ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ  Α΄ ΠΕΙΡΑΙΩΣ & ΝΗΣΩΝ

Πειραιάς: Πόλη με ένδοξη ιστορία, επιφανείς άνδρες, μεγάλα επιτεύγματα. Σταυροδρόμι πολιτισμού από τα Αρχαία χρόνια ως Σήμερα. Κόμβος εμπορίου για την Ευρώπη, Μέση Ανατολή, Αφρική. Πύλη εισόδου για ολόκληρο σχεδόν τον ελληνικό χώρο.

Οι απαρχές του Πειραιά χάνονται στα βάθη της Ιστορίας. Ο μύθος θέλει ως πρώτους οικιστές τον Ηετίωνα και Μούνιχο. Αλήθεια ή όχι, κανείς δεν γνωρίζει με απόλυτη βεβαιότητα. Είμαστε όμως σε θέση να βεβαιώσουμε, όπως άλλωστε προκύπτει από τα αδιάψευστα τεκμήρια που η αρχαιολογική σκαπάνη έφερε στο φως, ότι ανθρώπινη παρουσία και κατοίκηση υπήρχε ήδη στην περιοχή από τα Προϊστορικά χρόνια.

Η μεγάλη ακμή όμως έρχεται την κλασική εποχή. Μεγάλοι άνδρες εργάζονται με ζήλο και πάθος για την ανάδειξη του Πειραιά. Θεμιστοκλής, Περικλής, Κόνων, Αντίπατρος λαμπρύνουν με την παρουσία τους και την δραστηριότητά τους την πόλη. Στο άλλο άκρο, ξένοι εισβολείς, όπως ο Σύλλας, ρωμαίος στρατηγός, τον βλάπτουν ανεπανόρθωτα πυρπολώντας τον 1^ο αιώνα π.Χ.

Στα πρώτα Βυζαντινά χρόνια ο Πειραιάς δεν γνωρίζει μεγάλη άνθηση, ακολουθώντας κι αυτός τον νόμο “ακμής-παρακμής”. Όμως, στους μέσους Βυζαντινούς αιώνες, τους ιδιαίτερα ένδοξους για την Ορθοδοξία και τον Ελληνισμό, ο Πειραιάς καθίσταται βάση του τότε ισχυρού βυζαντινού στόλου. Αργότερα, ως Porto di Leone, από το μαρμάρινο λιοντάρι στην είσοδο του μικρού λιμανιού, έχει να παρουσιάσει μικρή εμπορική κίνηση, αφού οι καιροί ήταν ιδιαίτερα ανασφαλείς.

Το 1835 μπορούμε να πούμε ότι αρχίζει η αναγέννηση του Πειραιά. Η διάνοιξη της διώρυγας της Κορίνθου αργότερα προσθέτει απροσμέτρητη αίγλη στην πόλη και το λιμάνι. Στις πρώτες 4 δεκαετίες του 20ου αιώνα, η ανάπτυξη συνεχίζεται με ραγδαίους ρυθμούς. Βιοτεχνία, εμπόριο, βιομηχανίες κυριολεκτικά ανθίζουν. Περίτεχνα οικοδομήματα, ιδιωτικά και δημόσια, αρχιτέκτονες των οποίων εμπνέονται από τον νεοκλασικισμό και εκλεκτικισμό, κοσμούν την πόλη.

Οι ρυθμοί ανάπτυξης, μετά το οδυνηρό διάλειμμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, εντείνονται φτάνοντας ως το 1980 περίπου. Την ανάπτυξη όμως συνοδεύουν και παράγοντες αρνητικοί. Οι βιοτεχνίες πολλαπλασιάζονται και διασπείρονται σε όλη την πόλη. Το κυκλοφοριακό πρόβλημα εντείνεται. Νέες πολυκατοικίες ξεφυτρώνουν παντού. Τα παλαιά περικαλλή κτίρια – κυριολεκτικά χάρμα οφθαλμών – θυσιάζονται για την ανέγερση μεγάλων και υψηλών κτιρίων, κατοικιών και γραφείων. Οι χώροι πρασίνου λιγοστεύουν συνεχώς. Ελάχιστα περιθώρια υπάρχουν δημιουργίας αθλητικών εγκαταστάσεων και χώρων αναψυχής για την νεολαία της πόλης. Το αποχετευτικό δίκτυο ελλιπέστατο δεν επαρκεί για να καλύψει τις συνεχείς διογκούμενες ανάγκες. Το ίδιο συμβαίνει και με το σύστημα συλλογής των ομβρίων υδάτων.

