1.   Βιβλίο – Λογοτεχνία

Το  μεγαλύτερο  πρόβλημα  που  αντιμετωπίζει  σήμερα  η  Λογοτεχνία  μας  είναι  η  αδιαφορία  του  επίσημου  κράτους  για  την  πνευματική  παραγωγή  γενικότερα  και  για  τον  πνευματικό  δημιουργό  κύρια,  ο  οποίος   αντιμετωπίζει  πολλές  φορές  προβλήματα  επιβίωσης.  Είναι  απαράδεκτο  μια  Πολιτεία  η  οποία  χαρίζει  κάθε  τόσο  δισεκατομμύρια  στο  ποδόσφαιρο  και  στα  άλλα  αθλήματα      ( διαγραφή  χρεών  των  Π.Α.Ε.  κ.τ.λ. )  να  αδιαφορεί  και  να  κωφεύει  στις  εκκλήσεις  του  πνευματικού  κόσμου  για  μια  ισότιμη  συμμετοχή  στο  κρατικό  ενδιαφέρον.

            Διερωτάται  κανείς  για  την  περιθωριοποίηση  από  την  άρχουσα  τάξη  των  δημιουργών,  των  εργατών  ενός  λόγου,  ο  οποίος  σέβεται  τις  αξίες  του  παρελθόντος,  τον  άνθρωπο  του  σήμερα  και  ανοίγει τους  αυριανούς  πνευματικούς    ορίζοντες. 

ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΜΕ:

• Το  λογοτεχνικό  βιβλίο  ΄΄μάθημα  στο  σχολείο΄΄.  Το  παιδί  πρέπει  να  διδαχθεί  αυτή  την  αυθεντική  πράξη  που  είναι  η  ανάγνωση  ( δηλ.  η  επικοινωνία  του  εγώ,  της  συνειδητότητας  με  το  χώρο – χρόνο  και  με  τη  βοήθεια  της  φαντασίας,  το  μεγάλο  θύμα  σήμερα  της  τηλεοπτικής  α – βουλίας.

• Δημιουργία  Πνευματικού – Λογοτεχνικού  Επιμελητηρίου – Ομοσπονδία  των  λογοτεχνικών  σωματείων.

• Πολλαπλασιασμός  του  σχετικού  κονδυλίου  για  τη  λογοτεχνία  και  κατ’  επέκταση  για  το  βιβλίο  από  το  ΥΠ.ΠΟ.

• Εμπλουτισμός  των  βιβλιοθηκών  και  δημιουργία  νέων  σ’  όλη  την  Ελλάδα.

• Το  βιβλίο  να  τυγχάνει  φορολογικής  απαλλαγής  και  να  υπάρξουν  οι  ανάλογες  μειώσεις  της  οικονομικής  του  επιβάρυνσης  στην  έκδοση  (παραγωγή)  και  στη  διάθεσή  του  (πώληση).

• Μελέτη,  αναθεώρηση  και  επαναπροσδιορισμό  του  θεσμού  και  της  λειτουργίας  του  ΕΚΕΒΙ  (Εθνικό  Κέντρο  Βιβλίου).  Το   ΔΗΚΚΙ   δεν  διαφωνεί  με  το  θεσμό  αλλά  με  τη  λειτουργία  του  όπως  υφίσταται  σήμερα  δηλ,  με  τον  συντεχνιακό  τρόπο  που  επέβαλε  η  διορισμένη,  από  τον  νυν  Υπουργό  Πολιτισμού,  διοίκηση  με  τη  δημιουργία  μιας  ΄΄ελίτ΄΄  συγγραφέων  που  προβάλλουν  τα  μεγαλο – εκδοτικά  συμφέροντα  και  την  παραγωγή  προγραμμάτων  που  στερούνται  λαϊκού  χαρακτήρα.

• Επαναπροσδιορισμός  και  αναθεώρηση  του  θεσμού  των  κρατικών  βραβείων  και  των  συντάξεων.

