ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΗ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ.

Ειδική Αρχειακή Παρουσίαση για όλους

www.Apodimos.com

Ενημερώνουμε όλους τους Έλληνες και τους Απόδημους αδελφούς μας διότι μας ερωτήσαν για το πότε η ΕΕ έχει ενδιαφερθεί για την ονομασία των Σκοπίων και τους γνωρίζουμε ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση το Δεκέμβριο του 1991 και τον Ιούνιο του 1992 στις προϋποθέσεις που καθόρισε για την αναγνώριση του νέου κράτους των Σκοπίων περιέλαβε τον όρο να μη χρησιμοποιηθεί η λέξη Μακεδονία στο όνομά τους. Κατόπιν των ανωτέρω δεν δικαιολογείται , ούτε επιτρέπεται η υφαρπαγή από τους Σκοπιανούς, ούτε και σαν συνθετικό του Ελληνικού ονόματος «Μακεδονία», για τον κρατικό και εθνικό τους προσδιορισμό. Δεν επιτρέπεται επίσης και η σκόπιμη άγνοια ή παράβλεψη της ιστορικής πραγματικότητας, από τρίτες χώρες, μικρές ή μεγάλες, για εξυπηρέτηση των όποιων συμφερόντων τους. Θα μπορούσαμε να συζητήσουμε κάποια παραχώρηση εάν μας έφερναν έστω και ένα γραπτό ή μη μνημείο, χάρτη ή άλλο εύρημα, προ του 1944 που να μην είναι Ελληνικό. Για αυτό τον λόγο στα δυο συνεχιζόμενα άρθρα των μηνών Ιουλίου και Ιουνίου δώσαμε έμφαση για την για την Βουλγαρική καταγωγή των Σοπιανών και για την κυκλοφορία της επιστολής των 220 ακαδημαϊκών που απεστάλη στον πρόεδρο Barack Obama. Τα οποία οι πολυπληθείς επισκέπτες – αναγνώστες μας κάνοντας ΚΛΙΚ στους τίτλους των άρθρων.

Του Ιουλίου του 2009 με τίτλο ΚΛΙΚ Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΣΥΛΟΓΗ ΠΗΓΩΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΣ, για την ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΗ ΚΑΤΑΓΩΓΗ των ΣΚΟΠΙΑΝΩΝ. Αρχειακή Παρουσίαση. Όπου ενημερώναμε όλους τους Έλληνες και τους Απόδημους τους παρουσιάζοντας την μεγαλύτερη συλλογή πηγών παγκοσμίως για την Βουλγαρική καταγωγή των Σοπιανών, σαν βοήθημα συζητήσεων πού πρέπει να ληφθεί υπόψη, και

Του Ιουνίου του 2009 με τίτλο ΚΛΙΚ LETTER to PRESIDENT BARACK OBAMA about FYROM. όπως πρέπει να ληφθεί υπόψη και η κυκλοφορία της επιστολής των 220 ακαδημαϊκών που απεστάλη στον πρόεδρο Barack Obama.

Και αυτά τα αναφέρουμε διότι ο κ. Mathew Nimetz επαναναρχίζει τον διαλόγο που στοχεύει στην επίτευξη αμοιβαία αποδεκτού συμβιβασμού γύρω από το θέμα του επίσημου ονόματος της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας .

Επειδή την αυτή όπου κ. Mathew Nimetz επαναναρχίζει τον διαλόγο που στοχεύει στην επίτευξη αμοιβαία αποδεκτού συμβιβασμού γύρω από το θέμα του επίσημου ονόματος της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας και επειδή πρεσβεύουμε ούτε επιτρέπεται η υφαρπαγή από τους Σκοπιανούς, ούτε και σαν συνθετικό του Ελληνικού ονόματος «Μακεδονία», για τον κρατικό και εθνικό τους προσδιορισμό ενημερώνουμε επισκέπτες – αναγνώστες μας, ότι υπάρχουν δραματικές και περιπλοκές εξελίξεις στο Σκοπιανό, κάτι που πρέπει λάβει σοβαρά υπόψη του κ. Mathew Nimetz , με επίσημη ανακοίνωση τους τα Αλβανικά κόμματα της ΦΥΡΟΜ, δέχονται μεν το όνομα «βόρεια Μακεδονία» ως όνομα του κράτους, αλλά αρνούνται κάθετα να δεχθούν την αναγραφή στα διαβατήρια και στα αλλά διεθνή έγγραφα στην θέση του nationality: το Northmacedonian καθώς και την γλώσσα ως Northmacedonian . Αρνούνται να δεχθούν την ««μακεδονοποιηση» που επιχειρείται με το όνομα Nortmacedonian. Απαιτούν στα διαβατήρια και στα διεθνή έγγραφα να φαίνεται ο πολυεθνικός χαρακτήρας της ΦΥΡΟΜ. Έτσι στο διαβατήριο , στην θέση του nationality, θα πρέπει να γράφει αντίστοιχα το Macedonian ή το Albanian όταν αφορά Αλβανούς στην εθνικότητα, καθώς και την αναγραφή του στην Αλβανική γλώσσα. Λόγω αυτών των εξελίξεων:

• Μήπως η ελληνική θέση μετά την συμφωνία όλων των εν Βουλή κομμάτων πρέπει να ξαναγίνει: «Ούτε Μακεδονία, ούτε παράγωγο» και να αρχίσουν πάλι οι συνομιλίες από μηδενική βάση;

• Μήπως η εξέλιξη αυτή ρίχνει και μια νέα ιδέα στο τραπέζι. Τον συμβιβασμό μεταξύ των τριών. ( Ελλήνων, Σκοπιανών, Αλβανών), ώστε ο ΟΗΕ να προτείνει κάποιο πιο ουδέτερο όνομα για να εκφραστεί η πολυεθνικοτητα αυτής της χώρας. Όπως το Βαρδάρια nationality: Vardarian , που να τους περιλαμβάνει όλους , όπως το θέλουν και οι Αλβανοί; ή Ιλλιρίδα (για εκείνους τους Αλβανούς του Τετεβου που θέλουν την περίπτωση της Μεγάλης Αλβανίας)

Επίσης τοποθετούμαστε ότι κανένας δε μπορεί ν' αμφισβητήσει τη στρατηγική ικανότητα του Αλεξάνδρου. Και μόνο η ομολογία του Ναπολέοντα, ότι ο Αλέξανδρος ήταν ο μέγιστος των στρατηγών αρκεί. Το γεγονός ότι η στρατηγική του ικανότητα ήταν η ίδια σχεδόν παντού, καταφαίνεται από το ότι αντιμετώπιζε κάθε αντίπαλο με διαφορετική αλλά κατάλληλη τακτική. Για αυτό με το άρθρο μας του ΙΑΝ του 2007 με τίτλο ΚΛΙΚ ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΑΠΗΛΕΙΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΟΝΟΜΑΤΟΣ του Μ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ, για να ΔΟΘΕΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΣΤΟ ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟ ΤΗΣ FYROM. διότι η Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας, έχει κάνει κινήσεις εναντίον της Ελληνικής Ιστορίας και Ελληνικής αξιοπρέπειας καθότι η μετονομασία του αεροδρομίου των Σκοπίων από Πέτροβατς σε Μέγας Αλέξανδρος αποτελεί πρόκληση προς τον Ελληνισμό και την Ευρώπη. Παρουσιάζοντας δε το πιο κάτω κείμενο αποδεικνύουμε σε όλο τον κόσμο για ποιους λόγους είμαστε περήφανοι που είμαστε Έλληνες

Όπως ήταν Έλληνας και ο Μέγας Αλέξανδρος

Αγαλμάτιο του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Πέλλα. Ελληνιστικοί χρόνοι. Υψ. 0,42 μ.

Νόμισμα της Μακεδονίας με γραφή στα Ελληνικά «ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ»

Η σαρκοφάγος της Σιδώνας - Γνωστή ως Σαρκοφάγος του Μεγάλου Αλεξάνδρου

Τώρα πιο κάτω, σας παρουσιάζουμε την ανάπτυξη της Ιστορικής Ανασκόπησης του Μεγάλου Αλεξάνδρου η οποία ακολουθεί τους πιο κάτω άξονες που έχουν σχέση , την Γέννηση του Μεγάλου Αλεξάνδρου, το πώς ο Μεγάλος Αλέξανδρος έγινε βασιλιάς, η Επικράτηση του Αλεξάνδρου στην Ευρώπη, τα Αιτία και Αφορμή της Εκστρατείας εναντίον της Περσίας, η Εξέλιξη της Εκστρατείας , θα αναφερθούμε στην Εκστρατεία της Ινδικής, θα δούμε πιο ήταν ΤΟ ΤΕΛΟΣ του μεγάλου Έλληνα στρατηλάτη, θα γνωρίσουμε σε όλους πια ήταν τα Αποτελέσματα των Πολέμων του Μεγάλου Αλεξάνδρου για να κλείσουμε αυτή την ιστορική διαδρομή με τα Ιστορικά Διδάγματα

Έχοντας υπόψη μας τα πιο πάνω θα παρουσιάσουμε σε όλους τους Έλληνες και τους Απόδημους αδελφούς μας, την Ιστορική Ανασκόπηση του Μεγάλου Αλεξάνδρου , που ανακοινώθηκε στο Ελληνο-Κυπριακό Φόρουμ και φιλοξενείτε στην Ιστοσελίδα ενός Απόδημου Έλληνα τον Ναλμπάντη Σ. Κωνσταντίνο και αναγνωρίζοντας και τιμώντας την προσφορά του στην ενημέρωση όλων των Ελλήνων και των Αποδήμων παρουσιάζουμε το βιογραφικό του .

• Βιογραφικό Σημείωμα

Ο Ναλμπάντης Σ. Κωνσταντίνος, γεννήθηκε στα Κύργια, στην αρχαία Κρίφλα, στο προσφυγικό κεφαλοχώρι της Δράμας από Μικρασιάτες γονείς. Τα Κύργια, ο πρώην Δήμος Μεγάλου Αλεξάνδρου, που καταργήθηκε για ιδιοτελείς σκοπούς . Βλέπε σχετικά το μακροσκελές άρθρο για το χωριό του στα περιεχόμενα αυτής της ιστοσελίδας του το www.kn-megalexandros.gr .

