Η ευρωπαϊκή πρόκληση και η Ελλάδα 

Η πρώτη μεγάλη πρόκληση είναι η συμμετοχή μας στην ΟΝΕ. 

Έχουμε εκτιμήσει, ότι το κοινό νόμισμα αποτελεί αντικειμενικά μία σοβαρή εξέλιξη, κατάληξη της ενοποιητικής ευρωπαϊκής πορείας. Η ένταξη της χώρας στην ΟΝΕ άρα αποτελεί μία αναγκαία, αλλά όχι ικανή από μόνη της προϋπόθεση για την αντιμετώπιση των μεγάλων διαρθρωτικών οικονομικών και κοινωνικών προβλημάτων. 

Η πολιτική που η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ εφάρμοσε προκειμένου να εξασφαλιστεί η ένταξη της χώρας στην ΟΝΕ, υπήρξε μία πολιτική με τεράστιο κοινωνικό κόστος και με απουσία ουσιαστικής προετοιμασίας της οικονομίας και κοινωνίας για τη μετά-ΟΝΕ εποχή.

Και ακριβώς αυτή η έλλειψη προετοιμασίας αποτελεί πηγή προβληματισμών και ανησυχιών:

Πώς η Ελλάδα θα μπορέσει να εξασφαλίσει την παραμονή στην ΟΝΕ, είναι το πρώτο ερώτημα και πώς στα πλαίσια της Ε.Ε. θα τοποθετηθεί απέναντι στα μεγάλα προβλήματα της Ε.Ε. και των προοπτικών της είναι το δεύτερο. 

Σ΄αυτά τα δύο μεγάλα ερωτήματα το ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ. έχουν παραπλήσιες απαντήσεις.

Ο κ. Σημίτης έχει ανοίξει πολλούς λογαριασμούς και τώρα το ΠΑΣΟΚ πρέπει να τους εξοφλήσει:

Ανοιχτές κοινωνικές πληγές: Ανεργία στο πιο υψηλό σημείο. Κοινωνικοί αποκλεισμοί. Μεγάλες ανισότητες. Διάλυση της παιδείας. Κατάρρευση του ΕΣΥ. Κλονισμός του ασφαλιστικού συστήματος. Κρίση της γεωργίας και αποσύνθεση του χωριού. Αποβιομηχάνιση. Εγκατάλειψη της περιφέρειας.

Και την ίδια ώρα, κρίση του πολιτικού συστήματος. Διάλυση του ιστού κοινωνικής συνοχής. Αποστροφή του πολίτη προς την πολιτική. Υποβάθμιση της Βουλής, των συνδικάτων, της Αυτοδιοίκησης. Ραγδαία επεκτεινόμενη διαφθορά και άρνηση θεσμών διαφάνειας και ελέγχου.

Δραματικές ευθύνες στην εξωτερική πολιτική. Συμμετοχή στο έγκλημα κατά της Γιουγκοσλαβίας και της ειρήνης. Συνυπογραφή στη νέα δομή του ΝΑΤΟ που καταρρακώνει τη διεθνή νομιμότητα, υποβαθμίζει την ΕΕ και παραμερίζει τον ΟΗΕ. 

Από την άλλη, η Ν.Δ. σε κανένα από τα παραπάνω θέματα δεν διατυπώνει διαφορετικές πολιτικές. Οι διαφορές της συνοψίζονται σε θέματα διαχείρισης των ίδιων πολιτικών.

Και είναι απολύτως φυσικό. Γιατί τα δύο κόμματα κινούνται εντός του πλαισίου που έχουν διαμορφώσει οι κυρίαρχες επιλογές. Επιλογές που σχετίζονται με το σημερινό χαρακτήρα της ευρωπαϊκής ενοποίησης.

Και εδώ είναι το κρίσιμο σημείο. 

