ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΕΝΟΣ ΚΡΑΤΟΥΣ ΠΟΥ ΜΑΣΤΙΖΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΠΟΓΟΝΙΜΟΤΗΤΑ.

Του εκδότου του www.Apodimos.com Ξενοφώντα Φαφούτη .

Όλοι γνωρίζουν ότι υπάρχει στην Ελλάδα υπάρχει μια έκρηξη πληθυσμιακή όπου οι δείκτες γεννητικότητας και οι δείκτες γήρανσης του πληθυσμού αναδεικνύουν το μεγάλο πρόβλημα που υπάρχει στις αναπτυσσόμενες χώρες όπως η Ελλάδα και αυτό το μεγάλο πρόβλημα που υπάρχει με την υπογεννητικότητα στις αναπτυγμένες χώρες του δυτικού κόσμου πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπ’ όψη μια και ένα από τα προβλήματα του είναι και η υπογονιμότητα .

Το Apodimos.com υποστηρίζει ότι ουσιαστικός συντελεστής στην υπογεννητικότητα είναι η εσωτερική και η εξωτερική μετανάστευση. Με ιδιαίτερες επιπτώσεις εμφανίζεται η ενδοευρωπαική μετανάστευση. Η πτωτική επίδρασή της είναι άμεση και έμμεση. Το ίδιο είναι έμμεση είναι και η επίδραση της μετανάστευσης στην γονιμότητα, γιατί οι μετακινούμενοι προς τις βιομηχανικές χώρες και τις μεγάλες πόλεις, υιοθετούν σύντομα τον κυρίαρχο τρόπο ζωής, το πρότυπο της ολιγομελούς οικογένειας.

Όταν πρόκειται για εξωτερική μετανάστευση οι δυσχέρειες αυτές πολλαπλασιάζονται, λόγω άγνοιας της γλώσσας, διαφοράς τρόπου ζωής, δυσκολίας ένταξης στο κοινωνικό περιβάλλον της θετής πατρίδας. Λόγω της μικρής γεωγραφικής απόστασης των περιοχών προέλευσης των μεταναστών και των χωρών προορισμού, οι μετακινούμενοι μεταβαίνουν συχνά στο χωριό τους για τα Χριστούγεννα, το Πάσχα και τις διακοπές, μεταδίδοντας με την ευκαιρία αυτή την συρρικνούμενη οικογενειακή μορφή της χώρας όπου έζησαν από δεκαετίας και πλέον. Για τους Έλληνες της Δυτικής Γερμανίας παρατηρείται μια σημαντική πτώση της γεννητικότητας κατά τις δύο τελευταίες δεκαετίες. Ο δείκτης γεννήσεων της συγκεκριμένης ομάδας είναι χαμηλότερος από τον δείκτη της Ελλάδας.

Η εσωτερική και εξωτερική μετανάστευση δεν αποσπούν από την επαρχία μόνο αναπαραγωγικές κλάσεις, αλλά πολύ συχνά περισσότερες γυναίκες, δημιουργώντας σοβαρή ανισορροπία των φύλων και ανωμαλία στους γάμους και στη γονιμότητα.

Τα πιο πάνω είναι ένας πρόλογος για να μπορέσουμε να αναπτύξουμε το κυρίως άρθρο μας, με το οποίο θα γνωρίσουμε πόσο πλήττει την Ελλάδα η υπογονιμότητα παρουσιάζοντας τα καθοριστικά του στοιχεία, η Σύνδεση της Υπογονιμότητας και της Ψυχολογίας παρουσιάζοντας τους παραμέτρους που αφορούν τα ζευγάρια που πλήττονται από υπογεννητικότητα μέσα από την Υπογονιμότητας και της Ψυχολογίας που τους επηρεάζει, το πόσο επηρεάζεται η υπογονιμότητα από τα Φυτοφάρμακα, παρουσιάζοντας την πλήρη εικόνα για τους λόγους γίνεται αυτό. Οι ελπίδες για την ανδρική υπογονιμότητα, όπου μέσα από διεθνές συνέδριο για την ανδρική υπογονιμότητα, παρουσιάζεται μια νέα μέθοδος.

