Αγαπητοί επισκέπτες του www.apodimos.com αποφασίσαμε να σας παραθέσουμε ορισμένες πληροφορίες ώστε να είστε πληροφορημένοι διότι σαν απόδημοι έλληνες και αδέλφια μας. Αυτά που θα διαβάσετε έχουν σχέση με τις υποθέσεις που αφορούν το Αιγαίο μας ώστε να είστε και εσείς ενήμεροι και να μπορείτε να ανταποκρίνεστε σε κάθε ψεύτικη παροχή πληροφοριών από κύκλους που προωθούν τις απόψεις της «γείτονος χώρας» της Τουρκίας και που έχουν σχέση με τα θέματα που αφορά την πατρίδα μας . Στην παρουσίαση μας αυτή θα αναφερθούμε και θα αναπτύξουμε στα θέματα που αφορούν την υφαλοκρηπίδα και τα Ελληνικά νησιά των Δωδεκανήσων.

Το εδαφικό καθεστώς του Αιγαίου διαμορφώθηκε πριν από 60 χρόνια με την υπογραφή της συνθήκης της Λοζάννης από τη Μεγάλη Βρετανία, τη Γαλλία, την Ιταλία, την Ιαπωνία, τη Ρουμανία, το Βασίλειο των Κροατών, Σεβρών και Σλοβένων, την Ελλάδα και την Τουρκία.

Μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο άλλαξε μόνο ως προς την κυριαρχία των Δωδεκανήσων. Τα νησιά αυτά αποδόθηκαν στην Ελλάδα με τη συνθήκη ειρήνης με την Ιταλία που υπογράφτηκε στο Παρίσι το 1947. Στη Λωζάννη η χώρα μας είχε προσέλθει σαν ηττημένη. Είχε υποστεί τη στρατιωτική καταστροφή του 1922. Έτσι η συνθήκη που υπογράφτηκε εκεί αντιπροσώπευε το μέγιστο των απαιτήσεων της Τουρκίας και το ελάχιστο των δικαιωμάτων της Ελλάδας που παραιτήθηκε από όλα τα κέρδη της συνθήκης των Σεβρών. Εντούτοις η χώρα μας σεβάστηκε πάντοτε το εδαφικό καθεστώς που προέκυψε από την συνθήκη της Λωζάννης, παρά το γεγονός ότι άφηνε έξω από τα σύνορα της περιοχές που εθνολογικά και ιστορικά της ανήκαν.

O Δεν πρόβαλε ποτέ βλέψεις σε βάρος της Τουρκίας. Δεν απείλησε ποτέ την εδαφική της ακεραιότητα.

O Δεν της δημιούργησε ποτέ προβλήματα. Αλλά και η Τουρκία για 50 ολόκληρα χρόνια δεν έθεσε ζήτημα μεταβολής του. Το είχε αποδεχθεί χωρίς αντιρρήσεις.

O Δεν έλειψαν, βέβαια, σ' αυτό το διάστημα τα προβλήματα και οι διενέξεις - κάποτε πολύ σοβαρές - στις σχέσεις της με την χώρα μας, όπως δεν έλειψαν και οι ευτυχείς στιγμές και οι περίοδοι ομαλότητας και συνεργασίας.

O Δεν πρόβαλε όμως βλέψεις σε βάρος του ελληνικού χώρου.

O Δεν αμφισβήτησε τα κυριαρχικά μας δικαιώματα στα νησιά μας, στη θάλασσα ή στον αέρα. Ακόμα και όταν πρότεινε το 1941 στους Γερμανούς να καταλάβει τα ελληνικά νησιά του ανατολικού Αιγαίου, φρόντισε επιμελώς να κρύψει ότι είχε επεκτατικά σχέδια. Πρόβαλε σαν δικαιολογία ότι ήθελε απλώς να τα προστατεύσει. Να μην τα καταλάβουν οι Άγγλοι!

Όμως από το 1973 η στάση της άλλαξε ριζικά.

O Για πρώτη φορά εκδήλωσε επίσημα και απροκάλυπτα τάσεις επεκτατικές σε βάρος του ελληνικού χώρου.

O Δημιούργησε ζητήματα σχετικά

o με τα ακριτικά νησιά μας,

o την υφαλοκρηπίδα του Αιγαίου,

o τον εναέριο χώρο

o και την αιγιαλίτιδα ζώνη μας.