Παρ΄ όλα αυτά ο Πειραιάς συνεχίζει να διατηρεί το ανθρώπινο και οικείο σε όλους μας πρόσωπό του. Η Πειραιώτικη κοινωνία με πόνο, μεράκι, έγνοια και αγάπη για την πόλη και όσους απαρτίζουν τα μέλη της συνεχίζει την πορεία της προς την ανάπτυξη, την ευημερία. Χωρίς κοινωνικές συγκρούσεις και τερατώδης ανισότητα. Η κοινωνική συνοχή δεν διασπάται. Η γειτονιά από τη μία μεριά και η ενορία από την άλλη συνεχίζουν να λειτουργούν χωρίς προβλήματα. Συνοικίες ή οικοδομικά τετράγωνα γκετοποιημένα δεν υπάρχουν.

Σιγά – σιγά, όμως τα πράγματα αλλάζουν. Η δήθεν κοινωνική πολιτική του ΠΑ.ΣΟ.Κ., σαθρή και επιπόλαιη, χωρίς όραμα και σχεδιασμό, συνθηματολογική και έντονα λαϊκιστική, αντί να υφαίνει τον κοινωνικό ιστό, τον αποσυνθέτει και τον διαλύει. Η κατάσταση χειροτερεύει ακόμη περισσότερο με την εκλογή στην θέση του Δημάρχου του κ. Λογοθέτη. Η θητεία του απεδείχθη περίοδος μιζέριας, διαφθοράς, παρακμής. Ο πρώην εκλεκτός του ΠΑ.ΣΟ.Κ. που επεβλήθη στην Πειραϊκή κοινωνία εκ των άνω, εγκαταλείπεται από τον κ. Σημίτη για λόγους καθαρού κομματικού συμφέροντος. Την εγκατάλειψη όμως αυτή την πληρώνει ο Πειραιάς.

Η πόλη φθάνει στα όρια της χρεοκοπίας. Τα προβλήματα συσσωρεύονται συνεχώς. Πολλαπλασιάζονται. Γίνονται δυσεπίλυτα. Ο οικονομικός μαρασμός αυξάνει. Οι Μικρομεσαίες Επιχειρήσεις κλείνουν η μία μετά την άλλη. Η ανεργία κυριολεκτικά πνίγει την πόλη και τις γύρω περιοχές. Η ανασφάλεια καθίσταται κυρίαρχο πρόβλημα. Οι αλλοδαποί αυξάνονται. Η βία κάνει την εμφάνισή της. Νεανικές συμμορίες, αποτέλεσμα της διάσπασης της κοινωνικής συνοχής, της χρεοκοπίας του Εκπαιδευτικού συστήματος και της κρίσης που περνούν οι θεσμοί, όπως η οικογένεια, δρουν σε διάφορες περιοχές. Τα ναρκωτικά εξαπλώνονται με μεγάλη ταχύτητα. Οι χρήστες γίνονται όλο και περισσότεροι. Οι έμποροι πολιορκούν τα σχολεία. Οι μικρές ηλικίες γίνονται όλο και πιο ευάλωτες στο λευκό εφιάλτη. Τώρα πια, ακόμα και 15άρηδες έχουν δοκιμάσει παραισθησιογόνες ουσίες, ενώ θύματα ηλικίας 16 ετών δεν είναι δυστυχώς σπάνια.

Πολλοί Πειραιώτες εξαναγκάζονται να εγκαταλείψουν την πόλη και να αναζητήσουν σε άλλες γύρω περιοχές κατοικία. Η άλλοτε ανθούσα πόλη φθίνει πληθυσμιακά, οικονομικά, εμπορικά, κοινωνικά. Οι υποδομές της μένουν στάσιμες. Το κυκλοφοριακό οξύνεται σε μεγάλο βαθμό. Χώροι στάθμευσης δεν υπάρχουν. Το αποχετευτικό δίκτυο όχι μόνο δεν επεκτείνεται, αλλά ούτε καν συντηρείται. Τα όμβρια ύδατα πνίγουν τον Πειραιά σε ξαφνικές καταιγίδες. Το Σύστημα Μεταφορών καταρρέει. Τα απορρίμματα πνίγουν την πόλη. Η ποιότητα ζωής έχει πια υποβαθμιστεί σε μεγάλο βαθμό.