Η κυβέρνηση παρουσιάζει την ένταξη στην ΟΝΕ ως πανάκεια, ως μια επιδίωξη ικανή από μόνη της να «καθαγιάσει» ότι έγινε να δικαιολογήσει ότι δεν έγινε. Ως ένα επίτευγμα που ανοίγει αυτομάτως δρόμους ανάπτυξης και ευημερίας για τη χώρα για να καλλιεργήσει ψευδαισθήσεις για το μέλλον. Ουσιαστικά, όμως, από τώρα αναδεικνύονται τα προβλήματα της μετα-ΟΝΕ εποχής. Η μακροχρόνια οικονομική σταθερότητα και κυρίως η κοινωνική συνοχή, δεν εξασφαλίζονται από αυτήν και μόνη τη συμμετοχή μας.

Η Ελλάδα μπαίνει στην ΟΝΕ με μία οικονομία σε επενδυτική καχεξία, με πενταπλάσιες εισαγωγές έναντι των εξαγωγών της, με περίπου στάσιμη για εικοσαετία τη βιομηχανική και αγροτική παραγωγή, με χαμηλούς ρυθμούς αύξησης του εθνικού προϊόντος που οφείλεται σχεδόν αποκλειστικά στις κοινοτικές εισροές με φθίνουσα ανταγωνιστικότητα και τελευταία σε παραγωγικότητα μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η χώρα μας, όμως, μπαίνει στην ΟΝΕ με αυξημένα ποσοστά ανεργίας, με διευρυμένες κοινωνικές ανισότητες, με τις περισσότερες περιφέρειες της χώρας να αποκλίνουν, αντί να συγκλίνουν, προς τα μέσα Ευρωπαϊκά επίπεδα, με ένα κοινωνικό κράτος ανίκανο να στηρίζει τους κοινωνικά αδύναμους και  με ένα δημόσιο χρέος, μεγαλύτερο του εθνικού εισοδήματος. Έτσι η είσοδος στην ΟΝΕ δεν θα σημάνει και την έξοδο από το τούνελ των μονόπλευρων πιέσεων.

Ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ, ενόψει των εκλογών προειδοποιεί τον ελληνικό λαό ότι ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. ετοιμάζουν για τη νέα τετραετία ένα νέο γύρο απορυθμίσεων και αφαίμαξης των κοινωνικά ασθενέστερων, στο όνομα της προσαρμογής της ελληνικής οικονομίας στη μετα-ευρώ πραγματικότητα. Ήδη η κυβέρνηση στη βάση του προγράμματος σύγκλισης που, με ορίζοντα το 2002, πρότεινε και υιοθέτησε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει δεσμευτεί ερήμην του λαού και της Βουλής, για:

• Τη συνέχιση της μονομερούς λιτότητας σε βάρος των μισθών και συντάξεων.

• Την πλήρη απορύθμιση της αγοράς εργασίας.

• Την εκχώρηση του 51% της στρατηγικής σημασίας δημοσίων επιχειρήσεων στα χέρια ιδιωτών.

• Την σε βάρος των εργαζομένων αλλαγή του κοινωνικού ασφαλιστικού συστήματος.

Ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ δεν αποδέχεται αυτές τις δεσμεύσεις που υπακούουν στη νεοφιλελεύθερη ορθοδοξία και θα επιδεινώσουν περαιτέρω την ελληνική οικονομία, την ανεργία και τη θέση των εργαζομένων. 

Η Ελλάδα τα επόμενα χρόνια ως μέλος της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης (ΟΝΕ) θα επηρεάζεται ακόμα πιο αποφασιστικά από τις οικονομικές και κοινωνικές επιλογές που γίνονται σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Άρα το τι πολιτική συνολικά για την Ευρώπη έχει η κάθε πολιτική δύναμη και πως την προωθεί είναι κεντρικής σημασίας πρόβλημα. 

Ο ΣΥΝ είναι η δύναμη της Αριστεράς που προβάλει εναλλακτικές πολιτικές και μπορεί να ασκήσει συγκροτημένη αντιπολίτευση στις σημερινές κυρίαρχες επιλογές, από φιλοευρωπαϊκή σκοπιά. 

