς και αναζωογόνηση της οικονομίας.

Όμως η «δεσπόζουσα θέση» των Τραπεζών τις καθιστά «ανελαστικές προς τα κάτω»: το τραπεζικό καρτέλ δεν μπορεί να αποφασίσει μόνο του μείωση των τοκοχρεολυτικών δόσεων (δηλαδή προσωρινή μείωση των κερδών του). Οπότε πρέπει το κράτος να ελέγξει προσωρινά (με μερική κρατικοποίηση) τις ισχυρότερες, ώστε να υποχρεωθούν όλες να ρίξουν το κόστος εξυπηρέτησης των δανείων τους.

Πρόκειται για λύση απλή και ριζοσπαστική ταυτόχρονα. Που σταματά και αντιστρέφει τη δυναμική της κρίσης, αντιμετωπίζοντας ταυτόχρονα και τα «γενεσιουργά» αίτιά της και τα «δευτερογενή» αίτια που την ανατροφοδοτούν…

Αυτά, περίπου, υποστηρίζουν σήμερα επιφανείς οικονομολόγοι διεθνώς- ανάμεσά τους και βραβεία Νόμπελ, όπως ο Πωλ Κρούγκμαν.

Επίσης θα σας παρουσιάσουμε προς μελέτη την υπαρκτή κατάσταση που μπορεί να φανεί και φανταστική . Αρκετοί Έλληνες μιλάνε με οργή κατά της «αισχροκέρδειας» και της «τοκογλυφίας», χωρίς καν να ξέρουν ποιος και γιατί εφηύρε αυτούς τους όρους, ούτε ποιος και γιατί επιβάλλει τέτοιες ποινικές διατάξεις. Το κράτος ποινικοποίησε τον δανεισμό με τόκο, δήθεν για να χτυπήσει την «τοκογλυφία». Αυτό που δεν ξέρουν είναι ότι μετά την ποινικοποίηση των χρηματοπιστωτικών εργασιών και την δίωξη των Ελλήνων κεφαλαιούχων, οι τράπεζες απέκτησαν το μονοπώλιο του δανεισμού χρημάτων. Όποιος Έλληνας επιχειρηματίας θέλει δάνειο (δεν υπάρχει οικονομική δραστηριότητα χωρίς πίστωση) πρέπει να καταφύγει στους τραπεζίτες για να δανειστεί, και μάλιστα με υπέρογκα επιτόκια. Δεν έχουν νόημα οι φωνές για τα υψηλά επιτόκια, το πρόβλημα είναι τα χαμηλά επιτόκια (καταθέσεων). Κανονικώς θα έπρεπε να υπάρχει ένας νόμος που δεν θα επέτρεπε να πέσουν τα επιτόκια κάτω από ένα όριο, και όχι να επιβάλλει ανώτατα επιτόκια. Το κωμικοτραγικό της υποθέσεως είναι ότι το ανώτατο επιτόκιο δανεισμού δεν είναι σταθερό, αλλάζει ανά έτος από τις τράπεζες. Κάτι πού σημαίνει ότι το ποια εμπορική πράξη εμπίπτει στους νόμους περί «τοκογλυφίας» εξαρτάται από την χρονική στιγμή! Δηλαδή αν μετά δύο μήνες έχουν ανέβει τα επιτόκια της τραπέζης τότε υπάρχει περίπτωση να θεωρηθεί «τοκογλυφία» κάτι που δεν ήταν πριν, ή να μην θεωρηθεί «τοκογλυφία» κάτι που είναι τώρα. Αναλόγως αν ανέβουν ή πέσουν τα επιτόκια.

Πριν αρκετά χρόνια, ορισμένες εταιρείες στην Νέα Υόρκη κατάφεραν να διαγραφούν τα χρέη τους με το αιτιολογικό ότι ήταν χρέη από τοκογλυφικά δάνεια. Κάποια αμερικανικά δικαστήρια ευτυχώς διέκριναν ποιο ήταν το κίνητρο αυτών των εταιριών και απαγόρευσαν τέτοιες ενστάσεις.