Έτσι σας παρουσιάζουμε το πρόβλημα ενός κράτους που μαστίζεται από την υπογονιμότητα που είναι η πατρίδα μας.

Για αυτό μας προβληματίζει το σοβαρό ελληνικό πρόβλημα όσον αφορά την Υπογεννητικότητα όπου τα πράγματα είναι ιδιαίτερα απογοητευτικά. Έχουμε 10 εκατομμύρια πληθυσμό από τα οποία το 1 εκατομμύριο είναι οι μετανάστες, και το ερώτημα μας απασχολεί είναι αν πραγματικά είμαστε ένα έθνος φθίνων, μια και η Ελλάδα π.χ. έχει 100.000 γεννήσεις τον χρόνο και η Τουρκία δίπλα μας έχει 1.600.000 γεννήσεις το ίδιο διάστημα.

Επίσης στα Βαλκάνια όλος πληθυσμός από την  γειτονική Αλβανία όπου ο και μαζί με το Κοσυφοπέδιο και τα Σκόπια σήμερα αγγίζει τα 6 εκατομμύρια ενώ με τις προβλέψεις της επόμενης 20ετίας θα υπερτερεί αριθμητικά από τον πληθυσμό της χώρας μας φθάνοντας τα 20 εκατομμύρια κατοίκους.

Όμως με τα στοιχεία που θα σας παρουσιάσουμε πιστοποιείται ότι ο ελληνικός πληθυσμός γηράσκει, ενώ στα Βαλκάνια στις γειτονικές χώρες θα περιλαμβάνει πολύ νεότερο πληθυσμό η όλη κοινωνική διαστρωμάτωση απ΄ ότι στην χώρα μας.  Έτσι στην Ελλάδα οι συνταξιούχοι θα είναι το 26%, το βιοτικό επίπεδο των συνταξιούχων θα πέσει για τη χώρα μας στο 60%. Και αυτό διότι Ελλάδα έχει την πρωτιά της υπογεννητικότητας, με δείκτη 1,2 (ο φυσιολογικός δείκτης είναι 2,2), έρχεται πρώτη στην Ευρώπη, και δεύτερη στον κόσμο. Tο φαινόμενο αυτό στη χώρα μας παρουσιάζεται μετά το B΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και οφείλεται στην αστικοποίηση, την απότομη άνοδο του βιοτικού επιπέδου και το κυνήγι των καταναλωτικών αγαθών. Tο 2010, στη χώρα μας, στους 100 πολίτες οι 25 θα είναι ηλικιωμένοι, δηλαδή άνεργοι και ανενεργοί πολίτες.

Τελικά υπογονιμότητα πλήτει πλήρως την Ελλάδα καί ίσως να είναι ο μεγαλύτερος εχθρός της Ελλάδος. Έτσι ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά γονιμότητας στην ΕΕ καταγράφεται στην Ελλάδα, καθώς οι Ελληνίδες γεννούν, κατά μέσο όρο, 1,28 παιδιά, σύμφωνα με στοιχεία του 2005 που έδωσε στη δημοσιότητα η Ευρωπαϊκή Στατιστική Yπηρεσία (Eurostat) για την κατάσταση των γυναικών στην Ευρώπη. Τα ίδια στοιχεία αναφέρουν πως στην Ελλάδα παρουσιάζεται η μεγαλύτερη «ψαλίδα» μεταξύ των ποσοστών ανεργίας που αφορούν τις γυναίκες (13,3%) και τους άνδρες (5,4%).

• σε ό,τι αφορά τον δείκτη γονιμότητας συγκεκριμένα, υπάρχουν τα πιο κάτω στοιχεία :

• οι Ελληνίδες, με 1,28 παιδιά, κατά μέσο όρο, κατατάσσονται πέμπτες από το τέλος στην «ΕΕ των 27» , οι Πολωνέζες (1,24 παιδιά), με λιγότερα παιδιά από τις Ελληνίδες έχουν, οι Σλοβάκες (1,25 παιδιά), οι Σλοβένες (1,26 παιδιά) και οι Λιθουανές (1,27 παιδιά).