Όταν ακόμα ήτανε τεσσάρων ετών έχασε τον πατέρα του, όπου μετοίκησε με την μητέρα του στους παππούδες του σε προάστιο των Κυργίων. Αποφοίτησε από Γυμνάσιο της Θεσσαλονίκης και σπούδασε εργαζόμενος κατά τη διάρκεια των πανεπιστημιακών σπουδών του ( Οικονομολογία - Κοινωνιολογία) στη Γερμανία, όπου τώρα ζει και εργάζεται.

Αρθρογραφεί για πολλά χρόνια στα ΜΜΕ του Ελληνισμού και απόδημου Ελληνισμού των τριών Ηπείρων και έχει λάβει μέρος σε ευρωπαϊκά προγράμματα του Λεονάρδου, Σωκράτη και Λίγκουα στη Θεσσαλονίκη, Αθήνα και Κρήτη.

Επίσης έχει λάβει μέρος σε πολυάριθμα πολιτιστικά ταξίδια σχεδόν σε όλες σχεδόν τις ευρωπαϊκές χώρες, επίσης στη πρώην Σοβιετική Ένωση ( Μόσχα και Αγία Πετρούπολη), Ανατολική Γερμανία και σε πολλαπλές χώρες του πρώην Ανατολικού Συνασπισμού.

Πολιτιστικό ταξίδι και επίσκεψη αναπτυξιακών προγραμμάτων στην Ιορδανία και Αίγυπτο, ως την Ερυθρά θάλασσα. Ταξίδι στην Μικρασιατική Ακτή, περαιτέρω στην Προύσα και την Κωνσταντινούπολη και τα νησιά των πριγκίπων.

Πολιτιστικά ταξίδια στο Ισραήλ και στα κατεχόμενα του Γκολάν και ως την Ερυθρά και πάλι Θάλασσα. Επίσης ταξίδι στον Καναδά. Βανκούβερ, τη Βρετανική Κολομβία και την Δυτική Αμερική, Άγιο Φραντζίσκο και Λος Άντζελες της Καλιφόρνιας. Μάλτα και στα νησιά των λουλουδιών και της Αιώνιας Άνοιξης.

Αρκετά ταξίδια στις πρώην αποικίες της Νοτίου Γαλλίας, περιοχή Μασσαλίας και περιηγήσεις της Μεγάλης Ελλάδας στη Σικελία, Πιθηκούσα - Ίσκια, Παρθενόπη, Νεάπολις και Πομπηία.

ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΗ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

Πηγή: Ελληνο-Κυπριακό Φόρουμ

Σαν εισαγωγή στο κυρίως θέμα μας, που η Ιστορική Ανασκόπηση του Μεγάλου Αλεξάνδρου, θα παρουσιάσουμε την συγγραφή ενός κειμένου σε όλους Έλληνες, Κυπρίους, Ομογενείς όλου του κόσμου , τους Απόδημους αδελφούς μας και σε όλους τους Φιλέλληνες παγκοσμίως, που έχει γραφεί από τον αξιότιμο βουλευτή κ. Νίκο Μάρτη, που υπήρξε Πρώην Υπουργός και τώρα Πρόεδρος της Μακεδονικής Εστίας , με τίτλο «Μέγας Αλέξανδρος - Ο με κανέναν άλλον θνητόν όμοιος» . Ας το μελετήσουμε :

• Μέγας Αλέξανδρος - Ο με κανέναν άλλον θνητόν όμοιος

Νίκος Μάρτης, Πρώην Υπουργός 29 – 11- 2004

«Ούτε και εις εμέ φαίνεται ότι άνευ θείας δυνάμεως έγινε ο με κανέναν θνητό όμοιος» Με την χαρακτηριστικήν αυτήν εκτίμηση για τον Αλέξανδρο, ο Αρριανός, ο σοβαρώτερος μελετητής και ιστορικός του έργου του ολοκληρώνει το βιβλίο του «Αλεξάνδρου Ανάβασις». Ο Πλούταρχος εις το βιβλίον του «Ηθικά περί της Αλεξάνδρου τύχης ή αρετής» αναφέρει: «οι χώρες που δεν γνώρισαν τον Αλέξανδρον, είναι σαν να μην είδαν το φως του ηλίου» και εις άλλο σημείο γράφει: «ο Αλέξανδρος από όσα δίδαξε, όσα είπε ή έπραξε, αποδεικνύεται φιλόσοφος».

Οι Αμερικανοί παραγωγοί που φιλοδοξούν να γυρίσουν ταινία του Μεγάλου Αλεξάνδρου, δεν μπορούν να αγνοήσουν τους ανωτέρω χαρακτηρισμούς των δύο κορυφαίων ιστορικών για τον Αλέξανδρο. Οφείλουν χάριν του κύρους των, αλλά και για το κύρος της Αμερικής που ως η σημερινή υπερδύναμη πρέπει να ηγείται, όπως ορθώς γράφει ο τ. Πρόεδρος των Η.Π.Α. Κλίντον, να μη παρασυρθούν σε τυχαία σενάρια και αγνοήσουν το μεγαλείο του Αλεξάνδρου, που γεννήθηκε θνητός, έζησε ως υπεράνθρωπος και πέθανε ως ημίθεος και με το έργο του ώθησε την ανθρωπότητα αιώνες μπροστά.

Μια άλλη υπερδύναμη την εποχή της, η Ρώμη, ονόμασε πρώτη τον Αλέξανδρο Μέγα, τον οποίο θεοποίησε και όχι μόνο ακολούθησε το έργο του και αγκάλιασε όλους τους τομείς της τέχνης, της επιστήμης και της ζωής, αλλά το ολοκλήρωσε μεταφέροντας και παγιώνοντας την ελληνική κληρονομιά στη Δύση, γεγονός που προετοίμασε την δημιουργία του Δυτικού Πολιτισμού.

Ο Chateaubriand έγραψε: «αν κάποιος έμοιασε με θεό αυτός είναι ο Αλέξανδρος». Οι ανωτέρω χαρακτηρισμοί δεν ήσαν τυχαίοι. Η συγκλονιστική ομιλία του Αλεξάνδρου στην ΩΠΗ, γνωστή ως όρκος του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ενώπιον 9.000 Αξιωματούχων Ελλήνων και Ασιατών, αποτελεί για τους ηγέτας όλων των λαών και διεθνών οργανισμών φωτεινό παράδειγμα στην πορεία για την Τρίτη χιλιετία. Ο όρκος του Αλεξάνδρου στην ΩΠΗΝ είναι γνωστός, αλλά δεν έχει τονισθεί ότι ξεχύθηκε από την Μακεδονία όχι για να υποτάξει λαούς ή να κατακτήσει πλούτη ούτε να ικανοποιήσει πάθη, αλλά για να ενώσει όλους τους ανθρώπους με τα δεσμά της ειρήνης, της ομόνοιας και της αμοιβαίας επικοινωνίας.

Την επιθυμία του αυτή, όπως γράφει ο Πλούταρχος, την διετύπωσε και πριν ακόμη αρχίσει την εκστρατεία του όταν συναντήθηκε με τον Διογένη στην Κόρινθο. Όταν ρώτησε τον Διογένη τι θέλει, εκείνος του είπε να φύγει από μπροστά του για να μην καλύπτει τον ήλιο που τον φώτιζε. Ο Αλέξανδρος δεν θύμωσε αλλά είπε: «Εάν δεν σκεπτόμουν να αναμείξω τα βάρβαρα έθνη με την Ελλάδα και διατρέχοντας όλη την Ήπειρο να την εκπολιτίσω και αφού βρω τα πέρατα της γης και τον ωκεανό της θάλασσας, να εκτείνω έως εκεί την Μακεδονία και να σπείρω και να απλώσω την Ελληνική δικαιοσύνη και ειρήνη, σε όλα τα μέρη του κόσμου, δεν θα καθόμουν άπρακτος μεταχειριζόμενος την εξουσία για σωματικές απολαύσεις αλλά θα ζήλευα την απλότητα του Διογένη». Έκανε πράξη ότι την εξουσία δεν θα μετεχειρίζετο για απολαύσεις. Κατά την αναχώρησιν του από την Μακεδονία για την εκστρατεία κατά των Περσών, αναφέρουν όλοι οι συγγραφείς, διένειμε την περιουσία του. Όταν ρωτήθηκε τι θα κρατήσει για τον εαυτόν απήντησε την ελπίδα.

Όταν στα Ιεροσόλυμα οι Εβραίοι του προσέφεραν χρυσόν και αργυρόν, αρνήθηκε να τα παραλάβει, γράφει ο Ψευδοκαλισθένης.

Προ ετών ο Πρέσβης μας εις το Ισλαμαμπάντ, την πρωτεύουσα του Πακιστάν, μου είπε ότι και σήμερα εις τα Σχολεία του Πακιστάν διδάσκεται ότι όταν πέθανε ο Αλέξανδρος και τον έβαλαν στο φέρετρο, τον περιέφεραν στην πόλη με τα χέρια έξω από το φέρετρο και φώναζαν «Ο Αλέξανδρος με καθαρά χέρια γεννήθηκε και με καθαρά χέρια πηγαίνει στον άλλο κόσμο». Η δήλωση του Αλεξάνδρου στην συνάντηση του με τον Διογένη, η πολιτική του κατά την διάρκεια της εκστρατείας του με αποκορύφωμα την ομιλίαν του εις την ΩΠΗΝ και το υπό του Διοδώρου αναφερόμενον «τους εχθρούς ανάγκαζε ευδαιμονείν ο νικήσας», επιβεβαιώνουν ότι στόχος του Αλεξάνδρου ήτο να εκπολιτίσει και όχι να κατακτήσει.