• Υλική  ενίσχυση  των  συνδικαλιστικών  φορέων  και  στέγαση  των  λογοτεχνικών  σωματείων  αλλά  και  δημιουργία  ΚΕΝΤΡΟΥ  ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ  (π.χ.  σε  νεοκλασικό  οίκημα  στην  παραδοσιακή  συνοικία  της  Αθήνας,  στην  Πλάκα  όπως  έχει  υποδειχθεί  από  το  Γρ.  Πολιτισμού  του  ΔΗΚΚΙ).

Και τέλος:   

·        Αξιοκρατία  και  προστασία – επιβράβευση  του  πνευματικού  εργάτη.

Συμπερασματικά  επιβάλλεται  η  προσέγγιση  στον  ευαίσθητο  χώρο  του  λογοτεχνικού  βιβλίου  να  γίνεται  με  μακροπρόθεσμο  σχεδιασμό  μέσα  από  μια  Εθνική  Στρατηγική  μακριά  από  το  βωμό  της  παραπολιτικής  ή  ατομικής  σκοπιμότητας.

Η  επικοινωνία,  η  προβολή – με  πολυποίκιλες  εκδηλώσεις – η  καλή  οργάνωση  του  χώρου  και  η  διαχείριση  γενικά  να  γίνεται  από  τους,  κατά  το  δυνατόν  λιγότερους  αλλά  και  ικανότερους  ανθρώπους,  κι  όχι  απλά  επώνυμους,  γιατί  οι  επώνυμοι  δεν  είναι  πάντοτε  οι  ικανοί,  με  το  μικρότερο  δυνατό  κόστος  και  το  μεγαλύτερο  δυνατό  αποτέλεσμα.

Η  χώρα  μας,  θα  είναι  το  2001  η  τιμώμενη  χώρα  (για  πρώτη  φορά)  στη  Διεθνή  Έκθεση  Βιβλίου  της  Φραγκφούρτης  που  είναι  η  μεγαλύτερη  στον  κόσμο  και  η  πλέον  γνωστή.  Θα  πρέπει  να  υπάρξει  μακρότατος  κι  εμπνευσμένος  σχεδιασμός  από  το  ΥΠ.ΠΟ.  Για  την  καλύτερη  αξιοποίηση  αυτής  της  μοναδικής  για  τη  χώρα  μας  ευκαιρίας,  για  την  πνευματική  προβολή  των  δημιουργών  της.                      

2.   Μουσική

Η  πολιτεία  μεταξύ  άλλων  θα  πρέπει:

§      Να δημιουργήσει νέο, σύγχρονο θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας των
        Ωδείων και των μουσικών σχολών.

§        Να δημιουργήσει, με άμεση κρατική παρέμβαση, νέα κρατικά Ωδεία (εκπαιδευτήρια).

§        Να αναβαθμίσει τη μουσική διδασκαλία στις δύο πρώτες βαθμίδες εκπαίδευσης (Δημοτικό – Γυμνάσιο) με παράλληλη επέκταση του θεσμού των Μουσικών Γυμνασίων,  ο  οποίος  βρίσκεται  ακόμα  σε  πειραματικό στάδιο,  με αναβάθμιση της τριτοβάθμιας μουσικής παιδείας.

§        Να εκσυγχρονίσει τη διδακτέα ύλη – σε όλες τις εκπαιδευτικές βαθμίδες και στα Ωδεία – και να την εμπλουτίσει με τη γνήσια, ζωντανή, παραδοσιακή ελληνική μουσική με παράλληλη αναγνώριση των πτυχίων και προστασία των καθηγητών μουσικής (ασφαλιστική κάλυψη, αμοιβές κ.τ.λ.).

§        Να καθιερώσει προγράμματα υποστήριξης νέων δημιουργών μέσα από κρατικούς φορείς (ΥΠ.ΠΟ., Γραμματεία Νέας Γενιάς κ.τ.λ.). 