Εκπροσωπεί στην Ελλάδα εκείνο το ρεύμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς που διαφωνεί με τον χαρακτήρα της συντελούμενης οικονομικής και νομισματικής ενοποίησης, που αγωνίζεται για την πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης, για την εξασφάλιση του πολιτικού και κοινωνικού ελέγχου επί των διαδικασιών και των δυνάμεων της αγοράς, που οραματίζεται ένα νέο ρόλο της Ευρώπης στη διεθνή οικονομία σε ένα πολυπολικό σύγχρονο κόσμο, και στα πλαίσια αυτά αγωνίζεται για την αμφισβήτηση της μονοκρατορίας των ΗΠΑ, εκ μέρους της Ευρώπης. 

Επομένως, το πραγματικό δίλημμα είναι ανάμεσα στην ευρωπαϊκή πολιτική των δύο κομμάτων από τη μια, ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ., και του ΣΥΝ από την άλλη. 

Υπάρχει και μία δεύτερη πλευρά εξίσου σημαντική.

Πρόκειται για την πολιτική που αναφέρεται στο πως η Ελλάδα προσαρμόζεται στο ευρωπαϊκό οικονομικό και κοινωνικό πλαίσιο, αλλά και πως συμβάλει στην διαμόρφωση του σε προοδευτική κατεύθυνση. 

Και εδώ το πραγματικό δίλημμα δεν αναφέρεται στις πολιτικές του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ.

Και στα θέματα αυτά επίσης παραπλήσιες είναι οι πολιτικές τους. 

Η πορεία της Ελλάδας προς την ΟΝΕ έπρεπε και μπορούσε να είναι μία πορεία συνολικής ανασυγκρότησης της ελληνικής οικονομίας, της κοινωνίας, του πολιτικού συστήματος. 

Δυστυχώς, το ΠΑΣΟΚ επέλεξε το δρόμο της επίτευξης των ονομαστικών δεικτών μέσα από πολιτικές μονόπλευρης πίεσης των αδύναμων κοινωνικών στρωμάτων και μέσα από πολιτικές που περιορίστηκαν στο πλαίσιο των νεοφιλελεύθερης έμπνευσης υποδείξεων των ευρωπαϊκών οικονομικών οργάνων. 

Αυτή η πολιτική δεν ήταν αναγκαστικός μονόδρομος.

Η μονόπλευρη προσήλωση στον περιορισμό των ελλειμμάτων και του πληθωρισμού και η ταυτόχρονη αδιαφορία για την ανάπτυξη, την απασχόληση και την κοινωνική συνοχή, ήταν από την αρχή βέβαιο ότι θα προκαλούσαν έκρηξη της ανεργίας, διεύρυνση του ζωνών νέας φτώχειας και όξυνση των κοινωνικών ανισοτήτων.

Αυτές οι εκτιμήσεις και προβλέψεις δυστυχώς δικαιώθηκαν. Η σημερινή ευρωπαϊκή πραγματικότητα το αποδεικνύει περίτρανα. Το αποδεικνύουν και οι προβληματισμοί που είναι πια ορατοί και στους ηγετικούς κύκλους της Ε.Ε.

Ο ΣΥΝ καλεί τους εργαζόμενους να αγωνιστούν με τις άλλες πολιτικές και κοινωνικές αριστερές δυνάμεις για να αλλάξουν οι κυρίαρχες πολιτικές στην Ευρώπη. Για μια Ευρώπη της κοινωνικής συνοχής, της πραγματικής σύγκλισης, της ειρήνης και της ασφάλειας. 

Αυτή η πολιτική δείχνει καθαρά το τι θα γίνει και τα επόμενα χρόνια.

Όμως, αν μέχρι σήμερα ήταν μία φορά αναγκαίο και επιβεβλημένο ένα ευρύ μεταρρυθμιστικό σχέδιο από δω και πέρα είναι όρος επιβίωσης. 