• Τα μεγαλύτερα ποσοστά γονιμότητας καταγράφονται

  • στη Γαλλία (1,92 παιδιά ανά γυναίκα), στην Ιρλανδία (1,88 παιδιά), στη Δανία, στη Φινλανδία και στην Μ. Βρετανία (1,8 παιδιά). Τελικά στην «ΕΕ των 27» ο δείκτης γονιμότητας αντιστοιχεί σε 1,51 παιδιά.

• Σε ό,τι αφορά το προσδόκιμο ζωής σύμφωνα με τα στοιχεία της Εurostat υπάρχουν τα πιο κάτω στοιχεία : στην Ελλάδα, οι γυναίκες ζουν κατά μέσο όρο 81,5 χρόνια, ενώ οι άνδρες 76,6 χρόνια.

  • Τα αντίστοιχα ποσοστά για την «ΕΕ των 27», είναι 81,5 χρόνια για τις γυναίκες και 75,4 χρόνια για τους άνδρες. Οι μακροβιότεροι στην ΕΕ είναι οι Σουηδοί, καθώς οι γυναίκες ζουν, κατά μέσο όρο, 82,8 χρόνια και οι άνδρες 78,4 χρόνια μετά τη Σουηδία, στο Βέλγιο οι γυναίκες που ζουν περισσότερο βρίσκονται (82,4 χρόνια), στη Φινλανδία (82,3 χρόνια) και στην Αυστρία (82,2 χρόνια), ενώ οι μακροβιότεροι άνδρες βρίσκονται στη Μάλτα (77,7 χρόνια), στην Ιταλία (77,6 χρόνια) και στην Ολλανδία (77,2 χρόνια).

Ωστόσο, σύμφωνα με τα ίδια στοιχεία, μέχρι το 2050 το προσδόκιμο ζωής αναμένεται να αυξηθεί σε ολόκληρη την ΕΕ. Έτσι, το 2050 στην Ελλάδα εκτιμάται ότι οι γυναίκες θα ζουν, κατά μέσο όρο, 85,1 χρόνια, ενώ οι άνδρες θα ζουν 80,3 χρόνια.

Έχουμε λοιπόν να κάνουμε με μια έκρηξη πληθυσμιακή που δεν μπορούμε να μην την δούμε θέλοντας να εθελοτυφλούμε. Δείκτες γεννητικότητας, δείκτες γήρανσης του πληθυσμού αναδεικνύουν το μεγάλο πρόβλημα που υπάρχει στις αναπτυσσόμενες χώρες και το μεγάλο πρόβλημα που υπάρχει με την υπογεννητικότητα στις αναπτυγμένες χώρες του δυτικού κόσμου.

Το πρόβλημα της υπογεννητικότητας δεν είναι πλέον μόνο οικονομικό άλλα κυρίως κοινωνικό. Μπορεί να αναρωτηθεί κάποιος γιατί είναι οι υψηλές και μεσαίες εισοδηματικές τάξεις (κυρίως αστικές) αυτές που γεννούν λιγότερο; Οι πολύτεκνες οικογένειες είναι ως επι το πλείστον αγροτικές και με χαμηλό εισόδημα.

Γεννάται λοιπόν το ερώτημα πόσοι επιθυμούν να κάνουν παραπάνω από δύο παιδιά; Τα πρότυπα της σύχρονης ελληνικής κοινωνίας είναι κυρίως καταναλωτικά. Αν κάποιος διαθέτει χρήματα πιθανόν δεν θα σκεφθεί να κάνει μεγάλη οικογένεια αλλά να τα ξοδέψει για την καλοπέραση του και να αποφύγει οικογενειακές ευθύνες.