3.   Τραγούδι – Στίχος

Επιβάλλεται η παρέμβαση με την:

§           Παροχή κινήτρων στους Δήμους και στους κόλπους της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης, για τη δική τους δημιουργική πρωτοβουλία, όσον αφορά τον στίχο και τη μελωδία.

§         Δημιουργία φορέα υποστήριξης νέων δημιουργών με προγράμματα που θα έχουν μόνιμο χαρακτήρα, σκοπό την προβολή και την ενίσχυση της καλλιτεχνικής (μουσικής) δημιουργίας των νέων και προγράμματα επίσης ανάδειξης της πολιτιστικής (μουσικής) μας κληρονομιάς.

§         Παρέμβαση κρατικού και κοινωνικού χαρακτήρα : επαναπροσδιορισμό του ρόλου του Μεγάρου Μουσικής της Αθήνας.

§         Προβολή του ελληνικού τραγουδιού από τα κρατικά Μ.Μ.Ε. και εθνική εκστρατεία για τη διάσωσή του, την ανάδειξή του στο χώρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στο χώρο του Απόδημου Ελληνισμού με ταυτόχρονο αγώνα για την  εξυγίανση  του  χώρου  και  την  ανακοπή  της  πορείας  προς  τις  εύκολες  λύσεις  της  εμπορευματοποίησης.

§        Παρέμβαση στο ασφαλιστικό ζήτημα, ώστε όλοι οι καλλιτέχνες να παίρνουν μια τουλάχιστον αξιοπρεπή σύνταξη με ανάλογη υγειονομική περίθαλψη. 

4.   Θέατρο – Κινηματογράφος

                   Δημιουργία  απόλυτης  ελευθερίας  για  την  ανάπτυξη  της  πολιτιστικής  ζωής,  για  τη  δημιουργία  και  διάδοση  των  πολιτιστικών  αγαθών.

            Ο  πολιτισμός  και  τα  αγαθά  του  δεν  είναι  υπόθεση  των  λίγων  αλλά  όλου  του  λαού.

            Το  Θέατρο  θα  παραμείνει  πάντα  το  καταφύγιο  ανθρωπιάς  και  ελευθερίας  και  σαν  σύνθετη  τέχνη  προσδιορίζει  το  επίπεδο  του  πολιτισμού  ενός  λαού.

            Κρατικά Θέατρα (Εθνικό Θέατρο, Κρατικό Θέατρο Β. Ελλάδος, Λυρική  Σκηνή).

            Μετά  την  αλλαγή  του  Νομικού  Καθεστώτος  των  Κρατικών  μας  Σκηνών  (από  Ν.Π.Δ.Δ.  σε   Ν.Π.Ι.Δ.)  με  τον  αντισυνταγματικό  νόμο  2273/94  οι  άλλοτε  κρατικοί  πολιτιστικοί  λαϊκοί  οργανισμοί  έχουν  μετατραπεί  σε  ιδιωτικούς  προσωποπαγείς  οργανισμούς  πολιτιστικού  αποπροσανατολισμού  και  εφησυχασμού.

            Στόχος  μας  ο  επαναπροσδιορισμός  των  στόχων  και  της  αποστολής  των  άλλοτε  κρατικών  μας  Σκηνών,  με  την  κατάργηση,  του  αποτυχημένου  κατά  γενική  ομολογία,  νόμου  2273/94  και  τη  δημιουργία  ενός  σύγχρονου  θεσμικού  πλαισίου,  που  θα  ανταποκρίνεται  στα  σημερινά  δεδομένα  και  θα  καταστήσει  τα  κρατικά  μας  Θέατρα  ζωντανούς  πολιτιστικούς  οργανισμούς  στην  υπηρεσία  του  Λαού  και  υπό  την  άμεση  εποπτεία  της  Πολιτείας.

            Σήμερα,  περισσότερο  από  κάθε  άλλη  φορά,  μετά  την  αποδεδειγμένη  χρεωκοπία  των  κρατικών  σκηνών  και  την  παντελή  αδυναμία  τους  να   παρέμβουν  στοιχειωδώς  στην  θεατρική  και  πολιτιστική  ζωή  του  τόπου,  παρά  τον  πακτωλό  των  χρημάτων  που  διατίθενται  από  το  Δημόσιο  Ταμείο,  επιβάλλεται  η  άμεση  κατάργηση  του  νόμου.