Ας υποθέσουμε για μία στιγμή ότι όντως το κράτος ενδιαφέρεται για τους πτωχούς και τους αδυνάμους και θέλει να τους προστατεύσει από την απληστία των δανειστών τους, και για αυτό θέτει ανώτατα όρια επιτοκίων. Το ζήτημα είναι γιατί δεν κάνει το ίδιο και με τους φόρους που επιβάλλει στον Ελληνικό Λαό; Γιατί για παράδειγμα να υπάρχουν φορολογικοί συντελεστές της τάξεως του 35%; Γιατί το κράτος διπλασίασε προσφάτως τα τέλη στα διόδια; Αύξηση 100%!! Και αυτό συμβαίνει παντού σε όλα τα κρατικά προϊόντα και υπηρεσίες. Το κράτος χρεώνει πανάκριβα τους Έλληνες πολίτες σε φόρους, τιμολόγια ΔΕΚΟ, ασφαλιστικές εισφορές, δημοτικά τέλη, κλπ. Αν το κράτος ήταν όντως ηθικό, θα έπρεπε να επιβάλλει ανώτατο όριο φορολογίας 10% κατ’ έτος, όπως ισχύει για τα επιτόκια. Αλλά δεν το κάνει. Αντιθέτως αυξάνει συνεχώς τους φόρους που επιβάλλει. Το πράγμα που θέλει να αποκρύψει το κράτος όταν παριστάνει τον προστάτη των πτωχών, και ότι δήθεν αυτό τοκίζει με το νόμιμο-χαμηλό επιτόκιο, είναι ότι τα κρατικά πιστωτικά ιδρύματα δέχονται καταθέσεις κάτι που απαγορεύεται για τους ιδιώτες. Επιπλέον το κράτος έχει το δικαίωμα να επιβάλλει φόρους και έτσι συλλέγει κεφάλαια τα οποία μετέπειτα μπορεί να δανείσει. Και μέχρι προσφάτως είχε το δικαίωμα εκτυπώσεως χαρτονομίσματος, δηλαδή με μηδενικό κόστος τύπωνε χρήμα και το δάνειζε. Οι ιδιώτες πιστωτές Τράπεζες διακινδυνεύουν τα δικά τους κεφάλαια, άρα δεν έχουν το ίδιο κόστος χρήματος με το κράτος. Τα κρατικά πιστωτικά ιδρύματα εμφανίζονται να παρέχουν «φθηνό» χρήμα διότι απλούστατα κερδοσκοπούν εις βάρος των καταθετών τους. Δανείζουν ξένα χρήματα, όχι τα δικά τους.

Επειδή μιλάμε για την διεθνή οικονομική κρίση και την επιρροή της στην Ελλάδα να μελετήσουμε την Βρετανική παρέμβαση στην οικονομική κρίση διότι πολλά θα ωφεληθούμε. Παρέμβαση στο θέμα της αντιμετώπισης της διεθνούς οικονομικής κρίσης, έκανε ο Βρετανός υπουργός Οικονομικών, Άλιστερ Ντάρλινγκ με την δημοσίευση άρθρου στην εφημερίδα Wall Street Journal,. Αναφορές στο ρόλο του ΔΝΤ, όπου σύμφωνα με τον κ. Ντάρλινγκ, η αύξηση των πόρων του είναι αναγκαία για να μην επεκταθεί η κρίση από τις επιχειρήσεις στις χώρες, καθώς και η ανάγκη συσπείρωσης της διεθνούς κοινότητας, είναι οι αντιλήψεις που διαπερνούν το άρθρο. Όπως αναφέρει ο κ. Ντάρλινγκ: «Πρέπει να ενισχύσουμε τη ζήτηση μέσω σειράς μέτρων: χαλάρωση της νομισματικής πολιτικής, δημοσιονομική ανάκαμψη και αποκατάσταση του τραπεζικού δανεισμού. Παράλληλα με αυτό, θα πρέπει να μεταρρυθμίσουμε το ΔΝΤ και την Παγκόσμια Τράπεζα ώστε οι δυο αυτοί οργανισμοί να γίνουν πιο υπεύθυνοι και να είναι σε θέση να παρεμβαίνουν πριν τα προβλήματα γίνουν βαθύτερα». Τέλος ο Βρετανός υπουργός Οικονομικών αναφέρει ότι: «Όλες οι μορφές των κινδύνων για τους καταναλωτές, τις αγορές και τις οικονομίες πρέπει να καλυφθούν , περιλαμβανομένης και της σύνδεσης μακρο-οικονομικής και χρηματοπιστωτικής εποπτείας, του ανοίγματος των φορολογικών παραδείσων και της ενίσχυσης της διαφάνειας» σημείωσε ο βρετανός υπουργός Οικονομικών. «Πρέπει να διασφαλίσουμε ότι στο μέλλον , οι τράπεζες να δημιουργήσουν δικλείδες ασφαλείας στις καλές χρονιές , έτσι ώστε, όταν έρχεται κρίση να είναι αρκετά ισχυρές για να συνεχίσουν το δανεισμό σε επιχειρήσεις και οικογένειες».

Εδώ θα πρέπει να ενημερώσουμε τους επισκέπτες – αναγνώστες μας ότι τη μεγαλύτερη διαφορά ανάμεσα στα επιτόκια καταθέσεων και τα επιτόκια δανεισμού στην ευρωζώνη έχουν οι ελληνικές τράπεζες, επιβεβαιώνει έκθεση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας που δόθηκε στη δημοσιότητα.