O Και προχώρησε σε αλλεπάλληλες προκλήσεις που δημιούργησαν μεγάλη ένταση στις σχέσεις μας και απείλησαν πολλές φορές την ασφάλεια και την ειρήνη στην περιοχή μας. Η πιο σοβαρή από τις προκλήσεις αυτές, ήταν η επιδρομή εναντίον της Κύπρου, τον Ιούλιο του 1974 και η κατάληψη του 40 τοις εκατό του εδάφους της. Και ναι μεν η Κύπρος δεν είναι τμήμα της ελληνικής επικράτειας. Είναι κράτος ανεξάρτητο. Αποτελεί όμως, τμήμα του ελληνισμού. Και η αρπακτική πολιτική που ακολούθησε η Τουρκία, απέναντι της είναι ενδεικτική των διαθέσεων και των προσανατολισμών της.

Αλλά ας εξετάσουμε ένα προς ένα τα ζητήματα αυτά που οδήγησαν στη λεγόμενη «κρίση του Αιγαίου». Μια κρίση που εδώ και δέκα χρόνια, σκιάζει καταθλιπτικά τον ορίζοντα των ελληνοτουρκικών σχέσεων και απειλή να ανάψει την πυρκαγιά του πολέμου στην ιδιαιτέρα εύφλεκτη και στρατηγικά νευραλγική περιοχή που ζούμε, με άγνωστες συνέπειες.

Εκτός και άλλων η συνθήκη της Λωζάννης έγραφε ότι :

Οριστικά τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου κατακυρώθηκαν στην Ελλάδα με τη συνθήκη της Λωζάννης της 24ης Ιουλίου 1923. Αλλά και πάλι, η Δωδεκάνησος παραχωρήθηκε στην Ιταλία, που την είχε καταλάβει κατά τον πόλεμο της με την Τουρκία το 1911. Και η Ίμβρος και η Τένεδος, δυο επίσης νησιά με ελληνικό πληθυσμό, δόθηκαν στην Τουρκία, επειδή βρίσκονταν στο στόμιο του Ελλησπόντου και τα θεωρούσαν αναγκαία για την ασφάλεια των Στενών.

Το άρθρο 12 της Συνθήκης της Λωζάννης όριζε: Η ληφθείσα απόφασης τη 13η Φεβρουαρίου 1914 υπό της Συνδιασκέψεως του Λονδίνου, είς εκτέλεσιν τών άρθρων 5 τής Συνθήκης του Λονδίνου τής 17/30 Μαΐου 1913, και 15 τής Συνθήκης των Αθηνών τής 1/14 Νοεμβρίου 1913, ή κοινοποιηθεϊσα εις τήν Ελληνικήν Κυβέρνησιν τή 13η Φεβρουαρίου 1914 και αφορούσα είς τήν κυριαρχιάν τής Ελλάδος επί τών νήσων τής Ανατολικής Μεσογείου, εκτός τής Ιμβρου, Τενέδου καί τών Λαγουσών νήσων (Μαυρειών), ιδία τών νήσων Λήμνου, Σαμοθράκης, Μυτιλήνης, Χίου, Σάμου καί Ικαρίας, επικυρούτε, υπό τήν έπιφύλαξυν τών διατάξεων τής παρούσης Συνθήκης των συναφών προς τάς υπό τήν κυριαρχίαν της Ιταλίας διατελούσας ΡΟΔΟΣ νήσους, περί ών διαλαμβάνει τό άρθρον 15. Εκτός αντιθέτου διατάξεως τής παρούσης Συνθήκης αί νήσοι, αι' κειμεναι εις μικροτέραν απόστασιν των τριών μιλιών τής ασιατικής ακτής, παραμένουσιν υπό τήν τουρκτκήν κυριαρχία.»

Και το άρθρο 15 έλεγε: « Η Τουρκία παραιτείται υπέρ τής Ιταλίας παντός δικαιώματος και τίτλου επί των κάτωθι απαριθμούμενων νήσων, τουτέστιν, τής Αστυπαλαίας, Ρόδου, Χάλκης, Καρπάθου, Κάσου, Τήλου, Νισύρου, Καλύμνου, Λέρου, Πάτμου, Λειψών, Σύμης καί Κώ, τών κατεχομένων νυν υπό τής Ιταλίας καί τών νησίδων τών εξ αυτών εξαρτωμένων, ώς καί τής νήσου Καστελλορίζου.» Η Δωδεκάνησος αποδόθηκε στην Ελλάδα μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, σαν αποτέλεσμα της νίκης της κατά της Ιταλίας και της συμμετοχής της στο συμμαχικό αγώνα εναντiον του 'Αξονα.

Σύμφωνα με το άρθρο 14 της Συνθήκης Ειρήνης με την Ιταλία της l0ης Φεβρουαρίου 1947: « Η Ιταλία εκχωρεί εις τήν Ελλάδα εν πλήρη κυριαρχία τάς νήσους τής Δωδεκανήσου...».