            Πιστεύουμε  στην  επαναλειτουργία  των  Κρατικών  μας  Σκηνών  με  όρους  καθαρά  πολιτιστικούς  και  όχι  αγοραίους  όπως  συμβαίνει  σήμερα.   

            Επειδή  πιστεύουμε  ότι  το  ποιοτικό  ελληνικό  Θέατρο  είναι  απόλυτα  συνδεδεμένο  με  το  ελληνικό  θεατρικό  έργο,  προτείνουμε  ολοκληρωμένο  πρόγραμμα  για  την  ουσιαστική  ενίσχυση  και  ανάπτυξη  της  ελληνικής  δραματουργίας.

Δημοτικά  Περιφερειακά  Θέατρα

            Αναγνωρίζουμε  τα  ΔΗΠΕΘΕ  σαν  θεσμό  πολιτιστικής  αποκέντρωσης,  θεατρικής  εξέλιξης  και  ανάπτυξης  με  ευρύτερες  κοινωνικές  προεκτάσεις.

            Στοχεύουμε  στην  ανάπτυξη  του  θεσμού  γιατί  εντάσσεται  στα  πλαίσια  της  περιφερειακής  ανάπτυξης  και  αποτελεί  τμήμα  πολιτιστικής  υποδομής  για  την  περιφέρεια.

Ελεύθερο  Θέατρο

            Ριζική  αναθεώρηση  του  θεσμού  των  θεατρικών  επιχορηγήσεων.

            Δημιουργία  κινήτρων  στη  βάση  της  πολιτιστικής  αποκέντρωσης  και  της  θεατρικής  ανάπτυξης.

            Για  την  απελευθέρωση  των  δημιουργικών  θεατρικών  μας  δυνάμεων,  ουσιαστική  ενίσχυση  με  αδιάβλητες  επιλογές  και  αυστηρά   καλλιτεχνικά  και  κοινωνικά  κριτήρια.

• Κατοχύρωση  του  επαγγέλματος  του  ηθοποιού.

• Εξασφάλιση  αξιοπρεπούς  διαβίωσης  για  τους  απόμαχους  της  τέχνης  και  του  πολιτισμού.

            Ο  ελληνικός  κινηματογράφος  κατέχει  σήμερα  ξεχωριστή  θέση  στον  παγκόσμιο  κινηματογράφο  με  πολλές  διακρίσεις  χάρη  στην  αυτοθυσία  κάποιων  δημιουργών.

            Ο  κινηματογράφος  σαν  νέα  τέχνη  χωρίς  ρίζες  στον  χρόνο  είναι  μία  τέχνη  πολυδάπανη  και  συνεπώς  κηδεμονευόμενη  από  το  χρήμα. Επειδή  όμως  έχει  την  ατυχία  να   θεωρείται  ως  τέχνη  μαζική,  ήταν  πολύ  φυσικό  να  κινήσει  το  ενδιαφέρον  όλων  των  κέντρων  της  εξουσίας,  που  προσπάθησαν  και  προσπαθούν  να  την  ελέγξουν.

            Έτσι  σήμερα  στον  ελληνικό  κινηματογράφο,  με  ευθύνη  του  αρμοδίου  Υπουργείου,  διατηρείται  μια  θνησιγενής  κατάσταση,  την  ώρα  που  οι  συνθήκες  απαιτούν  ριζικές  αλλαγές.

Επιβάλλονται  μέτρα  σε  τέσσερις  κατευθύνσεις :

1.      Ανωτατοποίηση  και  δημοσιοποίηση  της   κινηματογραφικής   Παιδείας.