Ο Αλέξανδρος εσέβετο το δημόσιο χρήμα και ήτο φιλάνθρωπος. Τιμώρησε σκληρότατα, γράφει ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος, όσους κατεχράσθησαν δημόσιον χρήμα και συμπεριεφέρθησαν κακώς εις τους πολίτας. Ο Αλέξανδρος δεν ακολούθησε την συμβουλή του Αριστοτέλη να συμπεριφέρεται διαφορετικά στους Έλληνας και τους μη Έλληνας. Με τον σεβασμό των ηθών και εθίμων των υποτελών, την βαθμιαία εξάλειψη της διακρίσεως σε κατακτητές και κατακτηθέντας, εξύψωσε τους λαούς που κατέκτησε, οικονομικά, κοινωνικά, πολιτικά, για αυτό και αγαπάται και σήμερα από τους λαούς των χωρών αυτών και σε δεκάδες χώρες Ανατολής και Δύσης, η λαϊκή μούσα τον θεωρεί δικό της.

Ο Montesquieu έγραψε: «μόλις έλειψε ο Αλέξανδρος ορφάνεψαν τα έθνη». Ο Παύλος Τζερμιάς αναφέρει ότι ο Βολταίρος έγραψε: «Ο Αλέξανδρος άλλαξε το πρόσωπο της Ασίας, της Ελλάδος, της Αιγύπτου και έδωσε στον κόσμο νέα κατεύθυνση».

Πρώτος ο Αλέξανδρος έλαβε έμπρακτα θέση κατά των φυλετικών διακρίσεων με τον γάμο του με την Αφγανή Ρωξάνη την κόρη του Δαρείου, αλλά και διότι ανέθεσε κρατικά καθήκοντα σε Αξιωματούχους των λαών που κατέκτησε. Η συμπεριφορά του Αλεξάνδρου στην οικογένεια του Δαρείου (μητέρα, την οποία αιχμαλώτισε, σύζυγο και παιδιά του) θαυμάστηκε περισσότερο από κάθε άλλη για τον σεβασμό που έδειξε, αντί να φερθεί σαν νικητής αγέρωχος και κυρίαρχος αντίπαλος Βασιλιάς. Η μητέρα του Δαρείου, αιχμάλωτη, αγάπησε τον Αλέξανδρο σαν παιδί της, κέρδισε την καρδιά τα με τον σεβασμό που της έδειξε και την αγνότητα της νιότης του. Δεν τον εγκατέλειψε όταν προσπάθησαν κρυφά να την βοηθήσουν να δραπετεύσει και όταν πέθανε ο Αλέξανδρος έμεινε νηστική πέντε μέρες, γράφει ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος, και αυτοκτόνησε.

«Δαρείε από εχθρό με φύση ανώτερη των ανθρώπων έχεις νικηθεί... Ο εχθρός εκείνος είναι ενάρετος και γενναίος». Με τους ανωτέρω χαρακτηρισμούς για τον Αλέξανδρο παρηγόρησε ο δραπετεύσας από την αιχμαλωσία Θαλαμηπόλος της Στατείρας, της συζύγου του Δαρείου, όταν είδε τον Δαρείο να κτυπά το κεφάλι του και να οδύρεται με την πληροφορίαν που του έδωσε ότι η γυναίκα του πέθανε στη γέννα. Όταν ο Δαρείος πληροφορήθηκε από τον Θαλαμηπόλο (γράφει ο Droyzen εις το βιβλίο του «Ιστορία του Μεγάλου Αλεξάνδρου» των Ρ.Η.Σ. Αποστολίδη, χορηγία Τραπέζης Πίστεως, σελ. 301), ότι ο Μακεδών Βασιλεύς τίμησε την οικογένεια του και ότι ο Αλέξανδρος διέταξε και ετάφη με κάθε πολυτέλεια η νεκρή βασίλισσα και ότι με δάκρυα τίμησε την μνήμη της, ο Δαρείος σήκωσε τα χέρια του στον ουρανό και ευχήθηκε: «Αν γυρίσει νικητής να αξιωθεί να ξεπληρώσει όσα έκανε ο Αλέξανδρος στους αγαπημένους του όταν δυστύχησε και ότι αν πάψουμε να κυβερνάμε κάντε λοιπόν θεοί, άλλος από τον Αλέξανδρο να μην καθήσει στου Κύρου τον θρόνο».

Ελευθερώνοντας πόλεις, αναφέρει ο Αρριανός, κατέλυσε την Ολιγαρχία και αποκατέστησε την Δημοκρατία. Ίδρυσε πόλεις, θέατρα, γυμναστήρια, άνοιξε δρόμους, καθιέρωσε ενιαίο νόμισμα και ανέπτυξε το εμπόριο. Μετέδωσε τον Ελληνικό Πολιτισμό και καθιέρωσε την Ελληνική ως μόνη γλώσσα των λαών και επηρέασε βαθύτατα τους Άραβας, ώστε η συνάντηση Ελληνισμού και Αράβων να αποτελέσει σημαντικό γεγονός στην Ιστορία, έγραψε ο Dennis Overbye εις τους Τάιμς της Νέας Υόρκης.

Οι Άραβες μετέφρασαν την Ελληνική γραμματείαν, η οποία πέρασε στην Ευρώπη και μεταφράστηκε τον 12ο αιώνα στα Λατινικά για να αποτελέσει την βάσιν της Αναγεννήσεως. Το επιστημονικό έργο των Αράβων φιλοσόφων, που ήτο συνέπεια του έργου του Μεγάλου Αλεξάνδρου, έγραψε ο D. Overbye εις τους New York Times (Καθημερινή 4/11/2001) ανεκόπη από τις σταυροφορίες, τους Μογγόλους, και τους Οθωμανούς με την επικράτηση των οποίων επί πέντε αιώνες δεν υπήρξε ούτε ένας πνευματικός άνθρωπος. Οι Οθωμανοί, γράφει ο Overbye, δεν ενδιαφέροντο για επιστήμες και δεν ταυτίζονται, αναφέρει ο Καθηγητής Ρωμανός, με το Ισλάμ. Όχι τυχαία συνεπώς, ο Μωάμεθ εις το Κοράνιο αναφέρεται εις τον Δικέρατον Βασιλέα (τον Αλέξανδρον) ως είδος προφήτου που έχει την δύναμιν να τιμωρήσει όσους αδικούν και να δώσει εξαιρετικές αμοιβές εις όσους πιστεύουν και κάνουν έργα αγαθά.

Οι Βουδισταί τον τιμούν ως Ισόθεον. Οι Πακιστανοί και σήμερα τον θεωρούν ως εθνικό των ήρωα. Οι Εβραίοι ανά τους αιώνες και σήμερα έχουν το όνομα Αλέξανδρος, ως συνέπεια της αποφάσεως του Αρχιερέα των Εβραίων «να μείνει στην αιωνιότητα το όνομα Αλέξανδρος» δια τον σεβασμόν εις τον Αρχιερέα και στους τρόπους λατρείας των Εβραίων που έδειξε ο Αλέξανδρος κατά την επίσκεψη του στα Ιεροσόλυμα.

Ο Αλέξανδρος τιμάται και θα τιμάται αιωνίως από τις μεγάλες θρησκείες, συνεπώς σενάρια που θα κηλιδώνουν την προσωπικότητα του θα χαρακτηρισθούν ως ευτελή. Ανεξάρτητα από τα ανωτέρω, η κοινή λογική διαψεύδει τους ισχυρισμούς ότι ο Αλέξανδρος ήτο ομοφυλόφιλος ή μέθυσος. Διότι θα ήτο αδύνατο ο Αλέξανδρος να επιτύχει ή οδηγήσει τον στρατό του σε άθλους, τους οποίους κανένας προ αυτού ή και μέχρι σήμερα επέτυχε. Η ανθρωπότης σήμερα έχει ανάγκη της προβολής του έργου του Αλεξάνδρου, που αποτελεί ανεκπλήρωτη επιδίωξη του Ο.Η.Ε. Την ικανοποίηση αυτή μπορεί να την προσφέρει μια ταινία, που θα έχει και μεγαλύτερη αποδοχή, παρά με ανιστόρητα ή δήθεν κερδοσκοπικά σενάρια που αποβλέπουν εις το να μειώσουν τον Αλέξανδρο τον οποίον αιώνες εσεβάσθησαν, με μόνο αποτέλεσμα να προσβάλει λαούς των χωρών που κατέκτησε, αλλά και πιστούς όλων των μεγάλων θρησκειών.

Ο Αρριανός εις το βιβλίον του «Ανάβασις Αλεξάνδρου VΙΙ» γράφει ότι ο Αλέξανδρος κατά τον Αριστόβουλο (τον ιστορικό που συνόδευε τον Αλέξανδρο), ήταν φιλόπονος, ριψοκίνδυνος, γενναιότατος και ευσεβέστατος εις τους θεούς, αλλά και εξαιρετικά εγκρατής εις τις σωματικές απολαύσεις. Ο Αρριανός προσθέτει ότι δεν είναι σοβαρό αν έκανε ορισμένα σφάλματα. Ήταν ο μόνος Βασιλεύς που μετάνιωνε για τα σφάλματα του κι αυτό οφείλετο στην ευγενική του φύση. Τα συμπόσια του, κατά τον Αριστόβουλο, δεν κρατούσαν πολύ χάριν του κρασιού, αφού ο Αλέξανδρος δεν έπινε πολύ.