Επιπλέον το πρότυπο για τις σύγχρονες γυναίκες είναι η επιδίωξη καριέρας και η επαγγελματική καταξίωση που δεν τους δίνει χρόνο για μία εγκυμοσύνη, πόσο μάλλον για τρεις (προσθέσετε επιπλέον και τα αισθητικά πρότυπα για τη διατήρηση ενός καλλίγραμου σώματος). Επιπλέον δεν έχει εκλείψει ακόμη το «στίγμα» της ανύπαντρης ακόμη και αυτό της χωρισμένης μητέρας που με δεδομένο ότι οι μοντέρνοι Έλληνες είναι διστακτικοί να έρθουν «εις γάμου κοινωνία» και χωρίζουν εύκολα, επιβαρύνει ακόμη περισσότερο την κατάσταση.

Εδώ θα πρέπει να σας ενημερώσουμε ότι ιστορικά ο πληθυσμός της γης σύμφωνα με τα στοιχεία που υπάρχουν το 1310 αριθμούσε 300 εκατομμύρια κατοίκους στο 1000 μ.Χ. είχε φθάσει στα 310 εκατομ. μόνο πως 700 χρόνια μετά είχε ανέλθει στα 600 εκατομμύρια κατοίκους και χρειάσθηκε το 1804 να φθάσει το 1 δισεκατομμύριο, το 1927 τα δύο δισεκατομμύρια, το 1960 σε τρία δις ανθρώπους, το 1974 σε 4 δις ανθρώπους, το 1987 σε 5 δις ανθρώπους και στις 12 Οκτωβρίου 1999 σε έξι δισεκατομμύρια ανθρώπους . Αυτά μόνο για την ιστορία και τις επιπτώσεις της αύξησης πληθυσμού στον κόσμο για την ανέχεια που μαστίζει τις φτωχές χώρες που υπάρχει αυτή αύξηση γεννήσεων .

Αυτά για να σας επισημάνουμε για την υπογεννητικότητα στην χώρα μας και τα συγκριτικά στοιχεία που δίνει για τις γειτονικές χώρες και περιγράφει αρκετά μελανά την διεθνή πραγματικότητα εντοπίζοντας ως πρώτες απειλές την εκρηκτική αύξηση του πληθυσμού στις τρίτες χώρες και ότι αυτό συνεπάγεται, τον ισλαμικό φονταμενταλισμό που αναπτύσσεται αλλά και την απουσία νερού, του πιο ζωτικού στοιχείου της φύσης.

Το Apodimos.com υποστηρίζει ότι ουσιαστικός συντελεστής στην υπογεννητικότητα είναι η εσωτερική και η εξωτερική μετανάστευση. Με ιδιαίτερες επιπτώσεις εμφανίζεται η ενδοευρωπαική μετανάστευση. Η πτωτική επίδρασή της είναι άμεση και έμμεση. Υπάρχει και η επίδραση της μετανάστευσης στην γονιμότητα, γιατί οι μετακινούμενοι προς τις βιομηχανικές χώρες και τις μεγάλες πόλεις, υιοθετούν σύντομα τον κυρίαρχο τρόπο ζωής, το πρότυπο της ολιγομελούς οικογένειας.

Πλέον η ανάληψη μέτρων για την υπογεννητικότητα είναι αναγκαία διότι εάν και εφ’ όσον δεν ληφθούν μέτρα η Ελλάδα θα αντιμετωπίσει σοβαρό πρόβλημα. Άμεση, γιατί οι εγκαταλείποντες την ύπαιθρο ανήκουν στην πιο αναπαραγωγική δημογραφική ηλικία. Κατά την δεκαετία του 1960, το 80% των μεταναστών ήταν ηλικίας 15-39 ετών. Η εσωτερική και εξωτερική μετανάστευση δεν αποσπούν από την επαρχία μόνο αναπαραγωγικές κλάσεις, αλλά πολύ συχνά περισσότερες γυναίκες, δημιουργώντας σοβαρή ανισορροπία των φύλων και ανωμαλία στους γάμους και στη γονιμότητα.

