του ΙΩΑΝΝΗ Γ. ΜΟΙΡΑ

Ο Ιωάννης Γ. Μοίρας είναι διεθνολόγος και πολιτικός αναλυτής. Κάτοχος Β.Α. στην Πολιτική Επιστήμη με ειδίκευση στις Διεθνείς Σχέσεις από το Πανεπιστήμιο Νέας Υόρκης, Ηνωμένων Πολιτειών, και Μ.Α. στην Πολιτική Συμπεριφορά από το Πανεπιστημίου Έσσεξ, Μεγάλης Βρετανίας.

Ανέκαθεν αναμέναμε από τον απόδημο Έλληνα να στηρίζει την πατρίδα και τον τόπο της πιο ιδιαίτερης καταγωγής του. Να στέλνει τον όβολό του στους συγγενείς του. Να κάνει δωρεές. Να κάνει επενδύσεις. Να παλεύει για τα εθνικά θέματα. Να κάνει λόμπι. Να τρέχει σε συλλαλητήρια. Μες στις βροχές. Μες στα χιόνια. Με δέκα βαθμούς υπό το μηδέν. Να συμπαρίσταται ολόψυχα, αλλά πάντοτε αδιαπραγμάτευτα, σε μία Ελλάδα που μόνη της αποφασίζει για όλα και για όλους, συχνά και για τους αποδήμους, χωρίς όμως τους αποδήμους.

 Έχω ζήσει χρόνια στις Ηνωμένες Πολιτείες, και για λίγο διάστημα στη Μεγάλη Βρετανία, ενώ έχω επισκεφθεί και άλλες χώρες, τόσο της αμερικανικής ηπείρου, όσο και της ευρωπαϊκής. Όσες φορές έχει τύχει να συνομιλήσω πολιτικά με φίλους ομογενείς, η μόνιμη επωδός στα λεγόμενά τους συνοψίζεται στο ότι η πατρίδα τους καλεί να προσφέρουν στο μέλλον της, χωρίς να τους παρέχει τη δυνατότητα να λαμβάνουν ενεργό μέρος στη χάραξή αυτού. Για να γίνω ξεκάθαρος: όταν κάνω λόγο για ενεργό ρόλο, αναφέρομαι στο δικαίωμα ψήφου σε εκλογές. Εθνικές Εκλογές. Όχι ευρωπαϊκές ή τοπικές και νομαρχιακές. Πολλοί φίλοι ομογενείς, δεύτερης ή τρίτης γενεάς μου έχουν επίσης εξομολογηθεί ότι παρακολουθούν με θερμό ενδιαφέρον τα πολιτικά δρώμενα στην Ελλάδα και ότι θα ήθελαν να τους αναγνωριστεί το δικαίωμα ψήφου, εφόσον ούτως ή άλλως προσφέρουν όσο και ότι μπορούν στη "μητέρα πατρίδα", όποτε εκείνη τους απευθύνει κέλευσμα. Σχετικά με τους ομογενείς πρώτης γενιάς, παρότι σε κάποιες περιπτώσεις η χώρα διαμονής τους τρέπει στην απεμπόληση των πολιτικών τους δικαιωμάτων εδώ στην Ελλάδα, εκείνοι έχουν σιωπηρώς και ημιπαρανόμως ασκήσει το εκλογικό τους δικαίωμα, είτε συνδυάζοντας εκλογές με διακοπές, είτε πληρώνοντας ένα σωρό χρήματα για τη μετάβασή τους στην πατρίδα προκειμένου να ψηφίσουν, είτε παίρνοντας μέρος στην αναξιοπρεπή διαδικασία και στην παλιομοδίτικη κωμωδία των γνωστών ως "κομματικών τζάμπο".

Δίκαιο και λογικό είναι, κατά τη διάρκεια της προσεχούς αναθεωρητικής βουλής, να αναληφθούν άπασες οι δυνατές θεσμικές πρωτοβουλίες και εν παραλλήλω, να δρομολογηθούν όλες οι απαραίτητες διακρατικές νομολογικές ρυθμίσεις1, προκειμένου να αποκτήσουν οι ομογενείς μας, και όχι μόνο εκείνοι της πρώτης γενιάς (αφού προηγηθεί βέβαια η απογραφή και η κατάταξη σε μητρώα όλων των αποδήμων μας) να αποκτήσουν το δικαίωμα να ασκούν εκλογικά δικαιώματα, και να συναποφασίζουν για την τύχη της πατρίδας, που είναι άρρηκτα συνυφασμένη με την τύχη του έθνους. Τούτο, μπορεί να επιτευχθεί είτε με ζωντανή ψηφοφορία στα κατά τόπους προξενεία, είτε μέσω της επιστολικής ψήφου, όπως πρότεινε πρόσφατα, κατά τη διάρκεια ομιλίας του σε ομογενείς της Στουτγκάρδης, ο αρχηγός της  αξιωματικής αντιπολίτευσης και πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας Κώστας Καραμανλής2.

Αν αληθινά πιστεύουμε στο όραμα και στην ιδέα του Οικουμενικού Ελληνισμού, δεν έχουμε τη δυνατότητα να αποκλείουμε την άλλη μισή Ελλάδα, τους ανά την υφήλιο συμπατριώτες μας, από τη χάραξη του μέλλοντός μας. Κάθε άλλη άποψη, κατά την ταπεινή μου αντίληψη και εκτίμηση, πιο πολύ υποκριτική και ανούσια ακούγεται, παρά ειλικρινής και μεστή.