Ο Πλούταρχος με πηγή το ημερολόγιο του Αλεξάνδρου, εις το βιβλίο του «Βίοι Παράλληλοι, §23» γράφει: «Και στο κρασί επίσης ήταν λιγότερο έκδοτος από ότι φαινόταν και νομίσθηκε τέτοιος γιατί έμεινε πολύ ώρα όχι πίνοντας, αλλά μιλώντας». Ήταν, προσθέτει ο Πλούταρχος, εγκρατής και στην τροφή. Σενάρια που επιδιώκουν να εμφανίσουν τον Μέγαν Αλέξανδρο ως ομοφυλόφιλο είναι κακόβουλα και στερούνται σοβαρότητας: Διαψεύδονται ή και γελοιοποιούνται πρώτον από τον Πλούταρχο, ο οποίος στο βιβλίο του, «Πλουτάρχου Ηθικά - Περί της Αλεξάνδρου τύχης ή αρετής», αναφέρει: 333§12. Ο Αλέξανδρος, όταν ο Φιλόξενος, ο διοικητής της παραλίας, έγραψε προς αυτόν ότι εύρεν εις την Ιωνίαν παίδα ωραιότατον, του οποίου όμοιον μέχρι τότε ο κόσμος δεν εγέννησεν, και πρώτα εάν ήθελε να τον στείλη, ο βασιλεύς απαντών έγραψε προς αυτόν πικρότατας παρατηρήσεις. «Ω κάκιστε από όλους τους ανθρώπους με εγνώρισες ποτε μέχρι σήμερον ένοχον τοιούτου εγκλήματος, δια να τολμήσεις να με κολακεύσης με ηδονάς τόσον αισχράς;». Δεύτερον από τα γεγονότα: Ο Αλέξανδρος παντρεύτηκε: α) Την Ρωξάνην και απέκτησε διάδοχον, β) Την Στατείρα, την κόρη του Δαρείου και γ) Βασίλισσα της Ανατολής ζήτησε να αποκτήσει παιδί από τον Αλέξανδρο. Στη σημερινή εποχή στην οποία η απώλεια ιδανικών και ανθρώπινης αξιοπρέπειας είναι πλέον συνήθεις καταστάσεις, η αναζήτηση σπουδαίων φυσιογνωμιών στην ιστορία είναι απαραίτητη, ούτως ώστε να υπάρχουν θετικά παραδείγματα προς μίμηση στις μελλοντικές γενιές. Η σκόπιμη πλαστογράφηση και διάβρωση ιστορικά κατεστημένων προσωπικοτήτων με κερδοσκοπικές αποβλέψεις, μειώνοντας στο ελάχιστο τη θετική επίδρασή τους, δεν είναι μόνον επιβλαβής για κάθε πολιτισμένο άτομο, αλλά είναι μια εγκληματική πράξη έναντι ολόκληρης της ανθρωπότητας. Στην υπόθεση του Μεγάλου Αλεξάνδρου οποιεσδήποτε διαστρεβλωμένες και αβάσιμες θεωρίες και αν υπάρχουν με την προϋπόθεση κηλιδώσεως του ονόματός του και της προσωπικότητάς του, τίποτε και κανείς δεν μπορεί να μειώσει το μεγαλείο του Μεγάλου Στρατηλάτη και τη θέση του στην Ιστορία.

Τώρα όλοι οι Έλληνες, Κύπριοι , Ομογενείς όλου του κόσμου , τους Απόδημοι αδελφοι μας και όλοι οι Φιλέλληνες παγκοσμίως, μπορούν να γευθούν τις γνώσεις που θα απολάβουν με την ανάγνωση της ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΗΣ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ.

Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

1. Μία ημέρα που ένας κεραυνός έκαψε τον Ναό της Αρτέμιδος στην Έφεσο, λέγεται ότι γεννήθηκε στη Πέλλα ο Αλέξανδρος. H ακριβής ημερομηνία δεν είναι γνωστή, αλλά η πιθανότερη είναι η 20η Ιουλίου του 356 π.Χ.

2. Ο Αλέξανδρος μεγάλωσε και ανατράφηκε στη Πέλλα, προφυλαγμένος από τις ίντριγκες του Παλατιού, στις Αιγές. Πρώτος του δάσκαλος ήταν ο αυστηρός Λεωνίδας, θείος της Ολυμπιάδας, που ενέπνευσε την ασκητική φύση του Αλέξανδρου.

3. Ο Λεωνίδας αντικαταστάθηκε από τον Λυσίμαχο, που ξύπνησε στο αγόρι την αγάπη για τις τέχνες, τη ποίηση, το θέατρο, τη λύρα. Αλλά πάνω από όλα μετάδωσε την αγάπη του για τα Ομηρικά Έπη. Ο Λυσίμαχος αποκαλούσε τον Αλέξανδρο «Αχιλλέα» τον Ηφαιστίονα «Πάτροκλο» και τον εαυτό του «Φοίνικα» (Φοίνιξ είναι ο δάσκαλος του Αχιλλέα). από τότε, ένα αντίτυπο της Ιλιάδος βρισκόταν πάντα στο προσκέφαλο του Αλέξανδρου.

4. Σε ηλικία 13 ετών, οι γονείς του κάλεσαν για Δάσκαλο τον Αριστοτέλη. Ο Αλέξανδρος μαζί με τον Ηφαιστίωνα και μερικούς ακόμα φίλους του, μεταφέρθηκε στην Μιέζα, μια μέρα δρόμο από το παλάτι. Ο Αριστοτέλης, δίδαξε τον νεαρό Αλέξανδρο φιλοσοφία, ηθική, πολιτική και ιατρική. Ο ίδιος ο Αλέξανδρος είχε πει: «Στον Πατέρα μου χρωστώ το Ζην, στον Διδάσκαλό μου το Ευ Ζην». Παράλληλα o Αλέξανδρος ξεκίνησε και τη στρατιωτική του διαπαιδαγώγηση διαβάζοντας πρώτα μόνος του τα έργα του Θουκυδίδη, του Ηροδότου και του Ξενοφώντα και ύστερα ο Φίλιππος μαζί με τους στρατηγούς του εξήγησαν τις πολεμικές τακτικές, πως να κερδίζει μια μάχη και πως να οργανώνει και να εκπαιδεύει τον στρατό του.

5. Στα 16α γενέθλιά του, που ισοδυναμούσαν με ενηλικίωση, ο Φίλιππος τον ορίζει αντιβασιλέα. Σε κάποιο επεισόδιο στη Θράκη ο Αλέξανδρος αποκτά πολεμική εμπειρία και είναι νικηφόρος! Για να υπογραμμίσει το γεγονός, θεμελιώνει μια πόλη, την Αλεξανδρούπολη.

6. Ο Φίλιππος θεωρήθηκε από τους υπόλοιπους Έλληνες σαν μια απειλή για την Ελευθερία. Ο Δημοσθένης στην Αθήνα υποκινούσε τον Όχλο με τους Φιλιππικούς του. Τελικά, η Θήβα έσπασε την συνθήκη με τον Φίλιππο και συμμάχησε με τους Αθηναίους. Τότε, ο Αλέξανδρος, 17 ετών, νίκησε στη Χαιρώνεια τον Αθηναϊκό στρατό, ενισχυμένο με τον «Ιερό Λόχο» των Θηβαίων, ο οποίος εξοντώθηκε μέχρι ενός. Στη συνέχεια στάλθηκε στην Αθήνα για να διαπραγματευτεί τη νέα συνθήκη. Ο Όχλος γοητεύτηκε από αυτόν τον νεαρό με την Θεϊκή όψη. Ο Φίλιππος ανακηρύχτηκε «Στρατηγός Αυτοκράτωρ» από τις Ελληνικές Πόλεις (εκτός της Σπάρτης) και άρχισε να προετοιμάζει την εκστρατεία του στην Ασία.

Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΒΑΣΙΛΙΑΣ

Τον Ιούνιο του 336 π.Χ., ο Φίλιππος στέλνει στον Ελλήσποντο τον Άτταλο και τον Παρμενίωνα με 10.000 στρατό, για να προετοιμάσουν την εκστρατεία. Ο ίδιος, θέλοντας να εορτάσει την έναρξη της εκστρατείας του στην Ασία, παραθέτει ένα μεγάλο αποχαιρετιστήριο γλέντι.

Σε μια επίδειξη δύναμης, εισέρχεται στην αίθουσα χωρίς την φρουρά του. Τότε όμως δολοφονείται από έναν από τους πιο έμπιστους Σωματοφύλακές του, τον Παυσανία, ο οποίος σκοτώνεται λίγα λεπτά αργότερα από τους διώκτες του.

Ο Αλέξανδρος είναι ο μόνος πιθανός διάδοχος και με την υποστήριξη του Αντίπατρου, που εκτελεί χρέη «Αντιβασιλέα», ανακηρύσσεται από τον στρατό νέος βασιλιάς.

Η ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΗ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

1. Ακολουθεί μια περίοδο «εκκαθαρίσεων» και καταστολής εξεγέρσεων. Τα μέλη της Συμμαχίας της Κορίνθου, οι Θράκες και οι Ιλλυριοί θεώρησαν το θάνατο του ισχυρού Μακεδόνα βασιλιά ως ιδανική ευκαιρία για να αποστατήσουν. Όμως ο Αλέξανδρος, δεν άφησε περιθώρια στους αντιπάλους του. Αφού προηγουμένως ανακηρύχθηκε άρχων της Θεσσαλίας, κατευθύνθηκε προς την Πελοπόννησο.

2. Η Αθήνα, η Θήβα και τα υπόλοιπα μέλη της Συμμαχίας συνθηκολογούν και ετοιμάζουν μια νέα συνθήκη με τον Αλέξανδρο, που ανακηρύσσεται «Στρατηγός Αυτοκράτωρ» των Ελλήνων στη εκστρατεία κατά των Περσών.

3. Την άνοιξη του 335 π.Χ. ο Αλέξανδρος εκστράτευσε εναντίον των Θρακών, των Τριβαλλών και των Ιλλυριών, οι οποίοι μετά το θάνατο του Φιλίππου είχαν δείξει επαναστατικές τάσεις. Πέρασε από την Αμφίπολη τη Δράμα και τη Φιλιππούπολη και σε δέκα μέρες έφθασε στον Αίμο μια απόσταση 300 χιλιομέτρων. Εκεί στα στενά της Σίπκας αντιμετώπισε και νίκησε τους Όδρισσες . Προχωρώντας βορειότερα έφθασε στο Δούναβη όπου νίκησε τους Τριβαλλούς και τους Γέτες. Ενώ επέστρεφε στη Πέλλα έμαθε ότι οι Τριβαλλοί της Δύσης υπό τον Κλείτο είχαν φθάσει στην Έδεσσα και κινδύνευε η Δυτική Μακεδονία. Τελικά ο Αλέξανδρος κατάφερε μετά από αποφασιστικές μάχες όπου κινδύνεψε 2 φορές να σκοτωθεί να τρέψει σε φυγή τον Κλείτο. Η υποταγή των βαρβάρων του βορρά είχε πραγματοποιηθεί οριστικά.