Κάτι παρόμοιο συνέβη και με την μαζική εσωτερική μετανάστευση των κατοίκων της υπαίθρου και ιδιαίτερα των κωμοπόλεων και των χωριών που κατευθύνονται πάντοτε κατά προτίμηση στα δύο μεγάλα αστικά κέντρα (Αθήνα-Θεσσαλονίκη), αυξάνοντας με ταχύ ρυθμό τον πληθυσμό τους στο μισό περίπου του συνολικού πληθυσμού της χώρας και συμβάλλοντας στην καθοδική εξέλιξη των γεννήσεων και στην ερήμωση της υπαίθρου που δυσχεραίνει την οικονομική και κοινωνική περιφερειακή ανάπτυξη.

Επίσης σας γνωρίζουμε ότι η αστικοποίηση και η μετανάστευση της τελευταίας τριακονταετίας συνέβαλαν ουσιαστικά τόσο στη αλλαγή της δομής του πληθυσμού όσο και στις συνυφασμένες αλλαγές της φυσικής του κίνησης και κυοφόρησαν τις ισχυρές δημογραφικές εξελίξεις της επταετίας 1981-1987. Ο συντελεστής της ολικής γονιμότητας των αγροτικών περιοχών που ήταν 3,17 παιδιά ανά γυναίκα στην αρχή της περιόδου αυτής, μειώθηκε σε 2,15 παιδιά στο τέλος της τριακοντετίας και έφτασε στο 1,4 παιδί ανά γυναίκα το 1996.

Για ενημερώσουμε τους Έλληνες και τους Απόδημους αδελφούς μας το Portal του Apodimos.com πάλι ασχολείται με το σοβαρό θέμα (όπως έχει κάνει και σε άλλα του άρθρα ) που είναι η Υπογεννητικότητα στην Ελλάδα. Σας αναφέρουμε πάλι ότι είμαστε ένα φθίνων έθνος, όταν η Ελλάδα έχει 100.000 γεννήσεις τον χρόνο και η Τουρκία δίπλα μας έχει 1.600.000 γεννήσεις το ίδιο διάστημα και δυόμισι φορές περισσότερες γεννήσεις από μας η Αλβανία και η Βουλγαρία… Αυτό δε όταν πριν 20 χρόνια η οροφή του ελληνικού στρατού σύμφωνα με στοιχεία του ΓΕΣ ήταν 90.000, τώρα είναι 52.000 και το 2010 θα είναι λιγότερο… Έτσι βλέπουμε στο Κόσοβο, την Αλβανία και τα Σκόπια, πανεπιστήμια να διδάσκουν μόνο την επιθετική ισλαμική νοοτροπία και πρέπει να καταλάβουμε αρχικά γιατί γίνεται και που αποσκοπεί.

Τα πιο πάνω είναι ένας πρόλογος για να μπορέσουμε να γνωρίσουμε το κυρίως άρθρο μας, με το οποίο θα γνωρίσουμε πόσο πλήττει την Ελλάδα η υπογεννητικότητα παρουσιάζοντας τα πιο κάτω καθοριστικά στοιχεία, που είναι, η παρουσίαση της υπάρχουσας Δημογραφίας και Μετανάστευσης σε ό,τι αφορά στη χώρα μας, όπου το δημογραφικό ζήτημα και η μετανάστευση συνθέτουν τις δύο διαστάσεις, που καθορίζουν το πλαίσιο μιας πολύ σημαντικής αλλαγής των γεννήσεων καθώς και οι απόψεις μας στο θέμα υπογεννητικότητας .

• Η Σύνδεση της Υπογονιμότητας και της Ψυχολογίας

Ας γνωρίσουμε τώρα πως συνδέετε η υπογονιμότητα με την ψυχολογία γνωρίζοντας ότι ο τρέχων ορισμός της υπογονιμότητας απαιτεί ότι το ζευγάρι έχει προσπαθήσει ν' αποκτήσει παιδί τουλάχιστον για ένα χρόνο πριν ζητήσει βοήθεια. Κατά τη διάρκεια της αρχικής διάγνωσης και της θεραπείας, το ζευγάρι μπορεί να παραμένει σε κατάσταση αναμονής για την επίλυση του προβλήματος για μεγάλο χρονικό διάστημα, και οι επανειλημμένες αποτυχίες είναι συχνό φαινόμενο για πολλά ζευγάρια με προβλήματα υπογονιμότητας. Τα περισσότερα άτομα θεωρούν ότι είναι ικανά ν' αποκτήσουν παιδιά, έτσι η εμφάνιση της υπογονιμότητας τ' αναστατώνει ή δεν την αποδέχονται.