2.      Κίνητρα για εγχώρια παραγωγή – ενίσχυση του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου, ώστε να αποκεντρώσει τις δραστηριότητές του στις περιφέρειες και στους νομούς, όπου υπάρχουν δημιουργοί, ακόμη και ερασιτέχνες, που ζητούν στήριξη.

3.      Διάδοση της κινηματογραφικής τέχνης και ταυτόχρονα δημιουργία φυτωρίων, με την δημιουργία εθνικού δικτύου Κινηματογραφικών Λεσχών, με κρατική επιχορήγηση και αποφασιστική συμμετοχή καλλιτεχνών και κοινού.

4.     Πρωτοβουλία στους δημιουργικούς συντελεστές, (σκηνοθέτες, σεναριογράφους, σκηνογράφους, φωτογράφους, ηθοποιούς και κριτικούς) οι φορείς των οποίων πρέπει να έχουν αποφασιστικό λόγο τόσο στο Ε.Κ.Κ., όσο και στις Κινηματογραφικές Λέσχες). 

5.   Εικαστικά

                   Ένα  κράτος που  υποστηρίζει την  πολιτιστική  ισότητα σ’ ένα χώρο όπου ο επαγγελματισμός  λειτουργεί  ανεξάρτητα, υποστηρίζει  με θεσμούς  κρατικού και  κοινωνικού  χαρακτήρα τη συνένωση των  καλλιτεχνικών δυνάμεων με διεθνείς  Ατομικές  και  Ομαδικές  Εκθέσεις.

     Υποστηρίζει και ενισχύει τη συμμετοχή των Ελλήνων δημιουργών  με αξιοκρατικά  κριτήρια  στις  Πανελλήνιες  Διεθνείς  Εκθέσεις.

     Φροντίζει για την αναβάθμιση των  θεσμών  του χώρου και για  την πνευματική  προστασία  των  δημιουργών.

       Οι  καλλιτέχνες  δημιουργοί  απαιτούν :

¨      Την  προβολή  του  έργου  τους  από  τα  ΜΜΕ.

¨      Την  ασφαλιστική  κάλυψη  και υγειονομική  περίθαλψη των δημιουργών και ιδιαίτερα των οικονομικά ανίσχυρων.

¨      Την προβολή και ανάδειξη του εικαστικού καλλιτεχνήματος μέσα από φορείς της  Τοπικής Αυτοδιοίκησης  π.χ.  μέσα  από  την  οργάνωση εκθέσεων κλπ. όπως επίσης και την ανάδειξη του τοπικού λαϊκού παραδοσιακού  στοιχείου.

¨       Αναβάθμιση του μαθήματος Καλλιτεχνικών στην Εκπαίδευση και αξιοποίηση του ανθρώπινου δυναμικού με την ταυτόχρονη επέκταση του μαθήματος σ’ όλες τις βαθμίδες της Εκπαίδευσης και τέλος, σύσταση Υπηρεσίας καταγραφής των Έργων Τέχνης, με ταυτόχρονη προβολή των έργων τέχνης που βρίσκονται μέσα και έξω από τη χώρα. 

6.   Πνευματικά  δικαιώματα

            Η  Ελλάδα  είναι,  ίσως,  η  μόνη  χώρα  της  Ευρώπης  στην  οποία  καταστρατηγούνται  τα  πνευματικά  δικαιώματα  των  δημιουργών,  συγγραφέων,  ερμηνευτών  και  εκτελεστών  σε  όλες  γενικά  τις  καλές  τέχνες.

            Επιβάλλεται  η  αναθεώρηση  του  νομοθετικού  πλαισίου  και  η  καθιέρωση  μιας  διαφορετικής  πολιτικής,  η  οποία  θα  προστατεύει  τον  Έλληνα   δημιουργό.