Με τις υπάρχουσες κρατικές δομές, την κομματικοποίηση της δημόσιας διοίκησης, με τις συνθήκες ζωής και απασχόλησης, με τις υπάρχουσες παραγωγικές δομές, με τη σημερινή ποιότητα της παιδείας, με το σημερινό πολιτικό σύστημα, η Ελλάδα δεν είναι δυνατόν να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του σαφώς πιο ανταγωνιστικού πλαισίου μέσα στο οποίο θα κινηθεί. 

Και από αυτή τη σκοπιά επομένως το πραγματικό δίλημμα για όλους τους αριστερούς πολίτες είναι ανάμεσα στις εφαρμοζόμενες πολιτικές και στην πολιτική που προτείνει ο ΣΥΝ.  

Η ένταξη στην ΟΝΕ επιβάλλει τη γενικότερη στροφή στο σχεδιασμό της οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης, με προτεραιότητες στην αντιμετώπιση της ανεργίας, την ανθεκτική οικονομία στο ανταγωνιστικό περιβάλλον, τη μείωση των κοινωνικών ανισοτήτων και την ενίσχυση του κοινωνικού κράτους, που θα αποτρέπει τον κοινωνικό ανταγωνισμό και το κοινωνικό «ντάμπιγκ».

Ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ πιστεύει ότι η Ελλάδα στη μετα-ΟΝΕ περίοδο οφείλει να πορευθεί με δύο μεγάλες προτεραιότητες:

α) Τη ριζική στροφή στην πορεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ώστε αυτή να απαιτήσει ένα νέο δημοκρατικό, κοινωνικό και οικολογικό περιεχόμενο.

β) Την οικονομική ανόρθωση της χώρας και την πραγματική σύγκλιση μέσα από ένα σύνολο διαρθρωτικών αλλαγών που θα αναβαθμίζουν την παραγωγικότητα της οικονομίας και θα δημιουργούν ένα ανθεκτικό κοινωνικό κράτος.

Ψήφος στον ΣΥΝασπισμό! 

Με στόχο την πιο ισχυρή παρουσία του στη Βουλή και στο λαό ο Συνασπισμός βαδίζει στις εκλογές της 9^ης Απριλίου, τις πρώτες του 21^ου αιώνα! 

Είναι αποφασισμένος να συγκρουστεί με το δικομματικό κατεστημένο, τις δυνάμεις και την προσπάθεια διαιώνισής του, να αγωνιστεί για τα μεγάλα αναπτυξιακά, κοινωνικά και εθνικά προβλήματα της χώρας και της κοινωνίας μας, για τα δίκαια των εργαζομένων και των κοινωνικά αδύναμων, για τα δικαιώματα των πολιτών. 

Σ’ αυτόν τον αγώνα συναντήθηκε με τις δυνάμεις της ανανεωτικής ριζοσπαστικής Αριστεράς, με τις δυνάμεις της Oικολογίας με εκείνους/ες που δεν μπορούν να φανταστούν την κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα χωρίς την ισχυρή παρουσία της Αριστεράς. Της Αριστεράς που αγωνίζεται να προσδώσει σύγχρονο περιεχόμενο στις μεγάλες αξίες του σοσιαλιστικού κινήματος. Της Αριστεράς που τολμά, που τολμά να υπερβαίνει ακόμα και τον εαυτό της. 

Οι εκλογές θα είναι μία δύσκολη αναμέτρηση. Γίνονται με άνισους όρους – και αυτό είναι μία πρόκληση  για τους αριστερούς ψηφοφόρους, άνδρες και γυναίκες.

Στόχος του ΠΑΣΟΚ του κ. Σημίτη, είναι να συρρικνώσει την σύγχρονη Αριστερά, να λεηλατήσει τις ψήφους της και να αποδυναμώσει το ρόλο της στην πορεία της ελληνικής κοινωνίας. 