Η τεκνοποιία και η ανατροφή παιδιών αποτελούν, εκτός από βιολογικές, και κοινωνικές επιταγές. Η κοινωνία περνά σε μας την αξίωση ότι θα τεκνοποιήσουμε ως ένα φυσιολογικό τμήμα της παιδικής μας ανάπτυξης, έτσι ο στόχος απόκτησης παιδιών γίνεται «έμφυτος» στόχος. Αρκετά ζευγάρια ξοδεύουν μεγάλο μέρος του χρόνου τους σκεπτόμενα πότε θα κάνουν παιδιά. Τα περισσότερα άτομα θεωρούν ότι θα είναι ικανά ν' αποκτήσουν παιδιά, έτσι η εμφάνιση της υπογονιμότητας τ' αναστατώνει ή δεν την αποδέχονται.

Επίσης, επειδή οι στόχοι της τεκνοποίησης διαπλέκονται μ' άλλους υψηλούς στόχους ζωής, τα άτομα με υπογονιμότητα μπορεί να νιώθουν ανάξιοι σε πολλούς τομείς του εαυτού τους (πχ αν είναι ελκυστικοί, αν έκαναν ένα επιτυχημένο γάμο, αν έγιναν αξιόλογα μέλη της κοινωνίας κ.α.), μειώνοντας έτσι γενικά την αυτοεκτίμησή τους, πράγμα που σημαίνει ότι τα άτομα αυτά μπορεί να θεωρούν αποτυχίες στόχων μέσου επιπέδου, ως αποτυχία πολλαπλών υψηλών στόχων.

Το δίλημμα μεταξύ της εκπλήρωσης του στόχου εγκυμοσύνης και της αποδοχής της αναστολής του στόχου είτε της μόνιμης υπογονιμότητας, είναι το πιο ψυχοπιεστικό μέρος του χειρισμού της υπογονιμότητας και προκαλεί κατάθλιψη. Μελετητές βρήκαν ότι το 66% των γυναικών και το 44% των ανδρών ανέφεραν κατάθλιψη μετά από αποτυχημένη θεραπεία. Από πολύ νωρίς, η στειρότητα σταθερά καταστρέφει την φυσικότητα του «θαύματος της σύλληψης» χωρίς την ιατρική παρέμβαση. Ακόμα και για τα ζευγάρια που τέλειωσε η θεραπεία τους με σύλληψη από μόνοι τους, η εμπειρία της στειρότητας μεταβάλλει τις πεποιθήσεις τους για τη σύλληψη που είναι φυσική συνέπεια της συνουσίας. Εκτός από τις μεταβολές στις πεποιθήσεις , μερικά άτομα βιώνουν την υπογονιμότητα σαν το χαμό ενός υποθετικού παιδιού. Δεν είναι υποχρεωτικό να βιώσουν ένα θνησιγενές νεογνό ή μια αποβολή για να νιώσουν πως ένα παιδί τους χάθηκε.

Οι αποτυχημένες προσπάθειες για σύλληψη, το υψηλό κόστος των θεραπευτικών προσπαθειών, οι συχνές πιέσεις γονιών και συγγενών που πιέζουν για παιδιά κάνουν το πρόβλημα της υπογονιμότητας ένα έντονο στρες. Εκτός των άλλων τα άτομα με υπογονιμότητα αναφέρουν ότι οι ιατρικές διαδικασίες, οι εξετάσεις οι θεραπευτικές προσπάθειες αλλά και οι ενδεχόμενες επανειλημμένες αποτυχίες τους ταλαιπωρούν. Το στρες της υπογονιμότητας και των θεραπευτικών προσπαθειών της, μπορεί να είναι μια βασική αιτία για μια ποικιλία σεξουαλικών προβλημάτων και δυσκολιών και να θέσουν υπό δοκιμασία τις γενικότερες σχέσεις τους.