4. Στο μεταξύ στη νότια Ελλάδα δεν είχαν φθάσει οι ειδήσεις για τις νίκες του Αλεξάνδρου. Αντίθετα διαδίδονταν ότι ο Αλέξανδρος είχε σκοτωθεί. Η Αθήνα με πρωτοστάτη τον Δημοσθένη εξεγέρθηκε κατά των Μακεδόνων. Ακολούθησαν και άλλες Πελοποννησιακές πόλεις. Στη Θήβα η Μακεδονική φρουρά είχε αποκλειστεί στη Καδμία. Ο Αλέξανδρος μόλις πληροφορήθηκε τα νέα χωρίς να διστάσει καθόλου και παρά το γεγονός ότι είχε διανύσει μέχρι τότε μια απόσταση 2000 χιλιομέτρων ξεκίνησε για τη Θήβα. Σε δεκατρείς μέρες διανύοντας μια απόσταση 600 χιλιομέτρων Αλέξανδρος εμφανίζεται με το στρατό του έξω από τις πύλες της Θήβας και απαιτεί να γίνει σεβαστή η συνθήκη. Οι Θηβαίοι απαντούν με επίθεση. Την επόμενη μέρα, ο Περδίκκας επιτίθεται και καταλαμβάνει την πόλη.

5. Η Θήβα λεηλατείται και ισοπεδώνεται, εκτός από τους Ναούς και το σπίτι του λυρικού ποιητή Πίνδαρου. 6000 Θηβαίοι σκοτώνονται και 30.000 πωλούνται σκλάβοι. Ο Αλέξανδρος ήθελε μια παραδειγματική τιμωρία για τους υπόλοιπους Έλληνες.

6. Μετά την καταστροφή της Θήβας οι Αθηναίοι και τα υπόλοιπα μέλη της Συμμαχίας έστειλαν πρέσβεις να συγχαρούν τον Αλέξανδρο για τις νίκες του εναντίων των βαρβάρων του βορρά και των Θηβαίων. Ο Αλέξανδρος δέχτηκε τις ευχαριστίες τους μη θέλοντας να τιμωρήσει τους συνωμότες των άλλων πόλεων.

7. Έτσι πέτυχε να συσπειρώσει όλους τους Έλληνες γύρω του αναγνωρίζοντας στο πρόσωπο του Αλεξάνδρου ένα ηγέτη με σπάνιες πνευματικές και στρατιωτικές ικανότητες. Όσοι είχαν κινηθεί εναντίων του μιλούσαν τώρα με θαυμασμό για εκείνον. Τον Οκτώβριο του 335 π.Χ. ο Αλέξανδρος επέστρεψε στη Πέλλα και άρχισε τις ετοιμασίες για τη μεγάλη εκστρατεία η οποία θα άρχιζε την επόμενη άνοιξη.

AΙΤΙΑ ΚΑΙ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΣ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑΣ

1. Η ιδέα για μια εκστρατεία κατά των Περσών δεν ήταν νέα. Ήδη από την επόμενη των μεγάλων και νικηφόρων Περσικών Πολέμων οι Έλληνες προχώρησαν σε συμμαχικούς σχηματισμούς (Δηλιακή Συμμαχία), με σκοπό την απελευθέρωση των ελληνικών πόλεων της Μικράς Ασίας και στη συνέχεια ενός εκδικητικού πολέμου κατά των «ιερόσυλων» Περσών. Το ιδεολογικό υπόβαθρο για τη διεξαγωγή ενός πανελλήνιου πολέμου κατά της Ασίας είχε από καιρό προετοιμαστεί (Γοργίας, Ισοκράτης, Αριστοτέλης) και ήταν αυτή ακριβώς η δύναμη που έφερε σε ευθεία αντίθεση την καταστροφική κατάσταση του μόνιμου εμφυλίου πολέμου στην Ελλάδα με την όλο και διογκούμενη απαίτηση για μια Κοινή Ειρήνη. Η οικονομικοκοινωνική κρίση, εξάλλου, που οξύνθηκε κατά την πρώτη πεντηκονταετία του 4ου αι π.Χ. και η απόρριψη κάθε ιδέας για δικαιότερη ανακατανομή του πλούτου και της εξουσίας, όπως με σαφήνεια αποφάσισε το Συνέδριο της Κορίνθου το 338, αποτέλεσαν το γόνιμο έδαφος για να καλλιεργηθεί και να υιοθετηθεί η άποψη πως η μόνη λύση για την αντιμετώπιση της κρίσης αυτής ήταν η επέκταση προς Ανατολάς.

2. Ο απλός λαός ζούσε με το όνειρο της ανακάλυψης της Ασίας και των ευκαιριών για μια καλύτερη ζωή και φαινόταν έτοιμος να ακολουθήσει εκείνον που θα άνοιγε τον δρόμο. Ο Μέγας Αλέξανδρος, όπως βέβαια και ο Φίλιππος, είχε σίγουρα κατανοήσει αυτή την ανάγκη των καιρών και ήταν αποφασισμένος ως «Αρχιστράτηγος των Ελλήνων» να ηγηθεί με δυναμικότητα της πανελλήνιας εκστρατείας και να οδηγήσει τους Έλληνες στη μεγάλη ασιατική περιπέτεια, ανοίγοντας νέες, απεριόριστες, προοπτικές και θέτοντας τα θεμέλια ενός καινούργιου κόσμου, του ελληνιστικού.

3. Νεότερες αφορμές για πόλεμο μεταξύ Ελλάδας και Περσίας δε δόθηκαν, τουλάχιστο τόσο σημαντικές, αλλά υπήρχαν παλιές πολλές και ισχυρές. Στα μέσα του 6ου αιώνα οι Πέρσες επιτέθηκαν στις ελληνικές πόλεις της Ασίας τις κατέκτησαν. Μετά από την επανάσταση εκείνων των πόλεων , στις αρχές του 5ου αιώνα, οι Πέρσες όχι μόνο τις κατανίκησαν αλλά επιχείρησαν να κατακτήσουν και την κύρια Ελλάδα, εκστρατεύοντας εναντίον της δυο φορές και προξενώντας χιλιάδες συμφορές και ζημιές. Τελικά αφού αποκρούστηκαν και αφού νικήθηκαν πολλές φορές και στην Ευρώπη και στην Ασία, αναγκάστηκαν όχι μόνο από την πρώτη να υποχωρήσουν αλλά και να αναγνωρίσουν την αυτονομία των ελληνικών πόλεων. Αλλά αργότερα, στον πελοποννησιακό πόλεμο, επωφελούμενοι από τους ελληνικούς εμφύλιους πόλεμους, κατέκτησαν πάλι τις ελληνικές πόλεις στην Ασία.

4. Ο βασιλιάς Αγησίλαος επιχείρησε στην αρχή του 4ου αιώνα να τις απαλλάξει από την ξενική δυναστεία. Αλλά πάλι μετά απ' αυτά, επωφελούμενοι από νέους εμφύλιους πόλεμους οι Πέρσες επέβαλλαν τη θέλησή τους και στην ίδια την κεντρική Ελλάδα με υβριστικές διαταγές μέσω του Ανταλκίδα και των ηγεμόνων της Θήβας. Οι Πέρσες λοιπόν χωρίς αφορμή επιτέθηκαν πολλές φορές στο ελληνικό έθνος, εξύβρισαν τα ιερά του, έκαψαν πολλές πόλεις, λεηλάτησαν πολλές περιοχές και τώρα ακόμη, εξαιτίας των συνεχών φιλονικιών της Ελλάδας, κυριαρχούσαν σε αξιόλογο τμήμα του έθνους, δηλαδή σε όλες τις ελληνικές πόλεις της Ασίας. Γι' αυτό το αίσθημα της εκδίκησης και της ικανοποίησης επικρατούσε πάντοτε στην Ελλάδα, στις ψυχές όλων των ανθρώπων, όσοι ήταν πάνω από τους εμφύλιους τσακωμούς και όσες φορές γινόταν κάποια νέα ένωση του έθνους, αμέσως αποφασιζόταν νέα εκστρατεία στην Ασία. Αυτό το έκανε το έθνος, όταν ενώθηκε για πρώτη φορά κάτω από την ηγεμονία των Αθηναίων. Αυτό το έκανε για δεύτερη φορά όταν ενώθηκε κάτω από την ηγεμονία των Σπαρτιατών. Το ίδιο ήταν πολύ φυσικό να κάνει και όταν ενώθηκε πάλι κάτω από την ηγεμονία των Μακεδόνων.

ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΗΣ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑΣ

1. Προτού εξεταστεί η εκστρατεία του Αλεξάνδρου εναντίον της Περσίας, είναι απαραίτητο να έχουμε κατά νου τον σκοπό του πολέμου. Ο σκοπός ήταν να παρθεί εκδίκηση για τα εγκλήματα που διέπραξε ο Ξέρξης εναντίον όλης της Ελλάδας. Ο πόλεμος, συνεπώς, θα ήταν ιδεολογικός, μία σύγκρουση ανάμεσα στο καλό και στο κακό.

2. Την άνοιξη του 334 π.Χ. ο Αλέξανδρος ξεκίνησε με 5.000 ιππείς και 30.000 πεζούς από την Πέλλα για την Ασία. Οδήγησε τον στρατό του μέσω της Αμφίπολης στη Σηστό και από εκεί στην Λάμψακο. Στη συνέχεια κινήθηκε νότια και νίκησε στο Γρανικό ποταμό την επίλεκτη στρατιά του αντιπάλου.