            Ο  δημιουργός  βρίσκεται  κυριολεκτικά  στο  έλεος  της  κρατικής  αδιαφορίας  και  ασυδοσίας  των  συμφερόντων  των  μεγάλων  εκδοτικών  και  μουσικών  συγκροτημάτων,  καναλιών  κ.τ.λ.   Μια  τέτοια  κατάσταση  δημιουργεί  πολιτιστική  ανισότητα,  περιφρόνηση  στους  νόμους,  στην  τέχνη  και  στον  πολιτισμό  και  βεβαίως  έχει  μία  πραγματικότητα  - η  οποία  κινείται  και  στα  όρια  της  παρανομίας  και  της  φοροδιαφυγής – τον  παράνομο  δηλαδή  πλουτισμό  κάποιων  ισχυρών  και  τη  στέρηση  πόρων  επιβίωσης  στην  πλειοψηφία  των  καλλιτεχνών,  που  επιπλέον  έχουν  να  αντιμετωπίσουν  κι  άλλα  καθεστώτα  εχθρικά  σε  αυτή  τους  την  προσπάθεια  επιβίωσης  ( έλλειψη  ασφαλιστικής  κάλυψης  κ.τ.λ. ).   

7.   Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας

             Έχει γίνει πανελλήνια παραδεκτό ότι τα ΜΜΕ λειτουργούν υπό καθεστώς ασυδοσίας, που ευνοεί τη διαπλοκή, κηδεμονεύει την πολιτική ζωή και δυναστεύει τις μικρές και περιφερειακές επιχειρήσεις  του κλάδου, πολίτες και φορείς που δεν έχουν πρόσβαση στα παράκεντρα εξουσίας και, τελικά, το ίδιο το κοινό:

            Είναι ανάγκη να εφαρμοσθεί κατ’ αρχήν και να βελτιωθεί η νομοθεσία, ώστε:

1. Τα ΜΜΕ να ανήκουν  αποκλειστικά σε  επιχειρηματίες του κλάδου.

2. Να ασκείται σε αυτά αποτελεσματικός κοινωνικός έλεγχος, ώστε όλοι οι φορείς και όλες οι απόψεις να  εκφράζονται  υποχρεωτικά.

3. Να καθιερωθεί ένα σύστημα  κινήτρων, για την ποιοτική  αναβάθμιση, ιδίως των καλλιτεχνικών προγραμμάτων.

4. Να υπάρξει Αρχή Δεοντολογίας, από δημοσιογράφους, πανεπιστημιακούς και ανθρώπους του πολιτισμού, που  θα ορίζονται ως εκπρόσωποι φορέων και όχι της κυβέρνησης, με αρμοδιότητα τον έλεγχο  των ΜΜΕ, ως προς την αντικειμενικότητα των ειδήσεων, τα δικαιώματα των εργαζομένων   σε αυτά, τα δικαιώματα των δημιουργών και την προστασία του πολίτη.

5. Οι συχνότητες να ανακατανέμονται  σε τακτά   διαστήματα, ώστε να ενισχύεται η ισότητα στην  πληροφόρηση των πολιτών, αλλά   και στη συμμετοχή όλων των ενδιαφερομένων  (επιχειρηματιών, κομμάτων, εκκλησίας, ΑΕΙ, κοινωνικών φορέων) και  όλων των περιφερειών της χώρας. Η ανακατανομή θα γίνεται από επιτροπή της Βουλής,   χωρίς   κυβερνητική  πλειοψηφία,  με συνεργασία της  Αρχής Δεοντολογίας.

8.   Αρχαιολογία

     Το  ΔΗΚΚΙ  προτείνει :

•      Αναστήλωση  ναών,  θεάτρων.

•      Προστασία των μνημείων από τη μόλυνση του

περιβάλλοντος.

•       Αξιοποίηση – ανάδειξη  των  αρχαιολογικών  χώρων.

(Φωτογράφησή  τους  κατά  την  τουριστική  περίοδο  κ.τ.λ.).

              Είμαστε  υποχρεωμένοι,  να  επαγρυπνούμε  ύστερα  από  την  καθιέρωση  της  ιδιωτικής  πρωτοβουλίας  στο  χώρο  της  πολιτιστικής  μας  κληρονομιάς,  που  ιδιωτικοποιεί  εμμέσως  τον  αρχαίο  ελληνικό  πολιτισμό.