Στα προβλήματα των ανδρών περιλαμβάνεται η αναστολή της εκσπερμάτισης, προβλήματα στυτικής δυσλειτουργίας, πρόωρη εκσπερμάτιση ή απώλεια της επιθυμίας μ' αποτέλεσμα μεγάλη αραίωση των σεξουαλικών επαφών. 'Ένα άλλο ιδιαίτερο πρόβλημα είναι η παροδική στυτική δυσλειτουργία την ημέρα που πρέπει (!) να δώσει δείγμα σπέρματος είτε για διαγνωστικούς λόγους είτε για σπερματέγχυση ή εξωσωματική γονιμοποίηση.

• Η Υπογονιμότητα με αιτιατό τα Φυτοφάρμακα

Σε μία από τις μεγαλύτερες απειλές για την ανθρωπότητα αναδεικνύονται τα φυτοφάρμακα, τα οποία όλο και περισσότερες επιστημονικές έρευνες συνδέουν με την καρκινοπάθεια, την υπογονιμότητα, τις εγκεφαλικές βλάβες και με τις πιο τρομερές ανωμαλίες των νεογέννητων. Τα τοξικά χημικά εντομοκτόνα πρέπει να θεωρηθούν όπλα μαζικής καταστροφής, τονίζει σε ένα εμπεριστατωμένο άρθρο της η Mόιρα Mπρέμερ στη βρετανική επιθεώρηση «The Ecologist». Aκριβώς γι' αυτό το λόγο τονίζει ότι η επιλογή της βιολογικής γεωργίας δεν αποτελεί πια ζήτημα λάιφ στάιλ, αλλά κυριολεκτικά ζήτημα ζωής ή θανάτου.

Από το 1992 κιόλας πολλοί επιστήμονες απέδωσαν τις βρεφικές επιπλοκές, την υπογονιμότητα, τις δυσκολίες συμπεριφοράς, τις ορμονικές διαταραχές στα δύο φύλα (να αυξάνονται οι θηλυκές ορμόνες στους άνδρες και το αντίστροφο), ακόμα και την εντερική δυσλειτουργία σε ψάρια και πουλιά σε 36 «ενδοκρινικούς διαταράκτες». Ήταν όμως πλέον πολύ αργά για πολλούς βετεράνους του Βιετνάμ που επηρεάστηκαν από τον «πορτοκαλί παράγοντα» (που ρίχτηκε από τους Aμερικανούς για να αποψιλωθούν τα δάση), και δεν μπόρεσαν να αποκτήσουν φυσιολογικά παιδιά. Ο «πορτοκαλί παράγοντας» έχει παρόμοια σύνθεση με πολλά σημερινά φυτοφάρμακα…

Πιο πρόσφατες έρευνες απέδειξαν ότι αρκεί η χρήση φυτοφαρμάκων κατά τη διάρκεια των 65 ημερών στις οποίες σχηματίζεται το σπέρμα για να επηρεασθεί η γονιμότητα του άνδρα, αλλά και το έμβρυο που μπορεί να γεννηθεί.