3. Μετά τη μάχη ο Αλέξανδρος προχώρησε σε 3 ενέργειες που υποδηλώνουν πολλά:

   1. Έστειλε στην Αθήνα 300 περσικές πανοπλίες, για να κρεμαστούν στην Ακρόπολη ως αφιέρωμα, με την ακόλουθη επιγραφή: «Ο Αλέξανδρος, γιος του Φίλιππου και όλοι οι Έλληνες, πλην Λακεδαιμονίων, προσφέρουν αυτό το αφιέρωμα από τα λάφυρα που πάρθηκαν από τους ξένους που ζουν στην Ασία». Παρατηρεί κανείς ότι δεν περιγράφει τον εαυτό του ως βασιλιά ούτε μνημονεύει τους Μακεδόνες, αλλά υπαινίσσεται ότι είναι αρχιστράτηγος της Συμμαχίας και επομένως υπηρέτης της τελευταίας

   2. Έστειλε τους αιχμαλώτους Έλληνες μισθοφόρους αλυσοδεμένους στη Μακεδονία, για να καλλιεργούν τα χωράφια, επειδή, παρότι ήταν Έλληνες, πολεμούσαν εναντίον της Ελλάδας για λογαριασμό των ξένων, σε αντίθεση με τα ψηφίσματα του ομοσπονδιακού συνεδρίου των Ελλήνων. Τους μεταχειρίστηκε ατιμωτικά, όχι επειδή είχαν πολεμήσει εναντίον του, αλλά επειδή είχαν πολεμήσει εναντίον της Συμμαχίας.

   3. Η τρίτη ενέργεια είναι ακόμη πιο αξιοσημείωτη. Σηματοδοτούσε την πολιτική του να κερδίσει τον πόλεμο μέσω συμφιλίωσης. Στη θέση του Αρσίτη, ο οποίος είχε εγκαταλείψει το πεδίο της μάχης, επέλεξε τον Καλά, έναν Μακεδόνα στρατηγό, ως κυβερνήτη της Φρυγίας του Ελλησπόντου. Δεν του έδωσε μακεδονικό τίτλο, αλλά τον παλιό περσικό τίτλο του «σατράπη» και τον διέταξε να συλλέγει τον ίδιο φόρο υποτέλειας που οι κάτοικοι της επαρχίας πλήρωναν στον Δαρείο. Αυτό ήταν ίσως το πρώτο ίχνος της φιλοπερσικής πολιτικής του Αλεξάνδρου. Επιπλέον, προκειμένου να ειρηνεύσει την κατακτημένη περιοχή, προτού προχωρήσει, διέταξε αυτούς που είχαν καταφύγει στα βουνά να επιστρέψουν στα σπίτια τους και τους απάλλαξε από κάθε ευθύνη, διότι γνώριζε πως εξαναγκάστηκαν να βοηθήσουν τους Πέρσες στον πόλεμο, μία αξιοσημείωτη πράξη μετριοπάθειας για έναν κατακτητή ανεξαρτήτως εποχής.

4. Μετά την νίκη του Γρανικού, συνέχισε την προς νότο πορεία του, προς τις Σάρδεις, πολιτικό και οικονομικό κέντρο της Λυδίας. Κατέλαβε τη Λυδία χωρίς μάχη, αφού του την παρέδωσε ο διοικητής της περσικής φρουράς και σαν αντάλλαγμα επέτρεψε στους Λυδούς να είναι ελεύθεροι. Στις Σάρδεις αναδιοργάνωσε το περσικό σύστημα των σατραπειών το οποίο είχε υιοθετήσει. Σύμφωνα με το σύστημα αυτό οι σατράπες συγκέντρωναν όλες τις πολιτικές, οικονομικές και στρατιωτικές εξουσίες, πράγμα που τους καθιστούσε εξαιρετικά ισχυρούς. Σε όλες τις ελληνικές πόλεις αποκατάστησε τους αρχαίους δημοκρατικούς θεσμούς, θεωρώντας το μέσο αυτό ως το καταλληλότερο για την ασφάλεια των μετόπισθεν.

5. Από τις Σάρδεις μετέβη στην Έφεσο στην οποία κατέλυσε την ολιγαρχία και εγκατέστησε δημοκρατικό πολίτευμα. Από εκεί κατέλαβε τη Μίλητο, τα νησιά Τένεδος, Χίος και Μυτιλήνη τα οποία έγιναν μέλη της Συμμαχίας.

6. Με την κατάληψη της Μιλήτου, της τελευταίας κατεξοχήν Ελληνικής πόλης στην ανατολική ακτή του Αιγαίου, από την οποία μπορούσε να διανοιχτεί μια δευτερεύουσα γραμμή επικοινωνιών με την Ελλάδα μέσω Σάμου, Ικαρίας, Μυκόνου, Τενέδου και Άνδρου, ο Αλέξανδρος ολοκλήρωσε τη δημιουργία της υπερπόντιας βάσης .

7. Από τη Μίλητο προωθήθηκε στην Αλικαρνασσό, πρωτεύουσα της Καρίας, μετά προς τη Λυκία και τέλος προς την Παμφυλία. Στη συνέχεια ο Μ. Αλέξανδρος κατευθύνθηκε βόρεια, προς το Γόρδιο της Φρυγίας, όπου υπήρχε ο «Γόρδιος Δεσμός», ένας κόμπος από λουριά σε ένα άρμα, που λεγόταν ότι όποιος το λύσει θα κατακτήσει τον κόσμο. Ο Αλέξανδρος έλυσε τον δεσμό με το σπαθί του υπονοώντας ότι θα κατακτήσει τον κόσμο με το σπαθί του.

8. Μετά από όλα αυτά, το 333 π.Χ., κινήθηκε προς τη Συρία, όπου ο Δαρείος ο 3ος συγκέντρωνε νέες δυνάμεις. Συμπεραίνοντας μετά από λανθασμένες πληροφορίες ότι οι Πέρσες τον περίμεναν στην πεδιάδα των Σώχων, νόμισε προς στιγμήν ότι απέτυχαν οι στρατηγικές του προθέσεις. Ενώ κινούνταν δι’ «αμέσου ενεργείας» προς τις υποτιθέμενες εχθρικές θέσεις, ο Δαρείος ελισσόμενος «εμμέσως» έφθασε στα υψίπεδα του άνω ρου του Ευφράτη και διαβαίνοντας τις Αμανικές Θύρες, βρέθηκε στα νώτα των Μακεδόνων. Ο Αλέξανδρος, ο οποίος μόχθησε τόσο πολύ για την εξασφάλιση των γραμμών συγκοινωνιών του βρέθηκε αιφνιδιαστικά αποκομμένος από τις βάσεις του. Αναστραφείς αμέσως εξήλθε από τη δυσχερή θέση στην οποία είχε περιέλθει και χάρις στην μάχη της Ισσού φάνηκε, για μία ακόμη φορά, η υπεροχή της τακτικής του και της πολεμικής του μηχανής. Η μάχη της Ισσού έχει μείνει στην Ιστορία σαν μάχη εκ συναντήσεως.

9. Αντί μετά τη νίκη να κινηθεί απ’ ευθείας προς τη Βαβυλώνα, καρδιά της Περσικής ισχύος, καταδιώκοντας τον Δαρείο, ακολούθησε έμμεση πορεία κατά μήκος των συριακών ακτών, κατεύθυνση που υπαγορεύθηκε από τις απαιτήσεις της Υψηλής Στρατηγικής, δεδομένου ότι, αν και είχε εξουδετερώσει την κατά θάλασσαν υπεροχή των Περσών, δεν είχε καταστρέψει τα ναυτικά τους μέσα. Εφόσον υπήρχαν αυτά, η απειλή εναντίον των γραμμών ανεφοδιασμού του θα εξακολουθούσε να είναι σοβαρή, ιδιαίτερα μάλιστα αφού η κυρίως Ελλάδα και ειδικότερα η Αθήνα ανεχόταν απλώς την ηγεσία του. Η προέλασή του διαμέσου της Φοινίκης επέτρεψε στον Μ. Αλέξανδρο την πλήρη καταστροφή του περσικού στόλου, με δεδομένο ότι η ναυτική δύναμη που απέμεινε ήταν κατά το πλείστον φοινικική. Το μεγαλύτερο μέρος του στόλου παραδόθηκε, τα δε πλοία που απέμειναν στην Τύρο υπέστησαν την τύχη της πόλεως όταν αυτή κατελήφθη.

10. Κατέλαβε έτσι την Άραδο, την Μάραθο, τη Βίβλο και την Σιδώνα, οι οποίες παραδόθηκαν. Στη συνέχεια κατευθύνθηκε προς τη Τύρο, της οποίας η κατάληψη σήμαινε το τέλος της περσικής ναυτικής ισχύος. Την κατέλαβε μετά από πολιορκία 7 μηνών τον Ιούλιο του 332 π.Χ. Η κατάληψή της έδωσε στον Αλέξανδρο τη Συρία και την Αίγυπτο , οι οποίες παραδόθηκαν αμαχητί. Η κατάληψη της Αιγύπτου πρέπει να έγινε για 2 λόγους. Την υπερεξασφάλιση από τη θάλασσα και την ολοκληρωτική κατάκτηση της Περσικής Αυτοκρατορίας.

11. Τέλος το 331 π.Χ., ο Μακεδόνας κατακτητής κινήθηκε βόρεια, προς το σημερινό Χαλέπι, αφού δέχθηκε στην Αίγυπτο τις ενισχύσεις από την Ελλάδα (300 Έλληνες μισθοφόρους, 500 Θράκες ιππείς και μερικές χιλιάδες πεζούς) προχωρώντας στην απαραίτητη ανασυγκρότηση και αφού οργάνωσε την Τύρο και τη Συρία ως βάση εξορμήσεως. Μετά στράφηκε ανατολικά, διάβηκε τον Ευφράτη και κατευθύνθηκε ταχέως προς την κοιλάδα του άνω ρου του Τίγρη. Κοντά στην αρχαία Νινευή (στην θέση της σημερινής Μοσούλης) ο Δαρείος είχε συγκεντρώσει νέα πολυάριθμη στρατιά κι είχε εξομαλύνει το χώρο μπροστά από το μέτωπο για την ευκολότερη κίνηση και χρησιμοποίηση του πολυάριθμου πεζικού, ιππικού, των δρεπανηφόρων αρμάτων και των ελεφάντων του. Ο Μ. Αλέξανδρος βιαζόταν να δεχθεί τη μάχη, εν τούτοις όμως η ενέργειά του υπήρξε και πάλι «έμμεση». Διάβηκε τον Τίγρη από σημείο στο οποίο δεν υπήρχε εχθρός (διανύοντας 120 χλμ περίπου) και βρέθηκε έτσι στην ίδια με τον Δαρείο ανατολική πλευρά του ποταμού, αιφνιδιάζοντάς τον και αναγκάζοντάς τον να αλλάξει τη διάταξή του. Η Ελληνική Στρατιά ξεκουράστηκε για πέντε ημέρες (επιχειρησιακή παύση), ενώ ο Μ. Αλέξανδρος και οι αρμόδιοι επιτελείς του ασχολήθηκαν με την αναγνώριση και τη μελέτη του εδάφους για την κατάστρωση των σχεδίων. Για μία ακόμη φορά, με τη μάχη των Γαυγαμήλων (γνωστή ως και μάχη των Αρβήλων), ο Αλέξανδρος και ο στρατός του κατέδειξαν την απόλυτη τακτική και τεχνική υπεροχή, εξουδετερώνοντας το τελευταίο εμπόδιο το οποίο παρεμβλήθηκε μεταξύ αυτών και του Υψηλής Στρατηγικής αντικειμενικού σκοπού. Η μάχη των Γαυγαμήλων σήμαινε την οριστική διάλυση του περσικού στρατού και σύμφωνα με τον καθηγητή Wheeler «...ήταν η μεγαλύτερη μάχη στην ιστορία του αρχαίου κόσμου. Ζητήματα αιώνων καθορίστηκαν μέσα σε μια μέρα. Μια ιπτάμενη σφήνα είχε διανοίξει την ροή που θα ακολουθούσε η ιστορία για τα επόμενα χίλια χρόνια».