Σύμφωνα με την έκθεση «Διαφορές επιτοκίων ανάμεσα στις χώρες της ευρωζώνης», η διαφορά ανάμεσα σε καταθέσεις και χορηγήσεις (υπέρ των δεύτερων βεβαίως) είναι 3,65%, έναντι 1,68% που είναι ο μέσος όρος στη ζώνη του ευρώ. Tο μέσο επιτόκιο χορηγήσεων για τα νέα δάνεια (που προκύπτει από τη στάθμιση όλων των κατηγοριών πιστώσεων) ανέρχεται στο 5,96%, ποσοστό που είναι το υψηλότερο μεταξύ των «12» της ευρωζώνης .

Aντιθέτως, σε ό,τι αφορά τις καταθέσεις, το μέσο επιτόκιο (1,26%) είναι από τα χαμηλότερα της ευρωζώνης και σημαντικά κάτω από τον μέσο όρο των «12» (1,57%). Στα προσωπικά και καταναλωτικά δάνεια το μέσο επιτόκιο των ελληνικών τραπεζών (για δάνεια με σταθερό επιτόκιο για ένα έτος) διαμορφώνεται στο 9,33% και είναι το δεύτερο υψηλότερο στην ευρωζώνη μετά την Ιταλία (10,67%). Το μέσο ευρωπαϊκό επιτόκιο για αυτή την κατηγορία διαμορφώνεται στο 6,83%.

Κατά την ΕΚΤ, η διαφορά των επιτοκίων πιθανώς οφείλεται στην ανομοιογένεια σε επίπεδο προϊόντων, η οποία αντανακλά ενδεχομένως τις διαφορές μεταξύ των εθνικών εμπορικών καθιερωμένων πρακτικών, καθώς και μεταξύ των κανονιστικών και δημοσιονομικών ρυθμίσεων. Επίσης, η ΕΚΤ σημειώνει ότι αυτό το φαινόμενο που πλήττει τους Έλληνες δανειολήπτες μπορεί να οφείλεται στις διαφορές του πιστωτικού κινδύνου (συμπεριλαμβανομένων των διαφορών ως προς τις πρακτικές για τη σύσταση ασφαλειών) και στη διάρθρωση της αγοράς.

Στα στεγαστικά δάνεια το μέσο επιτόκιο (σταθερό για ένα χρόνο) διαμορφώνεται στο 4,25% έναντι 3,59% που είναι ο μέσος όρος για την ευρωζώνη. Η Ελλάδα είναι η δεύτερη πιο ακριβή αγορά μετά την Γερμανία (4,56%). Για δάνεια με σταθερό επιτόκιο από 1 έως 5 χρόνια το επιτόκιο στην ελληνική αγορά διαμορφώνεται στο 5,39% έναντι ευρωπαϊκού μέσου όρου 4,05%

Οι ελληνικές τράπεζες, από την πλευρά τους, υποστηρίζουν ότι η διαφορά οφείλεται στο ότι η χώρα μας έχει υψηλότερο πληθωρισμό, ενώ επικαλούνται και τα υψηλά λειτουργικά έξοδα μιας τράπεζας στη χώρα μας.

Ο Π. Λαφαζάνης, υπεύθυνος Οικονομικής και Κοινωνικής πολιτικής του ΣΥΝ, σχολίασε ότι η «διαπίστωση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας ότι η διαφορά ανάμεσα στα επιτόκια χορηγήσεων και καταθέσεων στην Ελλάδα (3,65%) είναι υπερδιπλάσια έναντι του μέσου όρου της ζώνης του ευρώ (1,65%), επιβεβαιώνει όχι μόνο την καταλήστευση των πολιτών αλλά και την ύπαρξη καρτέλ των τραπεζών στη χώρα μας».

Εξ άλλου, απαντώντας σε ερώτηση σχετικάμε τα «καρτέλ των Τραπεζών», ο αναπληρωτής κυβερνητικός εκπρόσωπος Ευάγγελος Αντώναρος τόνισε ότι «σε καμία ευρωπαϊκή χώρα δεν είναι έργο της κυβέρνησης να κρίνει αν και πού υπάρχει καρτέλ. Αυτό είναι αντικείμενο έρευνας από τις θεσμικά αρμόδιες αρχές».

Και τώρα τίθεται από μας ένα σοβαρό ερώτημα. Μήπως η ύπαρξη «καρτέλ των Τραπεζών» θα δημιουργήσουν την «Φούσκα πωλήσεων σπιτιών» και ρίξουν την οποιαδήποτε ελληνική κυβέρνηση με αποτέλεσμα να υπάρξει οικονομική ανέχεια των Ελλήνων λόγω των συνεχών εκλογικών αναμετρήσεων των κομμάτων και προέκταση οφέλη των «καρτέλ των Τραπεζών» ;
 

Πηγές : Apodimos.com και πληροφορίες από stasi.gr – portal.kathimerini.gr – Spiegel – tolmi.gr – antinews.gr – euro2day.gr – in.gr