Aλλά και οι γυναίκες δεν είναι πιο τυχερές. Εκατομμύρια δουλεύουν ξυπόλυτες και με γυμνά χέρια (μαζί με τα παιδιά τους) σε χωράφια γεμάτα χημικά, συλλέγοντας προϊόντα που είναι καλυμμένα με τοξικά. Οι τοξίνες εισχωρούν εύκολα στο σώμα από τις παλάμες και τις πατούσες. Αποθηκεύονται, χρόνο με το χρόνο στο λίπος, και ύστερα περνούν μέσω του πλακούντα στο έμβρυο, τόσο εύκολα όσο οι θρεπτικές ουσίες. Το αποτέλεσμα είναι πάρα πολλά ζευγάρια να χάνουν τα παιδιά τους, πριν ή μετά τη γέννα. Οπως σημειώνει η M. Mπρέμερ έρευνα που έγινε στην Καλιφόρνια το 2005 απέδειξε ότι οι πιθανότητες αποβολής αυξάνονται έως και 120% ακόμα και σε απόσταση 1,5 χιλιομέτρου από χωράφι που ψεκάστηκε με συγκεκριμένα χημικά. Oλα αυτά υπογραμμίζουν την ανάγκη να σταματήσει ο χημικός πόλεμος των αγρών.

Η Χαρτογράφηση των καρκινοπαθειών σε τέσσερις αμερικανικές Πολιτείες αποδεικνύει ταύτιση των τόπων αιχμής με τις περιοχές όπου καλλιεργούνταν σιτάρι με χρήση συγκεκριμένου φυτοφαρμάκου. Στη Φλόριντα, οι αγρότες πεθαίνουν σε πολύ μεγαλύτερα ποσοστά από καρκίνο του προστάτη απ' ό,τι οι υπόλοιποι κάτοικοι.

Στην Eλλάδα, σπανίζουν οι συγκεκριμένες μελέτες για τη θνησιμότητα από καρκίνο. Mία από τις ελάχιστες είναι η πολύ σημαντική έρευνα που διεξήχθη από το παθολογικό ογκολογικό τμήμα του Γενικού Nοσοκομείου Πατρών «O Aγιος Aνδρέας» και αφορά την καταγραφή της νεοπλασματικής θνησιμότητας στην περιφέρεια Δυτικής Eλλάδας κατά τα έτη 1991-92 και 1999-2002. H έρευνα αναδεικνύει ότι οι θάνατοι από καρκίνο είναι λιγότεροι αναλογικά στα αστικά κέντρα σε σχέση με αγροτικές περιοχές. Στο δήμο Aγρινίου, για παράδειγμα, το 2001 το ποσοστό των θανάτων από κακοήθη νεοπλάσματα είναι 140 στους 100.000 κατοίκους, ενώ στο δήμο Mακρυνείας -αγροτικός δήμος ακριβώς έξω από την πόλη του Aγρινίου- φτάνει τους 500, στο δήμο Παράβολας τους 510 και στο δήμο Παρακαμπυλίων τους 670! O δήμος Πατρέων καταγράφει 155 θανάτων από καρκίνο στους 100.000, την ίδια ώρα που του Διακοπτού φτάνει τους 440 και του Λευκασίου τους 410. Kαι στο νομό Hλείας τα αστικά κέντρα (Πύργος και Zαχάρω) παρουσιάζουν λιγότερες θανατηφόρες νεοπλασίες σε σχέση με δήμους που ζουν (αλλά και πεθαίνουν!) βασικά από τις καλλιέργειες. Oταν ο Πύργος καταγράφει 225 θανάτους στις 100.000, η Aνδραβίδα φτάνει τους 400 και ο Bολάκος τους 450.

Σκεπτόμενοι όλα τα πιο πάνω που αφορά το σοβαρό πρόβλημα της Υπογεννητικότητας που μαστίζει τον ελληνικό πληθυσμό, το Apodimos.com πιστεύει ότι οι Έλληνες Μαιευτήρες – Χειρουργοί και όλα τα έγκριτα Μαιευτικά Κέντρα , μπορούν να δώσουν τις πρέπουσες πληροφορίες για τις εξελίξεις που υπάρχουν, για το σοβαρό πρόβλημα της ανδρικής υπογονιμότητας σ’ όλους τους Έλληνες και τις Ελληνίδες καθώς στους Απόδημους αδελφούς μας που ζουν ή βρίσκονται στην Ελλάδα και τις παροχές που προσφέρει στα ζευγάρια Ελληνική Κυβέρνηση.

Πηγές : ΑΠΕ-ΜΠΕ - men24.gr - kathimerini.gr