Και ασφαλώς δεν είναι άσχετος με τους σχεδιασμούς αυτούς ο χρόνος και ο τρόπος με τον οποίο οργανώνονται οι εκλογές.

Ο κ. Πρωθυπουργός ανακοίνωσε τις πρόωρες εκλογές επιδεικνύοντας προσωπική πολιτική ασυνέπεια και περιφρόνηση του Συντάγματος. Δεν είπε την αλήθεια, επικαλούμενος τις δήθεν διαπραγματεύσεις για την ΟΝΕ.

Διαπραγμάτευση δεν προβλέπεται για χώρα που πρόκειται να ενταχθεί στην ΟΝΕ, ούτε για τη μετά-ΟΝΕ εποχή. Οι διαδικασίες ρυθμίζονται με αυτόματο τρόπο από τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, το Σύμφωνο Σταθερότητας, τις αποφάσεις των ευρωπαϊκών συμβουλίων και του ECOFIN. Έτσι έγινε και με τις 11 χώρες που είναι ήδη ενταγμένες στην ΟΝΕ.

Κατά συνέπεια ο λόγος της προκήρυξης πρόωρων εκλογών δεν έχει να κάνει με το εθνικό συμφέρον, αλλά με το κομματικό συμφέρον του ΠΑΣΟΚ.

Θέλει να πάει στις εκλογές, πριν αρχίσουν να φαίνονται τα σκληρά μέτρα των μονόπλευρων οικονομικών πακέτων και πριν υποχρεωθεί να δημοσιοποιήσει τις πολιτικές του που θα συνοδεύουν την απόφαση ένταξης. Ηδη η έγκριση του Προγράμματος Σύγκλισης (1999-2002) από το ECOFIN συνδυάζεται με δεσμεύσεις για επέκταση των ιδιωτικοποιήσεων, μείωση των δημόσιων δαπανών και συγκράτηση του πληθωρισμού για να διασφαλιστεί η διατηρησιμότητα: Με άλλα λόγια, πάγωμα μισθών, περικοπές κοινωνικών δαπανών, υπερφορολόγηση μισθωτών και συνταξιούχων, διαιώνιση της μονόπλευρης λιτότητας, αποδιάρθρωσης του ασφαλιστικού συστήματος.

Το ΠΑΣΟΚ επιδιώκει να φτάσουν οι πολίτες στην κάλπη χωρίς να γνωρίζουν ποιες ακριβώς θα είναι οι συνέπειες της ψήφου τους.

Θέλει να ζητήσει μία λευκή επιταγή για να τη χρησιμοποιήσει ανεξέλεγκτα. 

     Αυτός ακριβώς ο λόγος που οδήγησε την κυβέρνηση στις πρόωρες εκλογές φωτίζει και το πραγματικό δίλημμα αυτών των εκλογών.

Θα δώσει ο ελληνικός λαός την λευκή επιταγή στο ΠΑΣΟΚ ή στη Ν.Δ.;

Θα δώσει την απόλυτη εξουσία να χειριστούν ανεξέλεγκτα τα μεγάλα προβλήματα της μεταΟΝΕ εποχής ή θα εξασφαλίσει δυνατότητες σοβαρού ελέγχου και δυνατότητες υπεράσπισης των συμφερόντων του; 

Η μέχρι σήμερα πορεία, η πορεία για την ένταξη στην ΟΝΕ, δεν αφήνει περιθώρια αμφιβολιών. Αυτήν την πορεία την πλήρωσαν τα αδύναμα κοινωνικά στρώματα. Και από αυτή την πορεία επωφελήθηκαν οι ισχυροί επιχειρηματικοί όμιλοι.

Θα συνεχιστεί ανεμπόδιστα και ανεξέλεγκτα η ίδια πολιτική και στη νέα, στη μεταΟΝΕ περίοδο; Οι πολιτικές των δύο κομμάτων δεν επιτρέπουν αυταπάτες. 