12. Ο δρόμος για όλα τα μεγάλα κέντρα της Περσίας ήταν πια ανοικτός. Προχώρησε προς τη Βαβυλώνα, όπου οι κάτοικοι τον υποδέχθηκαν με άνθη. Ήταν ο νέος κυρίαρχος της Ασίας. Κυρίευσε επίσης τα Σούσα με τους τεράστιους θησαυρούς. Το επόμενο έργο του ήταν να οργανώσει τη διακυβέρνηση της Βαβυλωνίας.

Εδώ βρέθηκε αντιμέτωπος με ένα νέο πρόβλημα. Παρότι ο Δαρείος είχε διαφύγει, η ήττα του στα Γαυγάμηλα ήταν τόσο αποφασιστική, ώστε ο Αλέξανδρος είχε καταστεί de facto, αν όχι de jure, βασιλιάς των βασιλιάδων. Ενώ στα μάτια των Μακεδόνων παρέμενε βασιλιάς τους, η μοίρα τον είχε στέψει αυτοκράτορα πολλών εθνών και στο εγγύς μέλλον θα έφερνε ακόμη περισσότερα έθνη στην κυριαρχία του. Το πρόβλημα του δεν ήταν μόνο το πώς να αναδιοργανώσει τις κατακτήσεις του, αλλά πώς, μαζί με τη Μακεδονία και την Ελλάδα, να τις συνενώσει σε μία παγκόσμια δύναμη. Η μεγαλοφυΐα του τον έκανε να καταλάβει ότι δεν μπορούσε να κάνει κάτι τέτοιο αποκλειστικά δια της βίας, αλλά μόνο με την πρόθυμη συνεργασία των κατακτημένων λαών. Για πρώτη φορά επέλεξε έναν Πέρση για σατράπη και διόρισε σατράπη της Βαβυλωνίας τον Μαζαίο, τον στρατηγό που είχε διοικήσει ικανά τη δεξιά πτέρυγα του Δαρείου στα Άρβηλα και που μετά τη μάχη είχε καταφύγει στη Βαβυλώνα. Από πολιτικής απόψεως ήταν μία ευφυής απόφαση. Πρώτον, το πιθανότερο ήταν ότι ο λαός θα ήταν περισσότερο ευχαριστημένος να κυβερνιέται από έναν Πέρση παρά από έναν Έλληνα. Δεύτερον, όσο ο Δαρείος ήταν ελεύθερος, ο διορισμός του Μαζαίου παρείχε ένα κίνητρο στους σατράπες που παρέμεναν πιστοί σ’ αυτόν να τον εγκαταλείψουν.

13. Τον Ιανουάριο του 330 π.Χ. κατέλαβε την πρωτεύουσα της Περσικής Αυτοκρατορίας, την Περσέπολη. Διέταξε την πυρπόληση της πόλης για να εκδικηθεί την πυρπόληση της Αθήνας από τους Πέρσες κατά τους Μηδικούς πολέμους. Με την κατάληψη της θερινής πρωτεύουσας της Μήδιας, τα Εκβάτανα, έληξε και η αποστολή της Συμμαχίας. Με την κατάληψη των Εκβατάνων εκπληρωνόταν η εντολή του Συνεδρίου της Κορίνθου. Αφού πλήρωσε 2000 τάλαντα τον καθένα από τους συμμάχους συμπολεμιστές του, ποσό που είχε συμφωνηθεί στην Ελλάδα, ξεκίνησε την οργάνωση αποκλειστικά δικού του στρατού. Η αυτοκρατορία του τώρα εκτείνονταν μέχρι της νότιες ακτές της Κασπίας Θάλασσας, περιλαμβάνοντας το σημερινό Αφγανιστάν και Βελουχιστάν και βόρεια τη Βακτριανή και Σογδιανή, το σημερινό Τουρκεστάν. Στη Σογδιανή παντρεύτηκε την ωραιότατη Ρωξάνη. Χρειάστηκε μόνο τρία χρόνια, από την άνοιξη του 330 π.Χ. ως την άνοιξη του 327 π.Χ. για να κατακτήσει αυτήν την πελώρια περιοχή.

Η ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΤΗΣ ΙΝΔΙΚΗΣ

1. Οι εκστρατείες διαδέχθηκαν η μία την άλλη μέχρις ότου έφθασε στα πρόθυρα των Ινδιών. Στην πραγματικότητα επρόκειτο περί επιχειρήσεων εκκαθαρίσεως των υπολειμμάτων της Περσικής Αυτοκρατορίας και σταθεροποιήσεως της Μακεδονικής. Όταν ο Μ. Αλέξανδρος συναντήθηκε στον Υδάσπη ποταμό με τον Πώρο, πραγματοποίησε αριστοτεχνικό ελιγμό «εμμέσου ενεργείας» καταδεικνύοντας κατά τον λαμπρότερο τρόπο την στρατηγική του μεγαλοφυΐα. Δημιούργησε αποθέματα σιτηρών, ανέπτυξε το στρατό του κατά μήκος της δυτικής όχθης του ποταμού κι εξαπάτησε τον αντίπαλο του όσον αφορά τις πραγματικές του προθέσεις. Προ των κατά μήκος του ποταμού παλινδρομικών κινήσεων του λαμπρού μακεδονικού ιππικού, ο Πώρος αρχικά περιήλθε σε αμηχανία. Έτσι βρέθηκε ο Πώρος σε πλήρη αδυναμία αντιδράσεως, αναμένοντας παθητικά την απόφαση του αντιπάλου του. Για μια ακόμη φορά ο Μ. Αλέξανδρος απέκτησε την πρωτοβουλία των κινήσεων ενώ αρχικά φαινόταν να βρίσκεται σε δυσμενέστερη θέση. Αφού έφερε τον Πώρο σε κατάσταση πνευματικής τοξινώσεως, άφησε τον όγκο των στρατευμάτων του στη δυτική όχθη και παραλαμβάνοντας επίλεκτο απόσπασμα διέβη τον ποταμό νύκτα σε απόσταση 30 περίπου χλμ από το στρατόπεδό του. Χάρη στον ελιγμό αυτό, ανέτρεψε την πνευματική και ηθική ισορροπία των δυνάμεων κι έτσι κατόρθωσε με ένα μόλις τμήμα του στρατού του να καταστρέψει ολόκληρο τον όγκο του αντιπάλου. Ο Μ. Αλέξανδρος είχε βεβαιωθεί πριν τη μάχη περί της ηθικής και διανοητικής ήττας του αντιπάλου του ώστε να ριψοκινδυνεύσει την διάσπαση των δικών του δυνάμεων και μάλιστα σε μεγάλη απόσταση από τον κύριο όγκο των δυνάμεων του.

2. Για να ολοκληρώσει την κατάκτηση του υπολοίπου της Περσικής Αυτοκρατορίας που κάποτε έφτανε στα δυτικά των Ινδιών, ο Μ. Αλέξανδρος διέσχισε τον Ινδό ποταμό το 326 π.Χ. και εισέβαλε στο Παντζάμπ φτάνοντας μέχρι τον ποταμό Υφάση. Εκεί όμως για πρώτη φορά στη ζωή του ένιωσε ότι δεν ήταν θεός αλλά άνθρωπος. Οι άνδρες του, κουρασμένοι αφάνταστα, αρνήθηκαν για πρώτη φορά να τον ακολουθήσουν. Έδωσε τότε τη διαταγή του γυρισμού, με καρδιά σφιγμένη, γιατί δεν μπόρεσε να κατακτήσει τον κόσμο όλο.

3. Έφτασε στον Υδάσπη ποταμό και κατέστρωσε το σχέδιο επιστροφής του. Ένα μέρος του στρατού του θα επέστρεφε από την ξηρά και ένα άλλο από τη θάλασσα έτσι ώστε να εξερευνηθεί ο Ινδικός Ωκεανός. Κατασκεύασε στόλο, αναθέτοντας την αρχηγία του στο φίλο του Νέαρχο και πήρε το δρόμο του γυρισμού. Έφτασε στις εκβολές του Ινδού ποταμού το Σεπτέμβριο του 325 π.Χ. όπου παρέμεινε 6 μήνες. Ο Μ. Αλέξανδρος προχώρησε από την ξηρά και διασχίζοντας την έρημο κάτω από αφάνταστες κακουχίες έφτασε στα Σούσα το 324 π.Χ. Από τις κακουχίες μόνο το ένα τέταρτο του στρατού του διασώθηκε. Ο στόλος μετά από πολύμηνες περιπέτειες έφτασε στις εκβολές του Τίγρη, στον Περσικό Κόλπο. Πέρασε ένα χρόνο περίπου οργανώνοντας τις κατακτήσεις του και ολοκληρώνοντας την εξερεύνηση του Περσικού Κόλπου προετοιμάζοντας νέες κατακτήσεις.