Τα τελευταία δύο χρόνια η κατάσταση είχε φτάσει στο απροχώρητο. Η κυβερνητική αδιαφορία και ανικανότητα παρουσιάζεται σε όλο της το μεγαλείο. Η ανεργία, με τα στοιχεία του Εργατικού Κέντρου Πειραιά το 1999 φθάνει το 20%, ενώ σε ορισμένες συνοικίες ξεπερνά το 25%. Χαρακτηριστικό μάλιστα είναι ότι σε ορισμένους κλάδους της Ναυπηγοεπισκευαστικής Ζώνης το ποσοστό ανεργίας κυμαίνεται μεταξύ 60%-80%. Τώρα πια δεν μετράμε πόσοι είναι οι άνεργοι, αλλά πόσοι εργάζονται.

Ο Πειραιάς υποδέχεται την Νέα Χιλιετία χωρίς καμιά υποδομή, χωρίς έργα, χωρίς εκσυγχρονισμό του λιμανιού. Το πρώτο λιμάνι της χώρας το 2000 θυμίζει λιμάνια της Μέσης Ανατολής. Ας θυμηθούμε μόνο το πρόβλημα με τις μολυσμένες σιταποθήκες, ας σκεφθούμε μόνο την ανασφάλεια που κυριαρχεί στην παράλια περιοχή από την έλλειψη αστυνόμευσης. Ας δούμε πώς θα εξασφαλίσουμε στη νεολαία χώρους για άθληση. Ας προσπαθήσουμε να αναβαθμίσουμε την ποιότητα ζωής, την παροχή υγειονομικών Υπηρεσιών. Ας σπεύσουμε να λύσουμε το κυκλοφοριακό, το πρόβλημα στάθμευσης, την έλλειψη πρασίνου, την εγκατάλειψη των αρχαιολογικών χώρων, την έλλειψη πνευματικής και καλλιτεχνικής ζωής, την αδυναμία του παραγωγικού κόσμου του Πειραιά να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στην ανάπτυξη της χώρας και της ευρύτερης περιοχής.

Η Ν.Δ. γνωρίζοντας ότι ο Πειραιάς είναι μια πόλη στρατηγικής σημασίας για το εμπόριο και τον τουρισμό, έχει συγκεκριμένο και ολοκληρωμένο Πρόγραμμα για την αναγέννησή του. Μετά από σοβαρή μελέτη των ιδιαιτεροτήτων της περιοχής προτείνει τα ακόλουθα : Την πλήρη αναδιοργάνωση του λιμανιού και την αναβάθμιση του ρόλου του Ο.Λ.Π. Το λιμάνι πρέπει επιτέλους να γίνει ευρωπαϊκό και να πάψει να είναι τριτοκοσμικό. Την σιδηροδρομική σύνδεση του εμπορικού λιμανιού από το Ικόνιο μέχρι τον σταθμό του ΟΣΕ στον Ασπρόπυργο, μέσω Περάματος. Την εγκατάσταση κεντρικού δορυφορικού συστήματος ζεύξης των εφοπλιστικών γραφείων με όλα τα σημεία του πλανήτη. Μ’ αυτόν τον τρόπο κάνουμε ένα μεγάλο άλμα, ώστε ο Πειραιάς να γίνει μεγάλο διεθνές, διοικητικό, ναυτιλιακό και χρηματοοικονομικό κέντρο. Την ανάπλαση της Βιοτεχνικής Ζώνης και τη δημιουργία πρωτοποριακού Βιοτεχνικού Πάρκου στο Σχιστό. Την ενίσχυση των επιχειρήσεων που ασχολούνται με την νέα τεχνολογία ώστε αυτές να εγκατασταθούν σε Ειδικό Βιοτεχνικό Πάρκο στον Πειραιά. Την με κάθε τρόπο και μέσο ενίσχυση και υποστήριξη της Ναυπηγοεπισκευαστικής Ζώνης, ούτως ώστε σε λίγο χρόνο να αναγεννηθεί, να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας και να ανθίσει το χαμόγελο στα χείλη χιλιάδων ανέργων.