Οι εκλογές είναι πλέον πραγματικότητα και αυτό έχει σημασία. Οφείλουμε, επομένως, καθαρά και με απόλυτη σαφήνεια να ορίσουμε από τη δική μας σκοπιά το δίλημμα αυτής της αναμέτρησης και να δώσουμε αποστομωτική απάντηση!

Το κρίσιμο ερώτημα για όλους τους πολίτες, που έχουν αναφορά στις αξίες και τις ιδέες της Αριστεράς, δεν μπορεί να είναι ποιο από τα δύο μεγάλα κόμματα θα κερδίσει.

Το ουσιαστικό δίλημμα είναι εάν στην επόμενη Βουλή και συνολικά στην πολιτική ζωή, όπως αυτή θα διαμορφωθεί από το εκλογικό αποτέλεσμα, η σύγχρονη δημοκρατική και ριζοσπαστική Αριστερά θα αποδυναμωθεί ή θα έχει ισχυρή παρουσία. 

Η επόμενη Βουλή είναι αναθεωρητική, θα τροποποιήσει το Σύνταγμα της χώρας. Θα καθορίσει την πολιτική και θεσμική συγκρότηση της χώρας για μακρά περίοδο. Η νέα Βουλή θα βρεθεί αντιμέτωπη με μεγάλες κοινωνικές εντάσεις, τα μεγάλα κοινωνικά ελλείμματα, που έχουν ήδη διαρρήξει τον κοινωνικό ιστό συνοχής. Θα κληθεί να αντιμετωπίσει τις μεγάλες ανεπάρκειες του πολιτικού συστήματος, καθώς μεγάλο τμήμα εξουσίας μεταφέρεται σε υπερεθνικά όργανα και ολοένα και πιο ευρύ τμήμα δύναμης περνάει σε νέα επιχειρηματικά μορφώματα, που κάνουν καθοριστική τη δύναμη των εξωθεσμικών κέντρων σε βάρος των πολιτικών θεσμών. 

Ψήφος στον ΣΥΝ, λοιπόν! Αυτή είναι η δική μας απάντηση. 

Η ισχυρή παρουσία του στη νέα Βουλή, αλλά και στους κοινωνικούς χώρους είναι περισσότερο από χρήσιμη. Είναι αναγκαία. 

Από τις εκλογές του Απρίλη πρέπει να αναδειχθεί ένα νέο πολιτικό σκηνικό και  μία σαφής πολιτική εντολή για στροφή προς τα αριστερά. 

Επομένως η ψήφος στο ΣΥΝ, η ενίσχυσή του, είναι εντολή για να αλλάξουν οι πολιτικές που εφαρμόζονται και οι συσχετισμοί που κυριαρχούν.

Για να πάψει η πολιτική σκηνή να κυριαρχείται από το ΠΑΣΟΚ και τη Ν.Δ. και από τις πολιτικές τους που ευθύνονται για τα συσσωρευμένα αδιέξοδα και τις κοινωνικές ανισότητες. 

Ο Συνασπισμός αμφισβητεί και αντιπαλεύει τις δικομματικές αυτοδυναμίες. Ο εκλογικός νόμος με τον οποίο γίνονται οι εκλογές και η ασκούμενη πολιτική, δεν αφήνει περιθώρια αναζήτησης νέων λύσεων στο πολιτικό πρόβλημα, λύσεων που θα στηρίζονται στην ιδέα των κυβερνήσεων συνεργασίας

Η πρόταση της Ν.Δ. υπηρετεί τη νεοφιλελεύθερη πολιτική.

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ανακυκλώνει με παράλογες δεξιόστροφες επιλογές, θητεύοντας  αλαζονικά τον κομματικό ηγεμονισμό της αυτοδυναμίας του.

Οι στρατηγικές που αντιπροσωπεύουν το ΚΚΕ και το ΔΗΚΚΙ δεν μπορούν να διαμορφώσουν απαντήσεις στα μεγάλα προβλήματα των σημερινών κοινωνιών και τις προοπτικές τους, ούτε είναι σε θέση να διαμορφώσουν το πλαίσιο της ανασύνταξης κι ενότητας όλης της Αριστεράς.