ΤΟ ΤΕΛΟΣ

1. Βρισκόταν στα Εκβάτανα όταν πέθανε ο πιστότερός του φίλος, ο Ηφαιστίωνας. Το πλήγμα ήταν μεγάλο για τον Μ. Αλέξανδρο. Για τρεις μέρες έμεινε νηστικός και διέταξε πένθος σ’ όλο το στρατό. Δώδεκα χιλιάδες τάλαντα στοίχισε το μνημείο που ύψωσε για το νεκρό του φίλο. Την άνοιξη του 323 π.Χ. έφτασε στη Βαβυλώνα. Προσεβλήθη όμως από πυρετό και πέθανε. Άφησε δε την αυτοκρατορία του, όπως ακριβώς το είπε «τω κρατίστω». Η αμφιλεγόμενη αυτή δήλωση είχε σαν αποτέλεσμα οξείες διαμάχες ανάμεσα στους επιγόνους, που κράτησαν περίπου μισό αιώνα.

2. Οι επίγονοι του Μ. Αλεξάνδρου, μετά το θάνατό του, διεξήγαγαν μακρούς πολέμους όμως δεν μπόρεσαν να κρατήσουν την αχανή Αυτοκρατορία, η οποία το 303 π.Χ. επί του Αντίγονου διαμελίστηκε πλήρως, μετά το θάνατο του τελευταίου στην Ιψό της Φρυγίας, στη μάχη με το Λυσίμαχο.

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΩΝ ΠΟΛΕΜΩΝ ΤΟΥ Μ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

1. Ο Αλέξανδρος ήταν ευτυχισμένος πριν τον θάνατο του, διότι πέθαινε έχοντας μπροστά στα μάτια του το πραγματικό του έργο. Είχε ανοίξει τις πύλες ενός νέου κόσμου και το μόνο που απέμενε ήταν να αποδείξει τι θα έκανε με τον νέο κόσμο. Με βάση την μέχρι τότε πορεία του και με δεδομένο ότι σχεδίαζε να καταλάβει την Κασπία Θάλασσα και τις ακτές της νότιας Αραβίας και όχι να βγει στον Ωκεανό ή να ολοκληρώσει την κατάκτηση της Περσικής αυτοκρατορίας συμπεραίνουμε ότι η εκστρατεία του είχε εξερευνητικό και εκπολιτιστικό χαρακτήρα επιχειρώντας την δημιουργία ενός οικουμενικού κράτους που θα βασίζονταν στον Ελληνικό πολιτισμό και γλώσσα.

2. Πριν από τον Μεγάλο Αλέξανδρο ο Ελληνικός πολιτισμός ήταν αυστηρά περιορισμένος στον καθαρά Ελλαδικό χώρο και τις Ελληνικές αποικίες . Με τον Μεγάλο Αλέξανδρο ο Ελληνικός πολιτισμός έφθασε στα πέρατα της Ασίας και σχεδόν σε όλα τα γνωστά τότε σύνορα του πολιτισμένου κόσμου. Πέραν όμως από την διάδοση και ανάπτυξη του ελληνικού πολιτισμού ο Μεγάλος Αλέξανδρος ενδιαφερόταν εξίσου για την ανάπτυξη των κατακτηθέντων λαών. Φρόντιζε πάντα για την άνοδο του βιοτικού τους επιπέδου, την πρόοδο τους και την διάδοση του πολιτισμού. Παντού έκτισε πόλεις, ίδρυσε αγορές και εμπορικά κέντρα γύρω από τα οποία περιστρέφεται και σήμερα η ζωή. Η Αλεξάνδρεια έγινε εστία ελληνικής και πνευματικής καλλιέργειας και διαδέχθηκε την Αθήνα σε παγκόσμια κλίμακα. Κατόρθωσε να ενοποιήσει το νομισματικό σύστημα κάνοντας την δραχμή αττικού τύπου ως παγκόσμιο νόμισμα και καθιέρωσε την Ελληνική γλώσσα ως επίσημη γλώσσα.

3. Πέραν όμως από αυτά ο Μ. Αλέξανδρος υπήρξε και λάτρης των επιστημών. Κατά την εκστρατεία του κατέγραφε και μελετούσε τα νέα ζώα και φυτά που συναντούσε καθώς και τα φυσικά φαινόμενα. Μπορεί να λεχθεί ότι ο διάπλους του Ινδού ποταμού και ο περίπλους των Ινδικών και Αφρικανικών ακτών έγιναν καθαρά για επιστημονικούς σκοπούς.

4. Μέσα από τις κατακτήσεις του, από την ανάπτυξη που επέφερε στους κατακτηθέντες λαούς και με την μετάδοση του ελληνικού πολιτισμού άλλαξε την πορεία της ιστορίας και της ανθρωπότητας. Κανένας δεν μπορεί να γνωρίζει ποια θα ήταν η μορφή του σημερινού κόσμου εάν δεν είχε υπάρξει ο Αλέξανδρος.

5. Δημιούργησε ένα παγκόσμιο κράτος το οποίο διατηρήθηκε για 300 χρόνια και αποτέλεσε κοινοπολιτεία παιδείας, ηθικού πολιτισμού, επιστημών και εμπορίου. Το παγκόσμιο αυτό κράτος όχι μόνο εξασφάλισε την διατήρηση του ελληνικού πνεύματος και πολιτισμού αλλά του έδωσε τέτοια έκταση που δεν είχε ποτέ. Το πνεύμα αυτό δημιούργησε τις συνθήκες για να γίνει η Ρώμη και αργότερα η Ευρώπη ότι έγινε.

6. Δημιούργησε πρώτος μια Οικουμένη, την Ελληνιστική Οικουμένη. Με το παράδειγμα της πρώτης αυτής Οικουμένης και το οργανωτικό της χαρακτήρα δημιουργήθηκε αργότερα η δεύτερη Οικουμένη η Ρωμαϊκή ή μάλλον η Ελληνορωμαϊκή. Χάρις στην Οικουμένη του Μεγάλου Αλεξάνδρου διαδόθηκε η Ελληνική γλώσσα και παιδεία, στοιχεία τα οποία αποτέλεσαν ιστορική προϋπόθεση για την διάδοση και της τρίτης Οικουμένης, της Χριστιανικής την οποία διέδωσε ο Απόστολος των Εθνών Παύλος.

7. Με τον Αλέξανδρο εγκαινιάσθηκε μια νέα εποχή, η πρώτη παγκόσμια εποχή διευρύνοντας τα όρια της ανθρώπινης γνώσης και προσπάθειας. Αντικατάστησε τον τοπικισμό με την έννοια της οικουμένης διεθνοποιώντας τις συναλλαγές και το εμπόριο. Με την νέα παγκόσμια εποχή η ιστορία άλλαξε πρόσωπο και από ιστορία λαών έγινε ιστορία του κόσμου.

ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ

1. Κανένας δε μπορεί ν' αμφισβητήσει τη στρατηγική ικανότητα του Αλεξάνδρου. Και μόνο η ομολογία του Ναπολέοντα, ότι ο Αλέξανδρος ήταν ο μέγιστος των στρατηγών αρκεί.

2. Το γεγονός ότι η στρατηγική του ικανότητα ήταν η ίδια σχεδόν παντού, καταφαίνεται από το ότι αντιμετώπιζε κάθε αντίπαλο με διαφορετική αλλά κατάλληλη τακτική. Κατά τη διάρκεια των εκστρατειών του μεταχειρίστηκε άγνωστους αντιπάλους, όπως τις ορεινές ινδικές φυλές, τους νομάδες Σάκα, τους ελέφαντες του Πώρου, με την ίδια βεβαιότητα, όπως τους 'Έλληνες οπλίτες και το Περσικό ιππικό.

3. Αυτό που θέλω όμως να τονίσω είναι η «υψηλή στρατηγική» του Μ. Αλεξάνδρου, ο οποίος χρησιμοποίησε όλα τα διαθέσιμα που διέθετε (στρατιωτικά, διπλωματικά, οικονομικά, πολιτικά κλπ.) για την επίτευξη των στόχων που είχε θέσει εξαρχής.

Το άρθρο προέρχεται από το φιλικό Ελληνο-Κυπριακό Φόρουμ

Εμείς σαν Apodimos.com πιστεύουμε ότι αυτή η Ειδική Αρχειακή Παρουσίαση για όλους που παρουσιάσαμε αύξησε τις γνώσεις όλων των Ελλήνων, Κυπρίων, Ομογενών και Απόδημων αδελφών μας καθώς όλων των Φιλελλήνων διότι παρέχονται έγκυρες πληροφορίες γύρω από τον Μ. Αλέξανδρο και όλοι οι πιο πάνω θα το διατηρήσουν στα «αγαπημένα δημοσιεύματα » τους , έτσι να περάσουν αυτές τις πληροφορίες στα παιδιά τους διότι ΑΞΙΖΕΙ !!!

Ενώ πιστεύουμε ότι η ψυχή του Μ. Αλέξανδρου από εκεί που βρίσκετε βλέπει

τα γεγονότα που συμβαίνουν και θα απορεί γιατί Το κρατίδιο της FYROM αποκαλύπτει με τις πραγματικές του διασυνδέσεις με τις διαβρωτικές δυνάμεις της ειρήνης και σταθερότητας στην περιοχή, λες και είναι η υπερδύναμης των Βαλκανίων; γιατί Το κρατίδιο αυτό δεν στηρίζεται από την ελληνική οικονομία ; γιατί Το κρατίδιο αυτό είναι υπερδύναμης που γράφει τον ΟΗΕ στα παλιότερα των υποδημάτων τους, την στιγμή που το όνομα της στον ΟΗΕ είναι FYROM, χρησιμοποιεί το όνομα Μακεδονία ; γιατί Το μόνο που μας απασχολεί είναι οι θέσεις των υποστηρικτών των Σκοπίων διότι πολλοί εξ αυτών είναι εντός των τειχών της Ελλάδος ;

Ποιος θα απάντηση στα τόσα ΓΙΑΤΙ του μεγάλου Έλληνα Στρατηλάτη ;

Πηγές : Apodimos.com και kn-megalexandros.gr – focusmag.gr