Theodromion On Line Magazine

(Όρθρος του Πάσχα, Στίχος των Αίνων)

Στους ύμνους της Μ. Εβδομάδας παρακαλούμε τον Κύριο «να μας δείξει και την τριήμερη Ανάσταση του». Αυτό είναι το μυστήριο του Σταυρού: μυστήριο λύπης και χαράς. Πονάμε για τα Πάθη του Κυρίου, τις αμαρτίες μας που τα προκάλεσαν, αλλά και χαιρόμαστε, γιατί με το Σταυρό εγκαινιάζεται η Ανάσταση του, που είναι καρπός του θανάτου του.

Στην πρωινή ακολουθία του Μ. Σαββάτου οι πιστοί λαμπρύνονται και αγάλλονται από το προανάκρουσμα της Ανάστασης που μεταδίδουν οι ύμνοι.

Όλοι πλέον πρέπει να γνωρίζουμε τα τέσσερα (4) βασικά νοήματα της Ανάστασης του Εσταυρωμένου Ιησού και είναι :

α) Η γιορτή της Ανάστασης

Τυλιγμένοι απ' τη δροσιά και τις ευωδιές της ανοιξιάτικης νύχτας, λαμπροφορεμένοι, μετά το θρήνο των Παθών, προσδοκούμε με λαχτάρα να ντυθούμε με το φως της Ανάστασης του Χριστού. Και είμαστε όλοι εκεί. Άλλος από νωρίς, άλλος πιο έπειτα, άλλος την τελευταία στιγμή. Όλοι καλεσμένοι και καλόδεχτοι. Η χαρά από τις καρδιές ανεβαίνει στα πρόσωπα, που λάμπουν. Πανηγυρίζουμε!

v για την αθανασία, που μας χαρίστηκε ξανά,

v για τη συγχώρηση των λαθών μας, που εξαγοράστηκαν με τη θυσία του Χριστού,

v για την ακτινοβολούσα, ολοκαίνουργια ζωή, που νίκησε το θάνατο.

v Κλαίμε από χαρά όταν όλοι μαζί ψάλλουμε το θριαμβευτικό παιάνα της νίκης.

v Το αδειανό μνημείο έγινε πέρασμα για τον ολοφώτεινο Παράδεισο.

Είμαστε πάλι παιδιά του θεού γιατί «Χριστός Ανέστη εκ νεκρών».

β) Το νόημα της Ανάστασης

Η πίστη της Εκκλησίας στην Ανάσταση του Χριστού αποτέλεσε από την αρχή της ίδρυσης της τον ακρογωνιαίο της λίθο. Ο απόστολος Παύλος είναι κατηγορηματικός. Γράφει: Αν δεν αναστήθηκε ο Χριστός το κήρυγμα μας (των αποστόλων) είναι κενό περιεχομένου αλλά και η πίστη σας είναι κενή. («ει δε Χρίστος ουκ έγήγερται, κενόν αρά το κήρυγμα ημών, κενή δε και η πίστις υμών») (Α' Κορ. 15,14).

Αυτή ήταν η πίστη ομολογητών και των μαρτύρων: πίστη στην Ανάσταση του Χριστού και στην κοινή Ανάσταση όλων των ανθρώπων. Η κοινή ανάσταση θα πραγματοποιηθεί μετά το τέλος της ιστορίας του κόσμου αυτού, κατά τη Δεύτερη Παρουσία του Χριστού. Ο απ. Παύλος λέει: Αν από μας τους αποστόλους κηρύττεται ότι ο Χριστός αναστήθηκε εκ νεκρών, πώς λέγουν μερικοί από σας ότι δεν υπάρχει ανάσταση νεκρών; Αν δεν υπάρχει ανάσταση νεκρών, τότε ούτε και ο Χριστός αναστήθηκε. («Ει δε Χρίστος κηρύσσεται ότι εκ νεκρών έγήγερται, πώς λέγουσι τίνες εν υμίν ότι ανάστασις νεκρών ουκ εστίν; ει δέ ανάστασις νεκρών ουκ εστίν, ουδέ Χρίστος εγήγερται») (Α' Κορ. 15,12-13). Και συνεχίζει: θα βρεθούμε και ψευδομάρτυρες μπροστά στο Θεό λέγοντας πως ανέστησε το Χριστό, τον οποίο δεν ανέστησε, αφού δεν ανασταίνονται οι νεκροί.