Το ΚΚΕ θεωρεί ως βασικό αντίπαλοι την παρουσία του ΣΥΝ, επιδιώκοντας την καθήλωση της αριστεράς σε παρωχημένα σχήματα και αντιλήψεις.

Το ΔΗΚΚΙ αναζητά την ταυτότητά του στα συνθήματα περί προοδευτικής παράταξης από τον Βενιζέλο μέχρι τον Α.Παπανδρέου.

Ο ΣΥΝ θέλει και αγωνίζεται να αποτελεί τον αποφασιστικό παράγοντα γενικότερων ριζοσπαστικών μεταβολών. Αγωνίζεται για τη ριζική ανασύνταξη του χώρου της ευρύτερης Αριστεράς. 

Η ενίσχυση του ΣΥΝ σημαίνει ισχυροποίηση και ανάπτυξη της σύγχρονης δημοκρατικής και ριζοσπαστικής αριστεράς ως αυτόνομου και διακριτού ρεύματος ιδεών και πολιτικής, ιστορικά αναγκαίου για την Ελλάδα και την Ευρώπη. Σημαίνει ενίσχυση εκείνου του πολιτικού χώρου από τον οποίο μπορούν και πρέπει να πηγάσουν οι πρωτοβουλίες για τις ριζοσπαστικές αλλαγές της εναλλακτικής προοδευτικής πολιτικής.

Η πρόκληση του προοδευτικού εκσυγχρονισμού

Με την ένταξη στην ΟΝΕ η χώρα μας έχει ανάγκη από ένα νέο σχεδιασμό της οικονομικής και κοινωνικής της ανάπτυξης, στη βάση νέων προτεραιοτήτων και ιεραρχήσεων. 

Το πρόβλημα της ανεργίας, η προάσπιση των αδύναμων εισοδημάτων και η ανακατανομή  εξουσιών, η ανασυγκρότηση και ενίσχυση του παραγωγικού ιστού στο σύνολο της χώρας και στις περιφέρειες πρέπει να γίνουν  πρώτες και κεντρικές προτεραιότητες. 

Το αίτημα αυτό διασταυρώνεται με τα νέα προβλήματα και αιτήματα που αναδεικνύονται μέσα από τη νέα πραγματικότητα, έτσι όπως την διαμορφώνουν η επανάσταση στην επιστήμη και τις τεχνολογίες και η παγκοσμιοποίηση των αγορών. Προβλήματα που αγγίζουν ολόκληρη το ευρωπαϊκό γίγνεσθαι. 

Ο ΣΥΝ υπογραμμίζει ότι το μοντέλο των ανεξέλεγκτων αγορών, της κυριαρχίας των αγορών πάνω στην κοινωνία, δεν μπορεί να είναι το μέλλον της χώρας στο νέο αιώνα. Ο νεοφιλελευθερισμός, ως πλαίσιο προσανατολισμού των ασκούμενων πολιτικών, δεν μπορεί να απαντήσει στις ουσιώδεις ανάγκες των κοινωνιών, για μία βιώσιμη, σταθερή, δίκαιη και ασφαλή ανάπτυξη. Αντίθετα, όπως απεδείχθη σε όλη τη διάρκεια της δεκαετίας και ιδιαίτερα την τελευταία τετραετία στη χώρα μας, προκαλεί πρωτοφανή, άμεση και έμμεση, ανεργία, διευρύνει τις κοινωνικές ανισότητες, εξαπλώνει τη νέα φτώχεια, υποβαθμίζει την ποιότητα της ζωής, επιφέρει τελεσίδικες  καταστροφές στο περιβάλλον, χωρίς καμία δυνατότητα αποκατάστασης. 

Απαιτείται επομένως ένα μεταρρυθμιστικό σχέδιο μεγάλης πνοής