Επί πλέον, στο σχεδιασμό μας συμπεριλαμβάνεται η γενναία επέκταση του ΜΕΤΡΟ. Σε πρώτη φάση θα επεκταθεί μέχρι την Δραπετσώνα και από εκεί στο Κερατσίνι, Πέραμα, Νίκαια, Κορυδαλλό. Σε δεύτερη φάση θα συνδεθεί το τέρμα της γραμμής στον Κορυδαλλό με το Περιστέρι μέσω Αγίας Βαρβάρας και Χαϊδαρίου. Έτσι, τα εγκαταλελειμμένα από το ΠΑ.ΣΟ.Κ. Δυτικά Προάστια, επί τέλους, θα αποκτήσουν γρήγορη και αξιόπιστη πρόσβαση προς τον Πειραιά. Το κυκλοφοριακό θα βελτιωθεί θεαματικά, ενώ θα τονωθεί πολύ η Αγορά του Πειραιά, δημιουργώντας νέες θέσεις εργασίας. Πέρα από αυτό όμως, θα αναβαθμιστεί η ποιότητα ζωής σ’ όλη την περιοχή με τους λιγότερους ρύπους που θα εκπέμπονται, αλλά και με την απελευθέρωση εκατοντάδων θέσεων παράνομης στάθμευσης στο Κέντρο του Πειραιά, καθώς και με την παροχή δυνατότητας πεζοδρομήσεως μικρών και μεγάλων οδών στην πόλη. Το πράσινο κατ’ αυτόν τον τρόπο θα αυξηθεί, καθώς και οι χώροι περιπάτου.

Εξ άλλου, με την οριστική απομάκρυνση των στρατοπέδων θα δημιουργηθούν χώροι πολιτιστικών και αθλητικών δραστηριοτήτων. Θα δοθεί η δυνατότητα να ιδρυθεί ένα Μουσείο Βιομηχανικής Αρχαιολογίας – στοιχείο σπάνιο και ιδιαίτερα πρωτότυπο – μέσα από το οποίο ο κάθε επισκέπτης θα ενημερώνεται πλήρως για την πορεία της πόλης του Πειραιά από το 1835 ως σήμερα, στον τομέα της βιομηχανικής εξέλιξης. Τέλος, με την ίδρυση Ιατρικής Σχολής στον Πειραιά, την ανάπλαση του Δημοτικού θεάτρου και την ενίσχυση των δεκάδων εθνικο-τοπικών Συλλόγων που εδρεύουν στην πόλη π.χ. Σύλλογοι Μανιατών, Κυθηρίων, Αιγινητών, Υδραίων, Σπετσιωτών, Αντικυθηρίων, Ποριωτών, Μεθανιτών, Κεφαλλήνων και άλλων, την περάτωση κατασκευής της Δημοτικής Βιβλιοθήκης, η πνευματική ζωή θα αναβαθμιστεί πλήρως και θα γίνει αιτία προσέλκυσης πνευματικών και καλλιτεχνικών προσωπικοτήτων στην περιοχή.

Όλες οι Κυβερνητικές Προγραμματικές Θέσεις της Ν.Δ. για τον Πειραιά έχουν, κατά την διάρκεια της κοινοβουλευτικής μου θητείας, γίνει αντικείμενο δικών μου τεκμηριωμένων προτάσεων στη Βουλή, αλλά δυστυχώς η Κυβέρνηση του κ. Σημίτη κώφευε. Τώρα, λοιπόν, παρέχεται η μοναδική ευκαιρία, με την κρίσιμη ψήφο την 9^η Απριλίου, η Ελλάδα να αποκτήσει νέα Κυβέρνηση, ισχυρή, έντιμη, αποτελεσματική. Έτοιμη να δώσει λύσεις στα προβλήματα της χώρας και του Πειραιά. Μια Κυβέρνηση που θα καταστήσει, επί τέλους, τον Πειραιά “πρωτεύουσα” πόλη στον τόπο μας και σ’ ολόκληρη τη Μεσόγειο.