Το ζήτημα της ενεργοποίησης όλων των δυνάμεων του ελληνισμού όπου γης είναι τεράστιας σημασίας. Οι απόδημοι έλληνες και ελληνίδες μπορούν να γίνουν κάλλιστα οι καλύτεροι πρεσβευτές του ελληνικού πολιτισμού στις χώρες διαμονής τους, γέφυρα φιλίας με την Ελλάδα. 

Στην πραγματικότητα όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις αντιμετώπισαν τους απόδημους έλληνες και ελληνίδες, αποσπασματικά και επετειακά. Τους θυμόντουσαν παραμονές εκλογών και στην καλύτερη περίπτωση ζητούσαν τη βοήθειά τους για να μεσολαβήσουν με τις όποιες προσβάσεις είχαν σε περιόδους όξυνσης των εθνικών θεμάτων. Πολιτικές επιλογές δηλαδή απαράδεκτες που δεν έδειχναν σχεδόν κανένα πραγματικό ενδιαφέρον για τα προβλήματα που αντιμετώπιζε όλος αυτός ο κόσμος στη ξενιτιά. Επιλογές που μόνον ζητούσαν και τίποτε δεν πρόσφεραν για να μην κοπούν έστω και οι απλοί συναισθηματικοί δεσμοί αυτών των ελλήνων και ελληνίδων με την πατρίδα τους. Τα τελευταία χρόνια βέβαια τα πράγματα δείχνουν ότι αλλάζουν. Είναι πλέον πολλοί αυτοί που άρχισαν να συνειδητοποιούν τη μεγάλη σημασία της σύνδεσης της Ελλάδας με το ελληνικό στοιχείο της διασποράς και από πολλές πλευρές γίνονται φιλότιμες προσπάθειες για τη συσπείρωση και σύνδεση του απόδημου ελληνισμού με την Ελλάδα. Αυτό όμως δεν αρκεί, είναι ανάγκη η ηγεσία της ελληνικής πολιτείας να ξεκαθαρίσει πώς αντιλαμβάνεται αυτή την ενεργοποίηση του ελληνισμού της διασποράς και με ποιους τρόπους θα προωθηθεί.

Αδιαμφισβήτητα η υπάρχουσα νομοθετική στήριξη για το ΣΑΕ δεν αρκεί πλέον. Το ΣΑΕ σήμερα, όπως και κάθε οργανωμένη έκφραση του απόδημου ελληνισμού θα πρέπει να προτάξει πάνω από όλα την αυτονομία του από κυβερνητικές, κομματικές, εκκλησιαστικές και οποιεσδήποτε άλλες μορφές παρεμβάσεων που προσπαθούν να ποδηγετήσουν την όλη δραστηριότητά του.

Αυτό σε καμμία περίπτωση δεν σημαίνει άρνηση σχέσεων και δεσμών με όλες τις οργανωμένες εκφράσεις θεσμικές και μη της ελληνικής πραγματικότητας. 

Ο Συνασπισμός θεωρεί ότι μία πολιτική για τον Απόδημο Ελληνισμό θα πρέπει βασικά να στοχεύει: 

1.      Στην ενίσχυση της παρουσίας του στο Εξωτερικό μακριά από λογικές γκέτο αυτοαπομόνωσης, αλλά και πολιτισμικής αφομοίωσης και εξαφάνισης.

2.      Στον εκσυγχρονισμό των εκπαιδευτικών προγραμμάτων και στην ενίσχυση της υλικοτεχνικής υποδομής της ελληνόγλωσσης εκπαίδευσης.

3.      Στη στήριξη των πολιτισμικών του παραδόσεων και των δεσμών του με την Ελλάδα.

4.      Στην ενίσχυση της οργανωμένης του έκφρασης υπό την οποιανδήποτε μορφή αποφεύγοντας παράλληλα τη διαλυτική οργανωτική του πολυδιάσπαση.

5.      Στη στήριξη της οργανωτικής και οικονομικής αυτονομίας του από το οποιοδήποτε κυβερνητικό κομματικό ή άλλου είδους θεσμικό ή μη κέντρο.

6.      Στη δημιουργία προϋποθέσεων για την ομαλή επανένταξη των παλιννοστούντων Ελλήνων στη νέα σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα με τη δημιουργία κέντρων επικοινωνίας και επιμόρφωσης, επαγγελματικής αποκατάστασης και μεταφοράς των ασφαλιστικών δικαιωμάτων τους.