             Να  κάνουμε  γνωστές  τις  θέσεις  μας,  θέσεις  που  υπηρετούν  και  στηρίζουν  τον  πολιτισμό  και  την  πολιτιστική  μας  κληρονομιά.

             Για  το   ΔΗΚΚΙ,  οι  αρχαιολογικοί  χώροι,  όπως  και  τα  Μουσεία,  ανήκουν  αποκλειστικά  στην  αρμοδιότητα  της  Αρχαιολογικής  Υπηρεσίας  που  έχει  την  αποκλειστικότητα  και  την  ευθύνη  των  ανασκαφών. 

9.   Οι νέοι και ο Πολιτισμός

            Μια υπεύθυνη πολιτεία φροντίζει να αποκτήσει ο νέος     -στην  ηλικία-  πολίτης  της   μια  συνολική  πολιτισμική    θέση  με :

§         Την προβολή του ευρύτερα καταξιωμένου πολιτιστικού λόγου και αντικειμένου μέσα από τα προγράμματα εκπαίδευσης, παιδείας, και επιμόρφωσης.

§         Την ενίσχυση της εθνικής πολιτισμικής αυτογνωσίας του ευρύτερου κοινού, αναδεικνύοντας τη φυσιογνωμία του νεοελληνικού πολιτιστικού παρόντος που δεν είναι φτωχό όσο νομίζεται.

§         Προγράμματα πολιτιστικά, μέσα από το θεσμό της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.  Ο   Πολιτισμός είναι  λύση για την απεξάρτηση από τα ναρκωτικά.

§         Την αναβάθμιση της καλλιτεχνικής παιδείας.

§        Με χορηγίες και πολιτιστικά δάνεια στους νέους που ασχολούνται με πολιτιστικές δραστηριότητες. Σε νέους καλλιτέχνες για την οργάνωση των εργαστηρίων τους, τη διοργάνωση παραστάσεων και εκθέσεων. 

10.   Τοπική Αυτοδιοίκηση και Πολιτισμός

              Η εσωτερική  λειτουργία  ενός  Δημοτικού Πολιτιστικού Δικτύου, σίγουρα  είναι  πολυσήμαντη  και  πολυδιάστατη  και   οι  εργασίες  και  διεργασίες που συντελούνται, διαμορφώνουν ένα πλέγμα δράσεων που έχουν ποικίλα χαρακτηριστικά (Πολιτισμός, Φεστιβάλ, Παιδεία, Αθλητισμός, Ναρκωτικά, Προγράμματα Υγείας AIDS κ.τ.λ.). Σημεία στρατηγικά,  που  βασίζονται στην έννοια της απλής εθελοντικής προσφοράς εξειδικευμένων υπηρεσιών, χωρίς να αποκλείσουν την υποστήριξη του πολιτιστικού προσφερόμενου αγαθού και από τρίτους, χορηγούς κ.τ.λ. μέσα από διαφανείς διαδικασίες ανάπτυξής τους.

            Αξίζει  δε να σημειωθεί το γεγονός ότι μέσα από αυτά τα Δίκτυα που θα προωθήσει η Τ.Α., για την καλύτερη αξιοποίηση τοπικού  εθνικού πολιτιστικού αγαθού, παρέχεται η ευκαιρία στους δημότες να συνδέονται με τα ήδη υπάρχοντα ευρωπαϊκά και διεθνή δίκτυα. Εκφράζοντας έτσι στο πλαίσιο της διαπολιτισμικής επικοινωνίας την ελληνική άποψη, στην ευρισκόμενη ήδη σε εξέλιξη δυναμική της διεθνοποίησης – με την κατάλληλη επιστημονική και τεχνοκρατική υποστήριξη –προωθώντας  τα  εθνικά συμφέροντα, επιβάλλοντας έτσι και στο πολιτικό σύστημα να ασχοληθεί, επιτέλους, με τα ζητήματα του πολύπαθου πολιτισμού.