Όταν εμείς πεθαίνουμε, το σώμα μας διαλύεται. Με την ανάσταση όμως, που είναι έργο της παντοδυναμίας του Θεού, θα γίνει ό,τι γίνεται με το σπόρο, που ρίχνεται στο χωράφι. Φυτρώνει, αφού πρώτα σαπίσει, διαλυθεί. Ο απ. Παύλος που τα λέει αυτά σημειώνει: «Τώρα ο Χριστός έχει αναστηθεί, κάνοντας την αρχή για την ανάσταση όλων των νεκρών» (Α' Κορ». 15,20). Γι’ αυτό ο Κύριος ονομάζεται «αρχή, πρωτότοκος εκ των νεκρών» (Κολ. 1,18· Πράξ. 26, 23). Αναστήθηκε πρώτος σαν να γεννήθηκε από τον τάφο. Αυτό είναι η ελπίδα μας. Πεθαίνοντας θα ξαναγεννηθούμε, για να ζήσουμε την καλύτερη και αθάνατη ζωή. Όταν ομολογούμε στο «Σύμβολο της Πίστεως» «Προσδοκώ ανάστασιν νεκρών. Και ζωήν του μέλλοντος αιώνος», σημαίνει πως περιμένουμε να αναστηθεί το σώμα μας, που μεταμορφωμένο, πνευματικό και άφθαρτο θα ενωθεί με την ψυχή μας, για να ζήσουμε αιώνια μαζί με το Χριστό.

γ) Η συμμετοχή στην Ανάσταση

Τη νύχτα του Πάσχα, οι καρδιές των χριστιανών γεμίζουν από τη χαρά της Ανάστασης. Η χαρά αυτή είναι πολύ περιορισμένη όταν στηρίζεται μόνο στις υλικές απολαύσεις του Πάσχα. Η βαθιά και αληθινή αναστάσιμη χαρά προέρχεται από την πραγματική συμμετοχή του πιστού στο Πάθος του Χριστού που προηγήθηκε. Με όσο μεγαλύτερη συνέπεια ζωής και με όσο καθαρότερη καρδιά έζησε ο χριστιανός τα γεγονότα της Μ. Εβδομάδας, τόσο μεγαλύτερη είναι η χαρά που παίρνει από την Ανάσταση και δεν μπορεί να περιοριστεί στα εξωτερικά στοιχεία της γιορτής αλλά αγγίζει και μεταμορφώνει τη ζωή του. Ο πιστός που συμμετέχει στην Ανάσταση δεν παύει ν' ακτινοβολεί αυτή την αλήθεια και να την εκφράζει στους συνανθρώπους του. Ένα λαμπρό παράδειγμα είναι ο άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ (που έζησε στη Ρωσία), ο οποίος βίωνε τόσο έντονα τη χαρά της Ανάστασης, ώστε έβλεπε αυτή τη χαρά και την ελπίδα στα πρόσωπα των άλλων, τους όποιους χαιρέτιζε καθημερινά με τα ακόλουθα λόγια: «Χριστός Ανέστη, χαρά μου». Πρόκειται για μια πραγματική μεταμόρφωση της ζωής, μέσα από το πρίσμα της αναστάσιμης ελπίδας.

δ) Η ενότητα των πιστών με το Χριστό

Ο χριστιανός με τον αγώνα του τον πνευματικό επιδιώκει να ζήσει με το Χριστό και να προκόψει πνευματικά. Η ενότητα αυτή του πιστού με τον Κύριο δεν μπορεί να είναι θεωρητική. Ο Χριστός τονίζει, ότι είναι «το αμπέλι που δίνει ζωή στα κλήματα» και ότι μόνο μέσα στο αμπέλι αυτό μπορεί να καρποφορήσει ο χριστιανός, θέλει (με τα λόγια αυτά) να μας υπενθυμίσει ότι :

v η Ενότητα μαζί Του,

v η Συμπόρευση

v η Συσταύρωση

v η Συμμετοχή στη χαρά της Ανάστασης είναι πραγματοποιήσιμα μόνο μέσα στην Εκκλησία.

Κανένας δεν μπορεί να προσεγγίσει τα γεγονότα του Πάθους και της Ανάστασης του Χριστού ευρισκόμενος έξω από τη ζωή της Εκκλησίας. Γατί το Πάθος και η Ανάσταση είναι γεγονότα που ξεπερνούν τα στενά όρια μιας συγκεκριμένης βδομάδας. Ζώντας τη ζωή της Εκκλησίας μέσα :

v από τη θεία Μετάληψη,

v τη μετάνοια,

v την προσευχή,

v τη νηστεία και τον καθημερινό αγώνα κατά των παθών,